De digitale lijdensweg

2001-2002 was de schemerperiode waarin het nederige Japanse bedrijfje Playmore zich terug probeerde te knokken naar de gloriedagen van het failliete SNK. Het bedrijf was opgezet door voormalig SNK-hoofdman Eikichi Kawasaki en was bezig om alle verloren licenties terug te kopen van hun nieuwe eigenaren. Omdat er ook geld verdiend moest worden werd er flinke roofbouw gepleegd op de meest populaire licenties, wat onder andere leidde tot The King of Fighters EX – Neoblood in 2002.

Playmore had niet genoeg personeel om zowel arcade games als handheld games te ontwikkelen, dus werd voor Neoblood op de GameBoy Advance de hulp ingeschakeld van Marvelous Entertainment. Marvelous Entertainment stond destijds niet bepaald bekend om hun spectaculaire games en maakte de kapitale fout om Artoon in te huren voor de ontwikkeling van Neoblood.

Voordat het spel begin 2002 in Japan op de markt kwam leek er nog geen vuiltje aan de lucht. Neoblood leek een logisch vervolg in een lange reeks handheld KoF games te worden, nadat eerder al KoF ’95 en ’96 op de GameBoy verschenen en KoF ’97 en ’98 op de NeoGeo Pocket Color speelbaar waren. De GBA was vele malen sterker dan de NGPC en had ook nog eens vier actieknoppen, dus eigenlijk zou een conversie van The King of Fighters ’99 geen probleem mogen zijn.

Bovenstaande maakt het wanstaltige eindproduct des te schrijnender. Neoblood is namelijk zo’n zeldzaam geval waarbij blind winstbejag van de licentiehouder en totale onkunde van de ontwikkelaar elkaar op negatieve wijze versterken. Kosten en moeite werden beide gespaard en arme GBA eigenaren – ikzelf voorop – kregen een vechtspel voorgeschoteld dat het zogenaamde “Seal of Quality” van Nintendo op alle mogelijke manieren schoffeert.

De oudere KoF games zijn dankzij hun relatieve eenvoud uitstekende kandidaten om omgetoverd te worden tot handheld game. KoF ’99 begon een nieuwe verhaallijn met nieuwe personages en introduceerde ‘Strikers,’ wat in feite assist aanvallen zijn zoals we die tegenwoordig van de Marvel vs Capcom reeks gewend zijn. Verder kan je tijdens gevechten zogeheten een Counter- of Armor Mode activeren, waardoor enkele eigenschappen met betrekking tot je super aanvallen en je defensie tijdelijk veranderen.

Het waren geen spectaculaire veranderingen, maar ze pasten prima in de tijdgeest. Technisch gezien waren er dan ook weinig redenen waarom dit spel niet in een nieuw jasje gegoten kon worden voor een GBA versie. Marketing wist nog zand in de ogen van menig gamer te strooien door een gelimiteerde KoF versie van de GBA uit te brengen, alsof het spel zo goed was dat het zijn eigen collector’s item verdiende.

Iedereen die ooit Neoblood in zijn of haar GBA heeft gestopt zal beamen dat dit spel alleen het allerergste verdient. Bij het opstarten wordt je begroet door een slappe collage van in-game art begeleid door vreselijke muziek, maar dat is slechts de opmars naar een digitale variant van zelfkastijding. Neoblood speelt namelijk alsof de makers video’s van KoF ’99 hadden bekeken en het spel blindelings opnieuw probeerden te programmeren. Het is niet eens zo ondenkbaar, aangezien de GBA versie van R-Type 3 eenzelfde lot beviel. Als je het spel speelt lijkt niks te kloppen: de besturing is superprecies, veel aanvallen doen niet wat ze horen te doen en je komt de meest willekeurige bugs tegen.

SNK beschikte destijds met de NGPC niet over de beste hardware, maar ze wisten de eigenaardigheden van KoF ’97 en ’98 nog verdomd goed over te zetten naar een systeem dat niet krachtiger was dan een NES. Het is tekenend voor de onkunde van Artoon dat – audiovisuele tekortkomingen buiten beschouwing gehouden – Neoblood niet eens een beetje als KoF ’99 aanvoelt, laat staan fatsoenlijk speelt. Met name de hitstun die aanvallen horen te doen als ze je tegenstander raken is helemaal fout, zodat eigenlijk niks werkt zoals het in de NeoGeo versie deed.

Tot overmaat van ramp is het geluid ook nog eens van zeer bedroevend niveau. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er mooier geluid uit de originele GameBoy komt. Is dit nou atonale muziek? Castlevania – Harmony of Dissonance leed ook aan deze muzikale kwaal, maar in die game probeerde men er tenminste nog het beste van te maken. In Neoblood lijkt de muziek door een muzikale variant van een kuikengrinder gehaald te zijn, iets waar je als luisteraar alleen maar depressief van kan worden.

Grafisch is het zowaar herkenbaar als een KoF game, hoewel er zeker nog wat aan de presentatie gesleuteld had mogen worden. De achtergronden zijn statisch en de speelbare personages – alle 20 –zijn maar matig geanimeerd. Om zich te onderscheiden van het echte KoF ’99 is er zelfs een nieuw personage geïntroduceerd, maar spelers komen er al snel achter dat deze Moe Habana weinig toevoegt aan het geheel. Geese Howard duikt ook op, ditmaal als eindbaas en geheim speelbaar personage.

Het is erg spijtig dat na de jaarwisseling begin 2002 menig importeur in dit bedrog van Playmore was getrapt. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat het eindproduct zó slecht zou zijn, zeker ook gezien de eerdere release van het puike Super Street Fighter 2 Turbo Revival op hetzelfde systeem. Achteraf gezien kunnen we Neoblood plaatsen als een noodgedwongen handeling in het licht van een kleine zelfstandige onderneming dat koste wat het kost de kop boven water moest zien te houden, maar daar heb je als gamer verder weinig aan.

Neoblood is een echte aanfluiting, een smet op de reputatie van een geliefde reeks. Zeker in de periode waarin Playmore destijds verkeerde is zo’n slecht product funest voor de reputatie. Meneer Kawasaki zal zich gelukkig hebben geprezen dat zijn bedrijf ondanks dit soort misstappen alsnog in SNK Playmore wist te veranderen.

Voor de wolk die boven gamers hing was er nog een zilveren randje, want Marvelous Entertainment zou later ook The King of Fighters EX 2 – Howling Blood uitbrengen, een game die dankzij een nieuwe ontwikkelaar wel degelijk serieus genomen mag worden. Dit vervolg toonde aan dat alles wat er mis was met Neoblood volledig op het conto van Artoon aan te schrijven viel. Hoe bizar dan dat Artoon tegenwoordig onderdeel is van het huidige Marvelous Entertainment. Sommige mensen leren blijkbaar moeilijk van hun fouten.

[The King of Fighters EX – Neoblood | GameBoy Advance | Regio: Japan]

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “De digitale lijdensweg

  1. Pingback: Groene omeletten | patraversus

  2. Pingback: Op straat vechten | patraversus

  3. Pingback: Koning der poverheid | patraversus

  4. Pingback: Back to basics | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s