Digitale indruk op je ziel

De zolder opruimen, dat is altijd feest. Het is een ideale ruimte om om te toveren tot hobbykamer, maar de meeste mensen misbruiken het als een tweederangs opslaghok. Bij Victor Gladpeek is het niet anders. Met grote verbazing ging hij naar zolder om daar een zwijnenstal aan te treffen. “Waarom gebeurd dit toch altijd?” vroeg hij zichzelf nog radeloos af.

Een jaar geleden had hij in een weekend tijd de hele bende nog op orde gekregen. Dozen werden gevuld met waardevolle spullen, de kerstversieringen netjes in een hoek opgeborgen en de grote kast gevuld met oude kleren. De eens zo chaotische zolder omgevormd tot een serene kamer gevuld met zonlicht. Hoe anders was het nu. Je kon geen stap zetten zonder te struikelen over verpakkingsmateriaal en de kerstspullen waren alweer hun hoek uitgekomen. Het was om moedeloos van te worden.

Dus mocht Victor andermaal aan de slag om orde in de chaos te scheppen. Zoals voorheen ging hij grof te werk, een methode die wel zo praktisch is als je een kamer zo leeg mogelijk wilt krijgen. Alles wat weg kon ging linea recta de vuilniszak in en andere zaken werden zo goed mogelijk bij elkaar gestopt in bananendozen. Het opruimen van je zolder brengt als risico met zich mee dat je per ongeluk oude schatten opgraaft en ditmaal was niet anders. In een hoek zag Victor een rood plastic kratje staan, met daarin de MSX games uit zijn kindertijd.

Hij was eigenlijk net te jong toen zijn vader met deze oercomputer thuiskwam. Aangesloten op de televisie met een simpele RF-kabel werd je als gebruiker geacht om zelf je eigen programma te schrijven. Fervente hobbyisten stuurden maandelijks de gehele programmacode van hun creaties op naar gespecialiseerde MSX tijdschriften, waarin de beste gepubliceerd werden. Het overnemen van deze codes vergde vervolgens monnikenwerk, hoewel eigenaren van een datarecorder de code wel op konden slaan op een cassettebandje.

Kleine Victor had hier natuurlijk noch de interesse in noch de kennis voor. Hij liet het overtypen van andermans werk lekker aan zijn vader over. Doordat de games op cassettebandjes stonden hadden ze het bijkomende voordeel dat ze redelijk goedkoop waren. Voor een tientje – in guldens – kon je vaak al redelijke games scoren. Bij het openen van de rode doos op zolder had Victor opeens Soul of a Robot in zijn handen.

Het is een titel die de filosoof in je wakker maakt. “Hoe kan een robot een ziel hebben? Als dat mogelijk is, kan ik dan een robot zijn? Wat is, kosmisch gezien, een ziel?” Geen vragen waar je snel een antwoord op zal vinden, zeker niet in een archaïsch computerspel.

Victor dacht terug naar de jaren in zijn jeugd en hoe dit spel hem altijd vreselijk frustreerde. Soul of a Robot staat niet zo zeer in het teken van een spirituele ontdekkingstocht van computercircuits als het om de zoektocht naar een uitgang in een 256 kamers tellend doolhof gaat. Metroid-achtige adventure games zijn tegenwoordig zeer zeldzaam, maar medio jaren tachtig gedijde dit subgenre wel op thuiscomputers.

Helaas zat Soul of a Robot net wat minder goed in elkaar als Nintendo’s klassieker. Belabberde besturing en identieke kamers deden de geduldige kleuter al snel verlangen naar iets simpelers als Dorodon of Choro Q. Toch liet het spel wel degelijk een indruk achter op de jeugdige Gladpeek. Kenmerkend voor het visuele design van Soul of a Robot waren de muren en platforms, die allemaal uit dode buitenaardse wezen leken te bestaan, her en der afgewisseld met tanks. Het was een net zo intimiderende als fascinerende omgeving en ongetwijfeld de bron van Victors voorliefde voor abstracte kamers in videogames.

Het was ook een game uitgegeven op het Mastertronic label. De kleine Victor had al snel door dat sommige merken garant stonden voor kwaliteit en andere voor troep. In de winkelrekken zochten zijn ogen altijd eerst naar Bug-Byte, Hudson Soft, Konami en Mastertronic games. Soul of a Robot had het dubbele fortuin dat het én een Mastertronic release was én dat er een robot op het doosje stond. Meer kon je destijds niet wensen.

Victor legde het cassettebandje terug in de rode doos. Hij had het nooit uit weten te spelen en wist dat dit ook nooit meer zou gebeuren. Toch zou hij het nooit weggooien. Als computergame liet het veel te wensen over, maar de herinnering was goed. Een eenzame robot op een vijandige wereld ergens in de ruimte waar muren gemaakt waren van de geraamtes van monsters. Het spreekt nog steeds tot de verbeelding.

[Soul of a Robot | MSX | Regio: PAL]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal, Space Maand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s