Mega Man redux

Creatief recyclen vanuit een financieel oogpunt is een kunst op zich. Capcom mag zich een grootmeester in hergebruik noemen, want als ze ergens wel goed in zijn dan is het het meeste halen uit werk dat al geleverd is. Een prachtig staaltje recycledesign is de Mega Man reeks op de GameBoy, waarin NES games in stukjes werden gehakt en als een soort legpuzzel opnieuw in elkaar werden geschoven. In een nostalgische bui stopte ik ze onlangs weer eens in mijn GBA SP, beginnende bij Dr. Wily’s Revenge.

Je moet het Capcom nageven dat ze wel durven. NES games hebben een schermresolutie van 256 x 240, terwijl de GameBoy het moet doen met een miezerig beeldschermpje van 160 x 144. Ondanks een indrukwekkend gebrek aan ruimte werden sprites uit de eerste twee NES Mega Man games doodleuk gekopieerd naar Dr. Wily’s Revenge. Het spel ziet er zonder meer goed uit en het was dan ook onderdeel van de tweede generatie GB games, waarbij minuscule sprites zoals gezien in actiegames als Super Mario Land en Batman ingeruild werden voor grote sprites van NES kwaliteit. Met alle gevolgen van dien natuurlijk.

Want wat is de wereld in Dr. Wily’s Revenge toch claustrofobisch. Mega Man alleen al neemt relatief veel plaats in beslag en zijn vijanden zijn vaak net zo groot. Om de actie toch overzichtelijk te houden trok Capcom daarom vrij letterlijk aan de rem en beweegt Mega Man een stuk minder snel dan in de NES games. Diverse spelfysica zijn aangepast en je kan bijvoorbeeld niet zo hoog springen of zo snel schieten als je wellicht gewend bent. Ook de vijanden zijn doorgaands langzamer dan voorheen, dus het speelveld is wat dit betreft gelijk getrokken.

In Dr. Wily’s Revenge nemen we het opnieuw op tegen vier heersers uit het originele Mega Man en om het spel speelbaar te houden zijn alle levels opnieuw ontworpen met de beperkingen van de hardware in het achterhoofd. Tegen de tijd dat het spel uit kwam lag Mega Man 3 al een tijdje in de winkels, maar Dr. Wily’s Revenge spiegelt zich qua moeilijkheid opvallend genoeg meer aan het NES origineel dan aan de veel speelbaardere vervolgen.

De eerste vier levels zijn nog goed te doen, maar reken in de twee Dr. Wily levels die volgen niet op genade van de ontwerpers. Rijen vol met stekels en bodemloze putten zullen je geduld ernstig op de proef stellen en je mag je terecht afvragen of dergelijke oneerlijke situaties eigenlijk wel iets te zoeken hebben in games. Het is leveldesign uit een ander tijdperk, ironisch genoeg eentje waarvan in Mega Man 2 en 3 al afscheid was genomen.

En over een ander tijdperk gesproken, in het eerste Dr. Wily level zal je vier bazen uit Mega Man 2 tegenkomen. Deze wachten je op aan het einde van het level en je krijgt zelfs hun wapens als je ze verslaat. Probleem is alleen dat hierna nog maar één level volgt. In dit laatste level zitten twee optionele muurtjes die je met Heat Mans wapen kan vernielen en de Quick Boomerang van Quick Man komt nog van pas bij de eindbaas, maar verder heb je helemaal niks aan de wapens die de Mega Man 2 bazen je opleveren.

Het spel voelt dan ook aan alsof de hele tweede helft ontbreekt. Dit is waarschijnlijk net zozeer te wijten aan de ontwikkeling van handheld games toentertijd als gierigheid aan Capcoms kant. Aan de ene wilde Capcom natuurlijk inspelen op de populariteit van de NES games met een draagbare variant, maar aan de andere kant was het toen nog heel normaal voor handheld games om uit slechts 5 à 6 levels te bestaan. Je kan ook niet stellen dat Dr. Wily’s Revenge beduidend slechter is omdat 4 bazen geen eigen level hebben, want qua speelduur zijn zes levels natuurlijk meer dan genoeg voor een draagbare actiegame van bovengemiddelde moeilijkheidsgraad waarin niet gesaved kan worden.

Toch is het jammer dat het spel aanvoelt als slechts een halve game en dat het level design in de tweede helft te wensen over laat. Voor een game die uit 90% gerecycled materiaal bestaat speelt het namelijk zo slecht nog niet. Toegegeven, het is even wennen aan een iets slomere Mega Man, maar na een kwartiertje spelen valt het niet eens meer op. Je zal als vanouds – al zij het op kleinere schaal – tal van robots aan gort schieten en veel stekels en bodemloze putten moeten ontwijken. Het ziet er net zo goed uit als de NES games waar het spel zijn materiaal uit kopieerde en de muziek is voor de gelegenheid zelfs geremixed, met positief resultaat naar mijn menig.

Ook kom je in de eerste vier levels nieuwe elementen van leveldesign tegen. Aan Ice Mans level zijn smeltende ijsblokken en platformstalactieten toegevoegd, Cut Mans level is voorzien van loopbanden die we nog kennen uit Mega Man 2 en in Elec Mans level duiken platformstukjes op die gekopieerd zijn uit Air Mans level in Mega Man 2. Fire Mans level is minder innoverend, maar focust meer op precies platformwerk en omgevingsobstakels dan voorheen. Minpuntje is wel dat de variatie aan vijanden in het spel wat te wensen overlaat. Veel vijanden uit Mega Man en Mega Man 2 worden niet hergebruikt en het handjevol nieuwe robots compenseert dit numerieke gemis niet.

Voor Capcom was Dr. Wily’s Revenge een geslaagd experiment, dat eerdere GB games als de DuckTales-remix en het ambitieuze Gargoyles Quest opvolgde. Het spel zou zelf ook grote navolging krijgen met maar liefst vier vervolgen. Mega Man II verscheen nog in hetzelfde jaar, tot groot verdriet van fans wereldwijd. De games die daarop volgden zouden echter van culminerende kwaliteit zijn en zelfs de hoofdserie op consoles beïnvloeden. Niet slecht voor een serie die zijn oorsprong kende in financieel minimalisme.

Een slimme koper pikt tegenwoordig een losse cartridge van Dr. Wily’s Revenge voor bijna niks van Marktplaats, hoewel je Capcom ook direct financieel kan steunen door het spel op de Virtual Console van de Nintendo 3DS te kopen. Als dit vaak genoeg gebeurt dan releasen ze vanzelf ook de overige vier games, hoewel je natuurlijk niet de fout moet maken om Mega Man II te kopen. Door de relatief hoge moeilijkheidsgraad is het spel niet voor iedereen weggelegd, maar voor fans van de originele twee NES Mega Man games is het het overwegen waard. Let wel dat Mega Man III, IV en V een veel completere ervaring bieden dan Dr. Wily’s Revenge. Mja, zie die nog maar eens te vinden…

[Mega Man – Dr. Wily’s Revenge | GameBoy | Regio: Europa]

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Mega Man redux

  1. Pingback: Recycledesign in mineur | patraversus

  2. Pingback: Oud is weer nieuw! | patraversus

  3. Pingback: Maak kennis met de mega vuist | patraversus

  4. Pingback: Extra kleurrijke mannen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s