Gluren naar je buren

Als we de diverse trailers van Silent Hill 4 – The Room mogen geloven zou het spel een van de meest verontrustende en lugubere ervaringen zijn ooit vastgelegd in welk medium dan ook. Dit bleek helaas een farce, want hoewel de trailers zelf ongelofelijk goed in elkaar zitten is het eindproduct een slordige mix van creativiteit en verkeerde keuzes.

Na 3 games die min of meer uit hetzelfde hout waren gesneden was het tijd voor Team Silent om het roer om te gooien. Mede dankzij het succes van de Silent Hill games was de markt voor horror games flink gegroeid en moest Konami het niet alleen opnemen tegen de Resident Evil reeks, maar ook games als Forbidden Siren en Project Zero. Geduchte concurrentie, dus het was tijd voor een nieuwe insteek.

The Room kent haar roots in een concept genaamd Room 302, dat om de stressvolle levensdagen van iemand opgesloten in zijn eigen kamer zou draaien. Dit concept heeft de overstap naar The Room overleefd, maar zorgde wel in een game dat uit twee onderdelen bestaat.

Hoofdpersoon in The Room is Henry Townsend. Henry is een normale kerel, maar hij zit sinds een paar dagen opgesloten in zijn kamer in South Ashfield Heights. Zijn voordeur is vastgeketend, de ramen kunnen niet meer open en hij kan schreeuwen wat hij wil, maar mensen op de gang horen hem niet.

De momenten die Henry thuis doorbrengt zijn duidelijk gebaseerd op het concept van Room 302 en zie je vanuit een eerstepersoons perspectief. Het is een gewaagde stap voor een serie die steevast haar roots in traditionele derdepersoons adventure en horror games heeft, maar het pakt goed uit. Het appartement is klein, de besturing is efficiënt en door middel van een icoontje in beeld weet je met welke objecten Henry iets kan doen.

Zijn optrekje is verder niet echt spannend te noemen en de radio, televisie en telefoon doen het ook niet. Rest voor entertainment eigenlijk dus alleen maar voyeurisme. Uit je raam staar je naar het dagelijkse leven op straat dat ongehinderd door lijkt te gaan. Henry kan ook door het kijkgaatje in zijn voordeur kijken om de gebeurtenissen in zijn gang te volgen en hij merkt zelfs een opening in een muur op, waardoor hij direct de slaapkamer van zijn buurvrouw Eileen in kan gluren. Dat is toch niet normaal!

Gelukkig duurt het niet lang voordat je meer mag doen dan alleen naar mensen kijken. Uit het niets is er namelijk een gat in de muur van je badkamer ontstaan. Tot Henrys verbazing leidt dit gat hem niet naar de gang naast zijn appartement, maar naar een reeks van vreemde locaties. Deze locaties spelen zich af zoals je gewend bent van de serie en Henry moet voor zijn leven strijden terwijl hij erachter probeert te komen wat er aan de hand is met hem en zijn appartement.

Ook in de actie levels heeft Team Silent een flink aantal vernieuwen doorgevoerd . Vertrouwende elementen als een pocketradio en een zaklampje die je door de duistere wereld van Silent Hill begeleiden zijn verdwenen. De locaties in The Room zijn doorgaands goed verlicht en de aanwezigheid van vijanden wordt net zoals in deel 3 verraden door de geluiden die deze wezens maken.

Een fundamentelere verandering is de nieuwe inventaris. Je kan nou nog maar met 10 items op zak lopen, de rest moet je thuis in je opslag laten. Dit zorgt voor een hele nieuwe dynamiek, waarbij je bewust met je spullen om moet gaan. Wel is het even wennen dat je je inventaris nou met de D-pad ingame moet navigeren. Even pauzeren en veilig een energiedrankje drinken is er niet meer bij.

Net zoals Silent Hill 3 verloopt The Room op zeer lineaire wijze. Henry reist in eerste instantie naar 4 relatief korte gebieden, die een duidelijk begin en einde hebben. In deze gebieden maakt hij kennis met de nieuwe slachtoffers van Walter Sullivan, een naam die we voor het eerst in Silent Hill 2 al hoorden.

Walter is een seriemoordenaar en drijvende kracht achter het verhaal in The Room. Hij is bezig om de 21 geboden van de kult van Silent Hill uit te voeren, wat betekent dat hij 21 mensen moet vermoorden om een duivelse god tot leven te wekken. Dit beseft hij echter niet, want voor zover hij weet wordt hij herenigd met zijn moeder als zijn missie is verbracht. Typerend voor een Team Silent productie is de keuze voor zijn moeder: kamer 302 is in Walters gedachten namelijk zijn moeder! En laat nou net Henry hier wonen.

