Gestolen groene zakje

Hoeveel cultfilms openen er nou met een nummer van George Baker? Te weinig, maar Reservoir Dogs (1992) compenseert dit gebrek. Het verhaal van de naar kleuren vernoemde criminelen en hun mislukte overval zit dermate goed in elkaar dat ik er om de zoveel jaar graag nog eens naar kijk.

Het is opmerkelijk hoe goed de film te volgen is ondanks het feit dat hij eigenlijk halverwege het verhaal opent. Na een inleidende scene in een diner zien we hoe Mr. Orange (Tim Roth) hevig bloedend ligt te raaskallen op de achterbank van Mr. White (Harvey Keitel). Blijkbaar is zojuist een overal mislukt en zijn ze op weg naar de afgesproken schuilplaats. Wanneer ze er arriveren blijkt de rest er echter niet te zijn en speculeren ze er op los wat er allemaal fout is gegaan.

Het tweetal wordt even later aangevuld met Mr. Pink (Steve Buscerni), die ook flink aan het stressen is. De mannen zijn het over twee dingen eens: er moet wel een undercover agent in het team hebben gezeten en Mr. Blonde (Michael Madson) maakte alles vele malen erger met zijn killing spree in de bank.

Het knappe aan een film met dergelijke ongebruikelijke structuur als Reservoir Dogs is dat alle puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar vallen. De overval zelf wordt verder niet in beeld gebracht, maar omdat er zoveel hints worden gegeven over wat er heeft plaats gevonden is dat ook helemaal niet nodig. In wat later typische Tarantino stijl zou blijken te zijn praten de boefjes over allerlei onzin, maar de oplettende kijker heeft al snel in de gaten wat er echt aan de hand is.

Ook typisch Tarantino is de aandacht voor een memorabele soundtrack. Als rode draad door de film loopt het radio station K-Billy’s Super Sounds of the Seventies. Veel films met muziek van de George Baker Selection zullen er niet zijn, maar ‘Little Green Bag’ is mede dankzij deze film nog steeds een veelgehoord nummer. In cruciale scènes zal de DJ een nieuw nummer aankondigen, dat vaak op vreemde wijze uitstekend de toon zet voor de gebeurtenissen op je beeldscherm.

Meest beruchte voorbeeld hiervan is de martelscene waarin Mr. Blonde een gevangen politieagent martelt. Niet omdat de agent weet wie de undercoveragent is, maar gewoon omdat Mr. Blonde het leuk vind. De radio gaat aan en terwijl ‘Stuck in the Middle with You’ van Stealers Wheel door de loods speelt doet Mr. Blonde zijn macabere ding.

De film schuwt er niet voor terug om zowel de intelligentie als de goede smaak van de kijker uit te dagen. Prikkelende dialogen worden afgewisseld met onnodig leedvermaak en het einde is even abrupt als het onlogisch is. Gelukkig leveren alle acteurs memorabel acteerwerk en het is aan de kwaliteiten van deze mannen te danken dat de film zo goed werkt.

Harvey Keitel deed in hetzelfde jaar ook Bad Lieutenant, een van de meest moeilijke films die ik ooit heb gezien. Tarantino was ook duidelijk onder de indruk, want later mocht Keitel ook nog opdraven in onder andere Pulp Fiction (1994) en From Dusk till Dawn (1996). Michael Madsen was toentertijd nog relatief onbekend, maar zou met zijn karakteristieke kop ook nog opduiken in films als Free Willy (1993), Sin City (2005) en beide Kill Bills (2003, 2004). Steve Buscerni zou nog in een hele waslijst interessante films meedoen en zelfs Tarantino zelf heeft een bescheiden rolletje.

Doordat de film zo’n ongebruikelijke versie is van een standaard bankovervalverhaal is het 20 jaar na release nog steeds uitermate vermakelijk. Mensen met een aversie tegen bloed kunnen beter een iets minder heftige film kijken, maar eigenlijk zou het verplichte kost moeten zijn voor iedereen die softe Hollywood blockbusters zat is. Het is een typische mannenfilm, maar wel eentje van hoge kwaliteit. Voor Tarantino bleek het een opstapje te zijn naar een glansrijke carrière. Ik kan zijn kop niet uitstaan, maar onverdiend is zijn succes allerminst.

[Reservoir Dogs | DVD | Regio: 2]

3 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

3 Reacties op “Gestolen groene zakje

  1. Pingback: Die mooie morgenstond | patraversus

  2. Pingback: Tarantino’s spektakelstuk | patraversus

  3. Pingback: Lauw avondeten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s