Ook kleine monsters worden groot

Moni had er zin in. Zijn hele leven lang had hij Alien al eens willen zien, maar het was er nooit van gekomen. Victor zocht nog een laatste film om over te schrijven voor Space Maand en wist in één klap twee vliegen te slaan. Een spannende film over een ruimtereis naar een onbekende planeet: het kon niet perfecter en broerlief was ook weer even blij.

Helaas was Victor vergeten iets lekkers te kopen om het kijken plezieriger te maken, maar zelfs dat kon de pret niet deren. Gewapend met een appel nam hij plaats naast zijn broertje om de ruimtereis van Sigourney Weaver en haar collega’s te aanschouwen. Alien, Ghostbusters en meer recentelijk Avatar, deze vrouw leek in allerlei grote Hollywood films op te duiken. Ze had in Alien nog haar gigantische krullenbol, wat Victor maar ongepast voor een beveiligingofficier in de ruimte. In de verre toekomst gelden duidelijk andere normen en waarden dan nu.

Moni had in eerste instantie ook zijn bedenkingen over de film, die met superouderwetse computers en monitoren een futuristisch ruimteschip uit probeerde te beelden. Inderdaad, het is moeilijk voor te stellen hoe een voertuig, ongeacht formaat, bestuurbaar zou zijn via willekeurige lampjes en vage beeldschermen. Wat dit betreft was de film Tron (1982) die ze onlangs ook al hadden gezien toch al wat verder, aangezien de grote schurk in die film tenminste beschikte over een iPad ten grote van een bureau.

“Dus toen jij opgroeide zagen computers er ook zo uit?”
“Zo oud ben ik ook weer niet hè! We hadden vroeger een MSX, was ongeveer zo groot als je ouwe toetsenbord.”
“Valt nog mee dan.”
“Op zich wel, hoewel de computer zelf weinig voorstelde natuurlijk. Het was pas toen PCs om de hoek kwamen kijken dat thuiscomputers echt groot werden.”

Moni merkte terecht op dat zijn huidige PC ongetwijfeld vele malen krachtiger was dan de supercomputer die het ruimteschip Nostromo in Alien stuurde. Als die oude bak al een zevental mensen naar een andere planeet kon leiden, hoe ver zouden ze dan wel niet kunnen komen met Monis computer genaamd Kleine Koning?

Maar ja, wie wil er überhaupt het diepe heelal in? Als films als Event Horizon (1997) en Alien al iets duidelijk maken dan is het wel dat het niet pluis is in de donkere diepte van de kosmos. De waarschuwing in Alien kon niet duidelijker zijn: neem nooit een man met een monsterachtige spin op zijn gezicht mee je ruimteschip in.

Alien wist op zeer kordate wijze de levenscyclus van een bizar ruimtewezen uit te beelden. Het beestje begon in een vlezig ei, sprong daarna op het gezicht van een astronaut, deed zijn ding met het gezicht van de astronaut, waarna deze op gewelddadige wijze geboorte gaf aan een penisvormig monstertje met tandjes, dat in minder dan een uur tijd evolueerde in een freak die menig nachtmerrie inspireerde. Bedankt H.R. Giger.

Het monster bleek ondanks zijn formaat nog verdacht goed in verstoppertje spelen. In klassieke Tien Kleine Negertjes stijl vermoorde het de bemanning één voor één, totdat Ripley besloot dat het tijd was om het ruimteschip op te blazen. Het wezen toonde zich nog even een heuse voyeur, toen het vanuit een donkere hoek Ripley in haar onwaarschijnlijk kleine spaceslipje aan het gadeslaan was. Kort daarna werd ie alsnog de ruimte ingezogen.

“Dus Ripley heeft niet alleen belachelijk haar, ze houdt ook van minimaal ondergoed.”
“Kom op Vic, ik weet dat jij ook zou gluren.”
“Waarschijnlijk wel ja. Hoewel ik had gewacht tot ze in stasis was gegaan met d’r huiskat.”

De film liet een positieve indruk op beide broeders achter. Victor vond het geluiddesign en de setting erg goed uitgewerkt, terwijl Moni vooral onder de indruk was van de spanning die de film wist over te brengen. Het smaakte naar meer. Wat een geluk voor Victor dat vervolg Aliens niet alleen ook een goede film was, maar ook nog eens Lance Henriksen in een hoofdrol had. In tegenstelling tot in de ruimte kan het leven op aarde nog erg meezitten.

[Alien – Director’s Cut | Blu-Ray | Regio: 2]

4 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!, Space Maand

4 Reacties op “Ook kleine monsters worden groot

  1. Pingback: Oorsprong van de dolfijnman | patraversus

  2. Pingback: Niet slecht voor een vervolg | patraversus

  3. Pingback: Gevangen in een slechte film | patraversus

  4. Pingback: De mooiste vlinder aan boord | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s