Vechten op de oude manier

Zit je op de nieuwe Castlevania te wachten, krijg je te horen dat ie niet leverbaar is dankzij gelimiteerde bevoorrading. Of ik misschien iets anders wilde bestellen dan maar? Eigenlijk niet, maar ik moest toch wat met mijn nieuwe speeltje. Dus maar Final Fight One geïmporteerd.

Zo ging het er aan toe in 2001, vlak na de lancering van de GameBoy Advance. Alle Yoshi coins waren al verzameld in Super Mario Advance en ook F-Zero was ondertussen op expert moeilijkheidsgraad uitgespeeld met alle voertuigen. Final Fight One zag er allerminst spectaculair uit, maar een simpele beat ‘em up gaat er altijd wel in redeneerde ik.

Capcom kan niet ontzegt worden dat het niet zijn best deed om het spel als iets anders dan een simpele Super NES poort te laten lijken. Alle drie de personages uit de arcade versie zijn speelbaar, level 4 is aanwezig, multiplayer is mogelijk en voor de gelegenheid kan je zelfs spelen als de Street Fighter Alpha incarnaties van Cody en Guy. Als Final Fight One al iets bereikt dan is het dat het de Super NES versie in een extreem incompetent daglicht zet.

Toch kom je er al snel achter dat je wel degelijk hetzelfde spel als op de Super NES zit te spelen. Grafisch is het namelijk identiek en het spel speelt dermate simpel dat dit aspect nooit een probleem was. Nou ja, destijds niet, tegenwoordig is Final Fight vooral erg eentonig om te spelen, al lang voorbijgestreefd door geavanceerde genregenoten gemaakt door Capcom zelf, maar ook door bijvoorbeeld Sega’s Streets of Rage reeks.

In feite loop je constant naar rechts terwijl je al het gespuis in Metro City op dezelfde manier neer slaat. Kon je in beide Super NES versies van Final Fight uit maar twee personages kiezen, kan je hier gewoon uit Haggar, Cody en Guy kiezen zoals het hoort. De verschillen tussen deze personages zijn minimaal, hoewel mijn voorkeur steevast uitgaat naar de sterke Haggar. Dit cultfiguur is niet alleen een besnorde straatvechter, maar ook burgermeester van Metro City. Iemand met karakter dus.

Onverwacht pluspunt is dat de Super NES sprites zeer groot uitzien op een GBA scherm. Ze zijn niet bijster indrukwekkend geanimeerd, maar alleen al dankzij hun formaat krijg je de indruk dat de GBA misschien toch in staat is om tot grote hoogtes te stijgen. Het spel oogt zeer prettig en het speelt simplistisch genoeg dat ook een scherm gevuld met grote sprites nooit tot onoverzichtelijke situaties leidt.

Verbeterpunt ten opzichte van het origineel – als je dat zo mag noemen – is dat alle baasgevechten nou begeleid worden met een praatje. Voor personages die ook in de Street Fighter Alpha reeks opdoken wordt hierbij gebruikt gemaakt van hun Alpha 3 artwork, terwijl voor personages als Edi. E en Damnd nieuwe art is getekend in een totaal andere stijl. Vreemd genoeg is het promotionele artwork gedaan door Shinkirou, maar zijn artwork zie je alleen maar als begeleiding van het Capcom logo in het begin van het spel. Het was stilistisch consistenter (en prettiger voor het oog) geweest als ook de ingame art door hem verzorgd was.

Muzikaal is het grotendeels hetzelfde als op de Super NES, met de kanttekening dat enkele geluidskanalen noodgedwongen gebruik maken van GameBoy synth. Dit komt het spel naar mijn mening ten goede, aangezien het voor een wat rauwer geluid zorgt dat goed bij de setting past. Sowieso is het erg toffe muziek, dat nog stamt uit een tijd waarin Capcom de ene beukende soundtrack na de andere wist te maken.

Hoewel de verbeteringen ten opzichte van de Super NES versie allemaal leuk en aardig zijn verbloemt dit niet dat we te maken hebben met een spel dat extreem verouderd is – en dan heb ik het over 2001. Tegenwoordig speelt het regelrecht archaïsch. Het moet het dan ook vooral hebben van nostalgie. In dit opzicht is het een memorabele game geworden, aangezien het dankzij alle toevoegingen een soort deluxe versie van Final Fight is.

De naam is overigens spijtig, aangezien Final Fight 2 en 3 wel degelijk ook bestaan en – met name 3 – een stuk beter in elkaar zitten dan het origineel. Final Fight Two en Three hadden dan ook niet misstaan in de lange lijst van Super NES ports op de GameBoy Advance. Maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn.

Toch was Final Fight One verrassend genoeg niet de laatste Final Fight game op de GBA. Tegen het einde van het leven van het systeem bracht Capcom nog Capcom Classics Mini Mix uit, met daarin ook het obscure Final Fight Tough. Later zou de arcade versie ook verschijnen op de Playstation Portable als onderdeel van Capcom Classics Collection Remixed. Of veel mensen hier op zaten te wachten is maar de vraag, hoewel het als geheel zeker een interessante collectie is.

Capcoms poortziekte was overigens niet geheel zonder succes, want na het vroegtijdige commerciële overlijden van de NeoGeo Pocket Color bood Super Street Fighter 2 Turbo Revival mij nog maandenlang speelplezier. Final Fight One was echter uiteindelijk niks meer dan een nostalgische snack terwijl ik wachtte op Castlevania – Circle of the Moon. Dankzij de simplistische speelstijl en quicksave functie is het een uiterst speelbare handheld game, maar ook op de GBA zijn nog tal van betere games in dit genre te vinden.

[Final Fight One | GameBoy Advance | Regio: Japan]

7 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

7 Reacties op “Vechten op de oude manier

  1. Pingback: Vechten als vanouds | patraversus

  2. Pingback: Onnatuurlijk, maar wel lekker | patraversus

  3. Pingback: Op straat vechten | patraversus

  4. Pingback: Gevangen in lage resolutie | patraversus

  5. Pingback: Op volle toeren vooruit | patraversus

  6. Pingback: Uitgepufte draken | patraversus

  7. Pingback: Andere tijden herleven | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s