Karten met Mario

Hoewel Mario Kart – Super Circuit in 2001 nog een van de meeste gewilde GameBoy Advance was liet ik het maar liefst meer dan 10 jaar links liggen. Ik had immers F-Zero en Konami Krazy Racers al, dus mijn dorst naar portable racers was al in een vroeg stadium gelest. Onlangs kwam ik in de gelegenheid om alsnog mijn collectie met Super Circuit uit te breiden, een risico dat ik wel durfde te nemen.

Mario Kart is een serie die ik al sinds de baanbrekende release van Super Mario Kart in 1993 (PAL) zeer kan waarderen. De keuze om Nintendo’s favoriete loodgieter en co. in een kartracer te stoppen was even onverwacht als geniaal. De serie lijkt met iedere release populairder te worden, hoewel criticasters terecht klagen over het ongebalanceerde arsenaal aan wapens dat in de moderne games is opgedoken. Super Circuit valt qua release net tussen de oude en moderne games in en ik was dan ook benieuwd naar welke kant het meer neigde.

Visueel gezien is het onmiskenbaar het grote broertje van de Super NES klassieker. Wederom racen Mario’s vrienden in spritevorm over mode7-achtige tracks. Het ziet er allemaal wat kleurrijker uit dan in het origineel en ook het aantal parallax scrollende achtergronden in de horizon is verhoogd, maar technologisch gezien is het niet veel complexer dan een late Super NES release.

De visuele stijl is echter duidelijk beïnvloed door Mario Kart 64. De cartooneske sprites uit het origineel zijn namelijk vervangen door lelijke gerenderde versies, die meer uitzien als prototypes voor de moderne Mario-look die we uit de New Super Mario Bros. games kennen. Ook liggen er niet langer vraagtekenblokken op de weg, maar kan je een power-up pakken door tegen een itemblok ala Mario Kart 64 te rijden.

Op technisch gebied zijn de veranderingen groter. Dezelfde 8 personages als in Mario Kart 64 zijn speelbaar en zoals altijd hebben ze elk hun eigen raceattributen. Mario en Luigi zijn all-round racers, Peach is licht en accelereert makkelijk en zware personages als Bowser komen langzaam op gang, maar kunnen hoge snelheden halen. Wat dit betreft is er niks nieuws aan de horizon, maar waar het spel zich echt onderscheid van zowel de voorgangers als nakomelingen is de manier waarop bochten bereden kunnen worden.

Zoals gebruikelijk is in Mario Kart games zal je flink door een bocht driften wanneer je een scherpe bocht wilt nemen. Nieuw in Super Circuit is dat door middel van te springen deze drift qua lengte en besturing zal veranderen. Ook kan je een kleine speed-up krijgen als je recht uit een drift komt gereden. Het klinkt eenvoudiger dan het in de praktijk is en Super Circuit staat qua bochtdynamiek dichter bij F-Zero – Maximum Velocity dan überkloon Konami Krazy Racers. Het voegt technische diepgang toe aan het spel en dat kan ik zeker waarderen.

Helaas zal je racevaardigheid nog steeds ernstig ondermijnd worden door je tegenstanders. De CPU schroomt er niet voor om je te bestoken met rode schilden en hij activeert ook verrassend vaak een super ster als je op het punt staat hem in te halen. Ook het gevreesde blauwe schild maakt hier zijn tweede opwachting, hoewel het een relatief zeldzaam item is en ook nog niet zo gevaarlijk is als in de games die zouden volgen.

De ongebalanceerde items en immer vals spelende CPU kunnen je race nog goed bederven, maar dankzij de technische besturing valt er nog veel plezier te beleven in Super Circuit. Er zijn maar liefst 40 tracks speelbaar, waarvan de helft origineel en de andere helft overgenomen uit Super Mario Kart. Alsof een geheel nieuwe Mario Kart niet genoeg zou zijn heeft Nintendo in feite het origineel als bonus bijgedaan. Toegegeven, de oude tracks zijn her en der aangepast en spelen niet zo goed als voorheen, maar het is nog steeds een geweldige deal.

Het is makkelijk te begrijpen dat Nintendo Super Circuit als onderdeel van het 3DS Ambassadors programma had toegevoegd. Het vormt samen met F-Zero – Maximum Velocity een paar essentiële racegames op de GBA. Grafisch gezien is het – mede dankzij de lelijke sprites – natuurlijk erg gedateerd, maar het speelt nog steeds naar behoren. De muziek is helaas van een minder niveau, maar die kan je natuurlijk uitzetten als het echt gaat irriteren.

Historisch gezien zal het niet zo’n belangrijke plaats innemen als het originele Super Mario Kart of moderne grootheden als Mario Kart DS, maar voor wat het is was het een uitstekende toevoeging aan de serie. Het is misschien niet de beste portable racegame ooit gemaakt – die eer gaat naar Ridge Racer 2 op de PSP – maar het is zonder meer een vermakelijk spel met zijn eigen identiteit.

Het was uiteindelijk een vrij willekeurige aankoop en ook nog eens zo’n 10 jaar te laat, maar ik heb er zeker geen spijt van. De GBA is sowieso een topsysteem en elke goede titel die ik 2012 nog aan mijn collectie toe kan voegen is welkom. Het plaatst ook retroactief de kwaliteit van andere GBA racers als Konami Krazy Racers in perspectief, die in vergelijking relatief simpel zijn en meer gemeen hebben met Super Mario Kart dan Super Circuit. Niet slecht voor zo’n oude game!

[Mario Kart – Super Circuit | GameBoy Advance | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Karten met Mario

  1. Pingback: Alle gekheid in een kartje | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s