Ellende aan de horizon

Niks is zo veranderlijk als de technologie. Moest Victor zich vroeger nog behelpen met videobanden als hij een film wilde zien, kon hij tegenwoordig gewoon een Blu-Ray schijfje afspelen of nog beter, gewoon direct een film vanaf zijn laptop op de grote televisie in de woonkamer bekijken. Het was weer filmavond en de gebroeders Victor en Moni maakten zich op voor Event Horizon (1997), een spannende ruimtethriller aan de hand van Paul Anderson.

“Dat is toch mooi he. De laatste keer dat ik deze film zag was ik nog jonger als jij. Het was een van m’n eerste videobanden.”
“Ah ja, leuk hoor. Als je ‘m nog een keer wilde zien moest je zeker eerst helemaal terugspoelen.”
“Jep. Ik vraag me af hoe we in de toekomst films zullen kijken. De kwaliteit van Blu-Ray is al meer dan voldoende en je kan films ook gewoon via je TV streamen.”
“Dat zien we wel als je kinderen kinderen hebben. Waar gaat Event Horizon eigenlijk over?”
“Mensen die in de ruimte hun eigen hel vinden!”

Event Horizon is het soort film dat al sinds zijn release door critici afgeslacht wordt, maar steevast veel kijkers trek als het weer eens op televisie wordt uitgezonden. Ook Victor was nog te wereldvreemd om zich iets van filmrecensenten aan te trekken toen hij de film jaren geleden nog op videoband had gezien. Films als Hellraiser (1987), Dracula (1992), The Prophecy (1995) en Event Horizon spraken eerder tot de fantasie dan dat ze alarmbellen af lieten gaan.

En gelukkig maar ook. Vrije keuze is een van de beste eigenschappen van de mens en je leert van niks zo goed als van je eigen fouten. Sommige films bleken een poort naar een bepaald genre te zijn, terwijl andere je alleen opzadelde met gevoelens van spijt. Dracula was maar meh, maar Event Horizon smaakte naar meer. De film waarschuwt zijn kijkers voor de onverwachte ellende die we in de ruimte tegen kunnen komen. Wat wil je ook met een slogan als “Infinite Space Infinite Terror.”

Een horrorachtige film in de ruimte: het is een verrassend simpel concept. Je hebt een aantal mensen bij elkaar in een claustrofobische omgeving zonder dat er een uitgang is. Eigenlijk is het vragen om problemen. Kapitein Miller zal het beamen, want hij komt tijdens een reddingsmissie met zijn crew vast te zitten op het ruimteschip Event Horizon. Dit schip heeft een experimentele zwaartekrachtmotor aan boord, waarmee de vorige bemanning blijkbaar succesvol een tripje naar de hel heeft gemaakt. Helaas kan niemand dit aan kapitein Miller vertellen, want de oude bemanning is ondertussen tamelijk dood.

Ondanks de futuristische setting is de manier waarop de spannende momenten in scène zijn gezet klassiek te noemen. Angst blijkt niet alleen een universeel iets, maar ook tijdloos. Een moeder vreest voor haar zoon op aarde, de kapitein wordt geconfronteerd met een pijnlijk moment uit zijn verleden en zelfs de ontwerper van het schip heeft een verschijning van zijn overleden vrouw. Het zijn op zich geen enge scènes, maar ze helpen enorm bij het creëren van een ongemakkelijke sfeer.

Victors mening veranderde nauwelijks na het zien van de Blu-Ray versie. Zelfs na het zien van soortgelijke films als Sphere (1998) en Sunshine (2007) bood Event Horizon veel kijkplezier. De film zat iets verwarrender in elkaar dan misschien nodig was, maar als spacethriller hield het goed stand. Het gevecht op het einde met een naakte Dr. Weir was even vreemd als het overbodig was, maar zelfs dat kon de pret niet deren, zeker aangezien de laatste scène op voorspelbare wijze het ergste impliceerde.

“Zullen wij ook ooit nog de ruimte in gaan Victor?”
“Dat betwijfel ik. Al was het mogelijk dan zou het nog onbetaalbaar zijn.”
“Jammer. Ken ik die zwaartekrachtmotor trouwens niet ergens van?”
“Jazeker! Konami was zo vrij om het ook in een plas bloed te stoppen in Silent Hill 4. Als je niet snel genoeg was grindde het je buurvouw tot pulp.”
“Wat heeft een zwaartekrachtmotor te zoeken in een horrorgame?”
“Ziet het er dan niet stoer uit?”

Event Horizon had inderdaad het voordeel dat het niet alleen traditiegetrouwe methodes gebruikte om een enge sfeer te creëren, maar dat het ook goed uitzag. De zwaartekrachtmotor was even hightech als het er buitenaards uitzag en de rest van het schip zag er bij vlagen uit alsof het was ontworpen door een industriële architect die een verre nazaat van Jan des Bouvrie was.

Het universum is zo groot dat het ook de fantasie van Victors broertje Moni prikkelde. Een helse dimensie zoals geïmpliceerd in Event Horizon hoeft van hem niet, maar een planeet waar je door de lucht kan lopen en je mentaal met oplichtende haren kan communiceren met elkaar zag hij wel zitten. Misschien een goed idee voor een film…

[Event Horizon | Blu-Ray | Regio: 2]

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!, Space Maand

2 Reacties op “Ellende aan de horizon

  1. Pingback: Ook kleine monsters worden groot | patraversus

  2. Pingback: Eenzaam en gelukkig | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s