Het slaat natuurlijk nergens op, maar het is kenmerkend voor de absurde en rijke fantasie waar Team Silent bekend om stond. Het ongebruikelijke verhaal staat vrijwel helemaal los van de overige Silent Hill games en het is nog steeds een van de creatieve hoogtepunten uit de reeks.

Walter gaat overigens niet zachtzinnig te werk bij het vermoorden van zijn slachtoffers. Zijn eerste slachtoffer is een zekere Cynthia, die Henry op weg naar de metro tegenkomt. Cynthia denkt dat ze in een vreemde droom terecht is gekomen, maar dit veranderd al snel wanneer ze op zeer grafische wijze om het leven wordt gebracht. Blijkbaar vond men dat het toch tijd was om het CGI filmpje van Lisa’s dood in het originele Silent Hill te overtreffen.

De levels hebben vreemd genoeg geen bazen om te verslaan en zodra Walter weer een naam kan toevoegen aan zijn lijst ontwaakt Henry in zijn slaapkamer. Was alles toch maar een droom? Blijkbaar niet, want opeens werkt zijn radio en hoort hij dat iemand is overleden.

Halverwege de game breng je een bezoekje aan een ziekenhuis en dit is het breekpunt van het spel. Hier kom je erachter dat je buurvrouw Eileen de aanslag op haar leven heeft overleefd. Dat is leuk voor haar, maar je zal haar gedurende de rest van het spel moeten beschermen tegen de vreemde wezens in South Ashfield. Het doet denken aan het escorteren van Maria in Silent Hill 2, hoewel Eileen zich tenminste nog kan verweren met wapens.

Vanaf dit moment verandert de aard van je kamer ook. Voorheen was het een veilige haven waar automatisch je leven hervult werd. In de tweede helft van het spel probeert de otherworld je kamer binnen te dringen, waardoor je nou schade op kunt lopen door op bezeten plekken te staan. In de actie levels vind je her en der heilige kaarsen, die je nog hard nodig zult hebben om kwade geesten uit je kamer te weren.

Gelukkig zijn de monsters die je tegenkomt niet dusdanig gevaarlijk dat je de autoheal functie van je kamer erg zult missen, maar het is wel een duidelijk signaal naar de speler: je hebt de introductie overleefd, nu is het menens. Helaas is het ook helemaal niet leuk meer.

Het feit dat je Eileen moet escorteren is op zich al vervelend genoeg, maar om redenen die Konami ons schuldig is moet je ook alle voorgaande levels opnieuw spelen. Walters slachteroffers zijn teruggekomen als onsterfelijke kwelgeesten, die je alleen maar tijdelijk kunt stoppen met speciale items. Laat je ze in een locatie met rust dan zullen ze je soms stalken naar de volgende locatie. Tot overmaat van ramp duikt Walter zelf ook regelmatig op en Eileen raakt langzaam maar zeker bezeten en alleen haar aanwezigheid al kan Henry pijn doen.

Een andere onbegrijpelijke keuze is dat de locaties waar Henry naar toe reist totaal willekeurig lijken en niet eens in Silent Hill zelf afspelen. The Room speelt zich af in een stadje genaamd South Ashfield en “in de buurt van Silent Hill.” Dat is zeer vreemd gezien de naam van het spel. De locaties zijn voor het grootste deel ook heel fantasieloos ontworpen. Alleen de Water Prison en Building World komen in de buurt van voorheengaande locaties wat creativiteit betreft. The Room heeft ook de twijfelachtige reputatie dat het de game is die breekbare wapens introduceerde, iets dat in de latere games prominent terug zou keren.

Het is vreemd dat Team Silent zo de plank heeft mis kunnen slaan. Het spel zit vol met kleine momenten die de genialiteit van het team verraad, maar het spel zelf komt helemaal niet uit de verf. Een van de meest treffende fouten is wellicht het sounddesign. Met alweer Akira Yamaoka aan het roer van het geluid zou je een continuatie van het sublieme geluiddesign in deel 3 verwachten, maar de praktijk pakt anders uit.

