Daar gaat de aarde

Spreek je later!” Haastig sloot Victor MSN af. Zijn broertje zat ondertussen al een kwartier ongeduldig te wachten. Victor was elke avond getuige van de galactische strijd die broerlief Moni als commandant Shepard nou al een week aan het voeren was. Normaal gesproken zou hij hier zijn tijd niet mee verdoen, maar toen in de demo al duidelijk werd dat zijn held Lance Henriksen weer zijn stem aan het spektakel zou lenen wist hij dat hij Mass Effect 3 niet kon negeren.

Speciaal voor de gelegenheid had zijn broertje een nieuwe X-Box gekocht. Het was ondertussen een soort ritueel geworden, waarbij hij zijn X-Box verkocht op het moment dat hij geld nodig had en opnieuw aanschafte als er een game uitkwam die niet genegeerd kon worden. Een pragmatische oplossing, hoewel je je kan afvragen of je er niet veel verlies op maakt op de lange termijn.

“Je hebt toch niet weer een X-Box gekocht he?”
“Oh jawel hoor. Je denkt toch niet dat ik Mass Effect 3 op de Playstation ga spelen?”
“Wat is er mis met je PC? Die kan het toch ook makkelijk aan.”
“Victor, ik ga Mass Effect op de TV spelen. Alle drie de delen.”

Blijkbaar had de kleine Gladpeek behoefte om alles van voren af aan te ervaren. Een begrijpbare gedachte, hoewel Victor huiverde bij de gedachte om zo’n 80 uur aan twee games te besteden voordat je er weer 40 kwijt zou zijn in het laatste deel.

Victor had nooit een Mass Effect game gespeeld, maar hij kon de serie desalniettemin waarderen om zijn goede muziek en degelijke voice-acting. De games hadden een hard techno randje, eentje die sinds de jaren 80 maar al te zeldzaam is. Qua voice-acting was er natuurlijk helemaal niks te klagen voor Victor, want Lance Henriksen en Martin Sheen leverde een memorabele bijdrage aan het verhaal.

Deel 3 beloofde de trilogie in stijl af te sluiten, met een directe aanval van de Reapers op planeet aarde. Een week lang nam Victor plaats naast zijn broertje om de galactische strubbelingen gade te slaan. “Je gaat ze toch niet alweer laten sterven he?” Hij was het vaak oneens met de gemaakte keuzes, maar de Gladpeek Shepard leek op een rampkoers met het kosmische noodlot. Sommige buitenaardse rassen werden slechts voor de gek gehouden, terwijl andere zonder blikken of blozen in zijn geheel werden opgeofferd.

Beide mannen vonden de samenstelling van de speelbare crew in deel 3 maar curieus. Deze was een stuk kleiner dan in de voorheengaande delen en ook een stuk minder interessant. Nieuwe gezichten waren de robot Edi en de Donkey Kong-achtige Vega. Met name de laatste kon op maar weinig sympathie rekenen van beide Gladpeken. Edi bleek in gevechten vrij waardeloos, maar een naakte vrouw met humor is altijd nog beter dan het wannabe alfamannetje dat Vega voorstelde. Nadat Shepard hem in zijn gezicht sloeg werd hij dan ook nooit meer geselecteerd.

Een galactische oorlog win je natuurlijk het makkelijkst met de beste soldaten aan je zijde. Victor hoopte tevergeefs dat admiraal Hackett zelf ook speelbaar zou zijn, maar het personage van Lance Henriksen bleef stug op zijn schip in de ruimte. Leider van de galactische vloot, het was een van de mooiste rollen die Lance op zijn oude dag mocht spelen. Zijn tegenhanger de Illusive Man werd ook op stijlvolle wijze vorm gegeven door Martin Sheen en Victor begon zelfs een beetje sympathie voor hem te krijgen.

Alle elementen uit de serie kwamen samen op deze mooie avond. In een wanhoopsaanval bestormden Shepard en wat er over was van zijn kameraden de ruïnes van London. Marcherend naar hun eigen ondergang veegde de commando’s de vloer aan met de buitenaardse terroristen. Walgelijke creaties werden gereduceerd tot space macaroni door Shepards shotgun in een poging om in de buurt te komen van een hemels blauwe lichtstraal. De Reaper genaamd Harbinger had zo zijn bedenkingen.

Rood licht.

Had zijn broertje het verprutst? Shepard zag er fucked-up uit: zijn harnas was verdampt en hij liep niet meer zo lekker. Harbinger vloog er op de achtergrond vandoor. Zag hij dan niet dat Shepard nog leefde? De intelligentie van dit superwezen bleek moeilijk te doorgronden. Het maakte niks uit, de kreupele Shepard schoot met zijn pistool nog een handjevol schepsels neer om vervolgens door het blauwe licht getransporteerd te worden.

Terwijl de galactisch vloot aan stukken werd gereten restte Shepard nog een ding: een goed gesprek met een spookje. De Illusive Man bleek het al deze tijd bij het juiste eind te hebben, maar dat was een schrale troost. Het moment was aangekomen om Shepards favoriete kleur te kiezen. Hij koos rood. Alles dood. Nou ja, bijna alles. De game liet in het midden of admiraal Hackett veilig terug wist te keren naar de aarde.

Zichtbaar opgelucht dat de ruimtereis er op zat zette de kleine Gladpeek zijn X-Box uit. De Reapers waren gestopt, maar tegen een hoge prijs. Victor had behoefte gekregen aan wat frisse lucht en het tweetal besloot even de benen te strekken voor een middernachtelijke wandeling.

“Was dat nou het einde?”
“Blijkbaar. Zie je wel dat de Illusive Man niet echt een slechterik was.”
“Is maar net wat je niet slecht vind Vic. Ik snap eigenlijk niks van het einde. Waarom kwam mijn crew tevoorschijn op een vreemde planeet?”

Het einde riep net zo veel vragen op als het antwoordde. Toch stapte Victor met een tevreden gevoel zijn bed in. Hij was getuige geweest van een episch ruimteverhaal en had het idee dat zijn broertje in Mass Effect zijn eigen Super Metroid had gevonden. Een fijne gedachte om de dag mee af te sluiten.

[Mass Effect 3 | X-Box 360 | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal, Space Maand

Een Reactie op “Daar gaat de aarde

  1. Pingback: Dwalen in duisternis | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s