Niet slecht voor een vervolg

Superlatieven schieten tekort om het optreden van Lance Henriksen in Aliens (1986) te omschrijven. Het is niks minder dan perfect. Om andermaal van het schouwspel te kunnen genieten besloot ik laatst de Special Edition op Blu-Ray te kijken, een alternatieve versie van de film voor het eerst uitgebracht in 1992 met zo’n 20 minuten extra materiaal.

Aliens continueert het verhaal uit Alien (1979) op een even creatieve als bizarre manier. Ellen Ripley (Sigourney Weaver) heeft maar liefst 57 jaar slapend door de ruimte gezweefd in haar stasispod. Een bergingschip komt haar schip per toeval tegen en kort daarna mag ze de vernietiging van het ruimtestation in de eerste film rechtvaardigen voor haar werkgever. Deze geloven haar verslag van een monster aan boord uiteraard niet, totdat kolonisten op planeet LV-426 melding maken van vreemde gebeurtenissen.

Het feit dat de film 57 jaar na het origineel afspeelt lijkt natuurlijk onzinnig, maar het bood de nieuwe regisseur James Cameron wel de gelegenheid om alle gebeurtenissen uit het origineel letterlijk en figuurlijk ver achter zich te laten. Ripley en haar kat zijn de enige overlevenden en bevinden zich nou in een wereld die moeite heeft om haar te accepteren zoals ze is. Haar nieuwe bazen distantiëren zich van haar verslag en als ze later met een groep soldaten op pad wordt gestuurd om de problemen op LV-426 in kaart te brengen lachen deze aan de gedachte dat een normale vrouw als Ripley hun van dienst zou kunnen zijn.

Niks is minder waar natuurlijk, want Ripley ontpopt zich gedurende de film tot een echte actieheld. Ook dit is geen toeval, aangezien Cameron als regisseur ook verantwoordelijk was voor actiefilms als The Terminator (1984), Terminator 2 (1991) en True Lies (1994). Wel betekent het voor de film een genreswitch ten opzichte van het origineel, hoewel het eindproduct nog steeds erg vermakelijk is.

De Special Edition heeft als voordeel dat het extra materiaal nog een beetje spanning terug brengt in het geheel. De reddingsmissie begint met zo’n 20 commando’s, maar na het eerste bezoek aan de kolonie zijn hier nog maar minder dan de helft van over. Dat komt niet alleen de spanning ten goede, maar geeft de film ook meer ruimte om zijn personages uit te diepen.

En het zijn juist de over-the-top personages die Aliens zo vermakelijk maken als het is. Ripley kennen we nog uit het origineel en van haar weten we dat ze haar mannetje kan staan. Nieuw zijn onder andere de stoïcijnse korporaal Hicks (Michael Biehn), yes-man Burke (Paul Reiser), soldaten Hudson en Valquez (respectievelijk Bill Paxton en Jenette Goldstein) en de androïde Bishop (Lance Henriksen). Al deze acteurs doen uitstekend werk in Aliens, maar voor mij was het Henriksen die de show stal.

Ripley heeft de gebeurtenissen uit Alien duidelijk nog niet helemaal verwerkt, want ze moet maar niks hebben van Bishop. Dit blijkt ongegronde angst te zijn, want het personage van Henriksen zou nog geen vlieg kwaad doen. Zijn voorkomen is zo normaal dat het abnormaal uitziet in een groep vol met wilde soldaten. Praten en analyseren, meer doet hij eigenlijk niet. De androïde ontbeerd het aan emoties, maar compenseert dit met gezond verstand – iets dat lijkt te ontbreken bij een heleboel andere personages.

Tegen het einde van de film heeft Bishop zijn eigen moment met de Alien Queen, een moment dat eigenlijk alleen maar omschreven kan worden als glorieus. Het is een toepasselijke scene, die ook model staat voor de absurde over-the-topheid van deze film. Alien was nog verassend ingetogen voor een film over een ruimtemonster, maar in het vervolg liet men alle teugels los. Meer monsters, meer soldaten, meer explosies en meer… kinderen? Een prototype Hollywood vervolg eigenlijk.

Aliens is ook een mooi voorbeeld van hoe de samenstelling van een cast invloed heeft op andere films. Regisseur Cameron, Biehn, Henriksen en Paxton kenden elkaar allemaal nog uit The Terminator. Henriksen en Paxton zouden een jaar later met Goldstein wederom samen opduiken in het sfeervolle Near Dark (1987). Zo zie je maar dat Hollywood ook maar een klein wereldje is.

De diverse cast is goed uitgedacht en staat waarschijnlijk nog steeds model voor space marines in menig actiefilm en videogame. De geluidseffecten zijn tegenwoordig ook te horen in moderne Aliens games en getuigen van een authenticiteit die maar zeldzaam is. De Blu-Ray versie van de Special Edition ziet er prima uit en klinkt voortreffelijk en is ook voorzien van diverse extra’s voor de echte fans. Geen interview met Lance Henriksen helaas, maar je kan niet alles hebben.

Als vervolg op de ruimtethriller Alien mag je je afvragen of Cameron wel de juiste keuze heeft gemaakt om een actiefilm van Aliens te maken, maar juist voor fans van goede actiefilms valt er veel te genieten. De special effects zijn een beetje gedateerd en de technologie die futuristisch voor moet stellen ziet er tegenwoordig natuurlijk behoorlijk verjaard uit, maar al met al is het een echte genreklassieker.

[Aliens – Special Edition | Blu-Ray | Regio: 2]

6 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

6 Reacties op “Niet slecht voor een vervolg

  1. Pingback: Gevangen in een slechte film | patraversus

  2. Pingback: De mooiste vlinder aan boord | patraversus

  3. Pingback: Lekkere pompoen heb je daar | patraversus

  4. Pingback: Herkansing in monochroom | patraversus

  5. Pingback: Moordenaar op het stroomnet | patraversus

  6. Pingback: Ze vliegen je om de oren | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s