Hoewel de muziek zeker nog steeds goed is wordt de beklemmende sfeer uit eerdere games helaas niet gereproduceerd. Tekenend voor de teloorgang van het spel is het overmatige gebruik van stockgeluiden voor de monsters, met als dieptepunt het boerende patiëntmonster. Het is een onbegrijpelijke keuze voor een geluidseffect en past totaal niet bij het intimiderende voorkomen van dit wezen.

Voor de soundtrack riep Yamaoka wederom de hulp in van Mary Elizabeth McGlynn en Joe Romersa. Beide artiesten leverden weer een paar puike gezongen tracks af, maar hun muziek voegt bar weinig toe aan het geheel. Ook de voice acting is van opvallend laag niveau, met als droevige uitblinker hoofdpersonage Henry. Met de overtuiging van een kneusje leest zijn voice actor zijn regels en het doet je de performance van de acteurs in Silent Hill 2 zowaar waarderen.

In contrast met de audio staat de grafische kwaliteit van het spel, dat nog steeds erg hoog is. Als geheel gezien is Silent Hill 3 mooier, maar met name op het gebied van gezichtanimaties waren er nog verbeteringen geboekt in The Room. Mondanimaties ogen bijvoorbeeld een stuk natuurlijker vergeleken met deel 3 en Henry en zijn buren zien er ook tegenwoordig nog indrukwekkend uit. Ergerlijk is wel dat het de PAL versie aan een 60hz optie ontbeert, terwijl Silent Hill 3 wel nog over deze functie beschikte. Het is een achteloze achteruitgang die van weinig respect naar de PAL gamers getuigd.

Het design van de monsters en de vele geesten is niet slecht, maar ze zijn niet echt memorabel. Thematisch is de link met het verhaal ook niet altijd even duidelijk. De geesten zijn allemaal te verklaren als slachtoffers van Walter, maar wat hebben demonische honden en motten in Henrys wereld te zoeken? En wat moeten die aapmannen eigenlijk voorstellen?

Je ziet bij vlagen de genialiteit van Team Silent in de visuele vormgeving van het spel en de karakterisering van de appartementbewoners is ook goed gedaan. Deze goede elementen maken het des te pijnlijker dat het eindproduct niet te pruimen is en serieuze kanshebber is voor de eretitel ‘slechtste Silent Hill’. Het omvormen van Room 302 in een Silent Hill titel pakte uiteindelijk slecht uit en was een overduidelijk teken dat Konami de grip over haar franchises begon te verliezen.

Silent Hill 2 en 3 hebben blijkbaar een dergelijk goede reputatie dat ze in een HD collectie mochten verschijnen. Op eerste gezicht is het vreemd dat The Room ontbreekt, maar wie het spel speelt komt er al snel achter dat het weinig positiefs toevoegt aan de reeks. Er is wel een PC versie voor de echte harde kern fans, maar hogere resolutie graphics zullen weinig toevoegen aan de kwaliteit van het spel.

Al het grafisch vernuft en goede ideeën ten spijt, The Room werkt simpelweg niet. De levels zijn grotendeels fantasieloos ontworpen, de onsterfelijke spoken zijn een vreselijk slecht idee en het spel is veel te makkelijk. En dan heb ik het nog niet eens over de slechte camera gehad, die te pas en te onpas achter willekeurige obstakels blijft hangen!

Het unieke concept van The Room werd uiteindelijk weinig recht gedaan en het is jammer dat zo’n goede ontwikkelaar afscheid nam met zo’n matige game. Het lot van Silent Hill ligt al een tijdje in handen van willekeurige B-ontwikkelaars, een ontwikkeling waar je als fan verder ook niet vrolijk van wordt. Bekijk gerust een van de trailers nog eens om een idee te krijgen van hoe The Room ook had kunnen zijn, maar laat het eindproduct voor wat het is. Een handjevol geïnspireerde momenten weegt niet op tegen de pure frustratie van de rest van het spel.

[Silent Hill 4 – The Room | Playstation 2 | Regio: PAL]

8 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

8 Reacties op “Gluren naar je buren

  1. Pingback: Duistere dagen op een helse achtbaan | patraversus

  2. Pingback: Nergens een paraplu te bekennen | patraversus

  3. Pingback: Ellende aan de horizon | patraversus

  4. Pingback: Negatieve karma in overvloed | patraversus

  5. Pingback: Kom dan maar niet thuis | patraversus

  6. Pingback: Hoopgevende duisternis | patraversus

  7. Pingback: Er was eens een huis… | patraversus

  8. Pingback: Ongewenste intimiteiten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s