Die mooie morgenstond

Onlangs ging ik al de fout in om videoband favoriet The Prophecy (1995) op Blu-Ray te herzien. Sommige films zijn toch beter als herinnering dan modern entertainment. Ik ben hardleers, want laatst keek ik From Dusk till Dawn (1996), die ik ook voor het laatst op zo’n goede oude videoband had gezien.

De film kwam tot stand dankzij een samenwerking van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. Laatstgenoemde vertolkt ook zelf een van de hoofdrollen, terwijl onder andere George Clooney, Harvey Keitel, Danny Trejo, Tom Savini en Salma Hayek ook op enig punt op zullen duiken in deze ongebruikelijke vampierfilm. Aan talent geen gebrek in ieder geval.

De film is in twee acts opgedeeld. In de eerste helft zien we hoe de broers Seth (George Clooney) en Richie (Quentin Tarantino) op de vlucht zijn voor de politie. Seth is net ontsnapt uit de gevangenis, maar gebruik liever geen geweld als dat niet nodig is. Zijn broer Richie is het tegenovergestelde en lijkt juist redenen te zoeken om mensen te kwetsen.

Het tweetal komt in een motel Jacob (Harvey Keitel) en zijn kinderen tegen, die ze prompt kidnappen met de intentie om naar Mexico te vluchten. Seth belooft dat ze niks zal overkomen zolang ze veilig de grens weten over te steken, maar Richie is maar al te geïnteresseerd in Jacobs jonge dochter Kate (Juliette Lewis) en heeft zelfs waanbeelden over haar. De momenten dat dit vijftal doorbrengt heeft een hoog Tarantino gehalte, met veel dialogen en opmerkingen die eigenlijk over niks gaan terwijl er een ongemakkelijke sfeer tussen de personages hangt.

De film wordt een stuk interessanter in de tweede act als de groep Mexico weet te bereiken en de nacht doorbrengt in een tent genaamd de Titty Twister. De stijl en toon zijn opeens typisch Rodriguez en de film verandert van een praatfilm in een donkere actiekomedie.

Op het eerste gezicht is er niks aan de hand in deze ruige bar. Nadat de barman (Danny Trejo) het vijftal de deur wijst weet Jacob hem te overtuigen dat ze ook truckers zijn. Ze gaan er eens goed voor zitten en worden verrast met een optreden van danseres Satánica Pandemónium (Salma Hayek). Tarantino zal zich een gelukkig man hebben geprezen, want hij krijgt tijdens deze scene op wel heel onorthodoxe wijze drank toegediend door deze dame.

Het is ook aanleiding voor een episch gevecht, want als Richie blijkt te bloeden kan het personeel van de Titty Twister zich niet meer inhouden en veranderen ze allemaal in vampiers. Het is ieder voor zichzelf en alleen de allerhardste bezoekers weten zich staande te houden. Richie blijkt niet uit het juiste houd gesneden te zijn, maar de macho Sex Machine (Tom Savini) en gigantische Frost (Fred Williamson) vechten dapper voor hun leven tot diep in de ochtend.

De toevoeging van Savini en Williamson is niet alleen leuk, maar ook broodnodig. Clooney past namelijk niet helemaal bij zijn rol en het personage van Tarantino is simpelweg niet leuk. Seth moet een koele en berekende crimineel voorstellen, maar Clooney is niet het soort acteur dat zijn soort teksten met het juiste gevoel over weet te brengen. Tarantino is sowieso een matig acteur en hoe minder je zijn vervelende kop in een film ziet hoe beter.

Jacob is een verloren priester en Keitel speelt dit personage een stuk beter dan Clooney Seth speelt. Niet vreemd, want deze acteur wist zich in zijn carrière op te werken van memorabele pooier in Taxi Driver (1976) tot de luitenant in Bad Lieutenant en Mr. White in Resevoir Dogs (beide 1992). Toch komt het personage Jacob pas op het einde van de film tot zijn recht, als zijn religieuze achtergrond ook daadwerkelijk iets toevoegt aan het geheel.

En eigenlijk ligt daarin ook mijn probleem met de film. Pas tegen het einde krijg je het idee dat je naar een film zit te kijken waar over nagedacht is. De hele eerste helft had ook een andere film kunnen zijn. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar de eerste helft is beduidend minder dan het gedeelte dat zich in de bar afspeelt. En dan nog zijn de vampiers vrij standaard monsters die op typische wijze zwak zijn tegen heilig water, zonlicht en dergelijke. Je zou kunnen zeggen dat de aanwezigheid van Savini en Williamson de film van matig naar entertainend verheffen.

Ik krijg ondertussen het idee dat ik mijn oude films op video voor een goede reden nooit opnieuw heb gekocht. The Prophecy stelde eerder al teleur en ook From Dusk till Dawn maakt mij niet blijer zo’n 15 jaar na dato. Wellicht dat ik me toch maar weer moet focussen op Lance Henriksen films, die liggen mij in ieder geval wel.

[From Dusk till Dawn | DVD | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s