Eenzaam op de maan

Het leek een vrij saaie zaterdag te worden. De dagelijkse plichtplegingen waren met gematigd enthousiasme uitgevoerd en alleen de avond restte nog. Niemand in de buurt om iets leuks mee te gaan doen, dus Victor viel terug op zijn kleine broer Moni. Deze zag alweer een avond samen niet echt zitten, maar had nog wel een leuke film liggen als Victor er zin in had.

Het is dat hij toch niets anders te doen had. Victor opperde nog om wat tijd te verdoen door Street Fighter x Tekken te spelen, maar Moni moest hier niks van hebben. De krachtverhouding in dat spel lag zo zwaar in het voordeel van de oudere Gladpeek dat Moni niet eens meer de moeite nam om er iets van te maken. Dit tot lichte teleurstelling van Victor, die altijd maar huiverig was als zijn broertje met een nieuwe film aan kwam zetten.

Jaren geleden was hij al eens overvallen met de deprimerende films Bad Lieutenant (1992) en Midori (1992), die hij maar al te graag uit zijn geheugen wilde wissen. Deze avond beloofde minder heftig te worden. Moni toverde een Blu-Ray schijfje tevoorschijn genaamd Moon (2009). Hij had hem ook nog nooit gezien, maar de recensies waren schijnbaar lovend. De maan, dat stelde Victor gerust. Er gebeuren vreemde dingen in het universum, maar de maan is natuurlijk een prachtige setting om een spannende film neer te zetten.

“Waar gaat deze film over?”
“Gewoon. Iemand op de maan. Doe maar niet zo moeilijk en kijk gewoon.”
“Wacht effe, ik moet iets te eten pakken.”

Gewapend met een pakje crackers en Doritos gingen de gebroeders Gladpeek er eens goed voor zitten. Maud de hond was het ook niet ontgaan dat er leven in de woonkamer was en kwam er lekker tussenin zitten, beide ogen gericht op de lekkernijen die de mannen aan het verorberen waren. Camaraderie is zo’n slechte tactiek nog niet als je honger hebt.

Het blijkt volgens de film ook geen slecht idee te zijn als je van de maan wilt ontsnappen. De broers zagen in de film hoe een zekere Sam langzaam maar zeker gek aan het worden was, veroordeeld om drie jaar in zijn eentje op een ruimtestation door te brengen. Zijn enige gezelschap was een pratende computer, wat natuurlijk meteen aan 2001: A Space Odyssey (1968) deed denken. De twist was dat deze computer het beste met Sam voor had en zelfs tegen zijn aardse meesters loog als Sam hier om vroeg. Een loyale supercomputer, dat was nog eens wat anders dan Victors laptop.

Net toen Sam op het punt stond om aan space madness ten onder te gaan kwam hij zichzelf tegen. Het was op dit punt dat de film zijn creatieve grootsheid toonde. Victor moest er niet aan denken om in dezelfde ruimte opgesloten te zitten met zichzelf, maar voor de Sams had het zijn voordelen. Ze konden met iemand praten, lekker wegdromen bij de gedachte aan hun gedeelde vrouw en, niet onbelangrijk, een plan beramen om van de maan af te komen.

Tevreden zaten de mannen naar de film te kijken. Alle voor de hand liggende clichés werden op kinderlijk eenvoudige wijze ontweken en het acteerwerk van Sam – gespeeld door iemand genaamd Sam – was des te indrukwekkender aangezien hij in feite tegen lucht stond te praten. Even werd er gevreesd voor een artistieke dwaling toen Sam zijn vriendin bovenop hem verbeelde, maar zelfs deze hield haar topje aan. Groot gelijk natuurlijk, want als je de liefde gaat bedrijven op de maan dan doe je dat natuurlijk in verminderde zwaartekracht of helemaal niet.

Tegen het einde van de film arriveerde alsnog de redding op het station: space commando’s kwamen de Sams op ouderwetse wijze doodschieten. Gelukkig was er ondertussen ook een derde Sam, waardoor een van de Sams naar de aarde wist te ontsnappen in een transport voertuigje. Moni had moeite om het nog te volgen.

“Dus Sam 1 is alsnog doodgegaan in zijn auto?”
“Ja.”
“En Sam 2 vliegt er vandoor?”
“Ja.”
“Waarom is Sam 3 dan nodig?”
“Zodat niemand doorheeft dat Sam 2 er niet meer is. Nou denken ze dat Sam 3 Sam 2 is, die tot leven kwam toen Sam 1 zijn ongeluk had.”

Victor trok nog een vergelijking met The Prestige (2006), een andere film die Moni niet meteen begreep. Moon zat iets complexer in elkaar, maar het idee van een kloon staat nog niet zo ver weg van een tweelingbroer. De Gladpeekjes waren het er over eens dat ze zojuist een topfilm hadden gezien. Als alle zaterdagavonden voorzien konden worden van dergelijke goede films dan had Victor weinig reden tot klagen.

[Moon | Blu-Ray | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!, Space Maand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s