Psychedelisch politiewerk

Ik vreesde dat we hem voorgoed kwijt waren, maar niks is minder waar! Nic Cage levert in Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans (2009) het soort acteerwerk dat fans ongetwijfeld een glimlach op het gezicht zal toveren. Nou ja, fans van Cage in ieder geval, fans van het originele Bad Lieutenant (1992) kunnen beter niet kijken.

Het is moeilijk te zeggen of de film bedoeld was as surrealistische thriller of serieuze Cage film. Hoe dan ook is het optreden van Cage zo karakteristiek dat hij elke scene voor zichzelf opeist. De film draait om Terrence McDonagh (Cage), een politie luitenant die er twijfelachtige praktijken op na houdt. Hij heeft last van zijn rug, maar in plaats van zijn medicijnen snuift hij cocaïne tijdens zijn werk. Ook is hij niet vies van afpersing en intimidatie.

Gelijkenissen genoeg met het origineel zou je denken, maar waar het optreden van Harvey Keitel destijds tot het pijnlijke aan toe gegrond bleef in de realiteit zien we Terrence vaak letterlijk hallucineren. De druk om een moordzaak op te lossen wordt steeds hoger en hij maakt de ene foute beslissing na de andere die niet alleen hem, maar ook zijn vriendin Frankie (Eva Mendes) ernstig in gevaar brengt.

Hij heeft het bizarre idee om de hoofdverdachte uit zijn moordzaak voor zijn eigen karretje te spannen. Net zo vreemd als de casting van Cage als hoofdpersoon is de casting voor Big Fate, gespeeld door niemand minder dan Xzibit. Xzibit kan lang zo goed niet acteren als hij kan rappen, maar het werkt de scènes waarin hij te zien is met Cage alleen maar in de hand.

Om je een idee te geven van hoe absurd Bad Lieutenant durft te zijn verwijs ik naar een scene waarin Terrence de ziel van iemand die zojuist is neergeschoten nog ziet breakdancen. Terrence is helemaal high, maar tegen alle logica in pakt zijn meesterplan in de praktijk uitstekend uit.

Dit in schril contrast met de originele film, waarin de hoofdpersoon compleet door de grond zakte en alle ellende over zich heen kreeg die hij verdiende. De toon van de moderne versie is zo anders dat het niet eens een remake genoemd kan worden: ondanks de overeenkomsten in thema’s is de presentatie zo verschillend dat je nooit zou weten dat je naar een film gebaseerd op een andere zit te kijken als ze niet dezelfde titel deelden.

Terrence is een onmogelijk persoon, maar hij heeft alles meezitten. Hij heeft een prachtige vriendin (toepasselijk genoeg een prostituee), een begripvolle vader, een coulante bookie, een meegaande baas en zelfs een hond. Hij komt weg met zaken als mishandeling, afpersing, intimidatie, drugsgebruik, liegen en nog veel meer.

Toch is hij doodongelukkig, want zijn rug doet pijn en hij is verslaafd aan harddrugs. Cage beeld zijn problemen uit op een manier die sterk doet terugdenken aan zijn eerdere films als Vampire’s Kiss (1989) en Deadfall (1993). Hij straalt op hetzelfde moment iets tragisch uit als iets onaantastbaars. Het is begrijpelijk dat de regisseur van het origineel woedend was na het zien van deze film, maar als Cage fan kan ik alle doodszondes die de nieuwe versie maakt door de vingers zien.

De film is al een tijdje op Blu-Ray uit en ligt ongetwijfeld weg te kwijnen in een budgetbak. Doe jezelf een plezier en red deze film van een onverdiend noodlot. Klassieke Nicolas Cage en Xzibit in dezelfde film, wat wil je nog meer?

[Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans | Blu-Ray | Regio: 2]

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Een Reactie op “Psychedelisch politiewerk

  1. Pingback: Klaus draait door | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s