Gamen in het maanlicht

Super Mario Advance en F-Zero waren prima launch titels voor de GameBoy Advance, maar deze titels waren niet de reden dat ik in 2001 zo’n apparaatje importeerde. Toen Konami de eerste screens van Castlevania – Circle of the Moon publiceerde wist ik genoeg. Een 32-bits vervolg op een van mijn favoriete games aller tijden, dan doe ik niet moeilijk over nieuwe hardware aanschaffen.

Amerikaanse importspecialist NCSX kon destijds de grote vraag niet aan en moest de meeste pre-orders annuleren. Als doekje voor het bloeden bestelde ik maar Final Fight One. Deze opgepoetste versie van de Super NES Final Fight was leuk en aardig, maar vervulde mijn verlangen naar kwaliteit allerminst. Gelukkig liet de Amerikaanse release van Circle of the Moon niet lang op zich wachten en in Juni 2001 was ik alsnog een gelukkig mens.

Nou ja, relatief gelukkig dan. Feit is dat ik zonder zonlicht of m’n favoriete halogeenlamp het spel nauwelijks kon zien op Nintendo’s nieuwe speeltje. De momenten waarop ik de actie wel kon gadeslaan waren uiterst indrukwekkend. De laatste portable Castlevania release was Castlevania Legends op de originele GameBoy, een game waar je verder ook niet vrolijk van werd. Circle of the Moon spiegelde zich echter aan Symphony of the Night, waardoor je bijna geloofde dat de 32-bitheid van de GBA meer was dan slechts marketing.

In Circle of the Moon speel je met een zekere Nathan Graves, de jonge opvolger van vampierjager Morris Baldwin. Baldwins zoon Hugh duikt ook op in het verhaal, maar van dit drietal zouden we na deze game nooit meer iets horen. Dat geeft ook niet, want het verhaal is uiteindelijk niks meer dan het verhaal uit Symphony met een paar kleine aanpassingen, net zoals Harmony of Dissonance dat later ook zou zijn.

Het is natuurlijk ook niet het clichématige verhaal dat Circle zo interessant maakte, maar de belofte dat we voor het eerst een vervolg op Symphony zouden krijgen. En inderdaad, de wereld structuur die Symphony zo knap kopieerde van Super Metroid is ook in Circle aanwezig. Nathan zal tijdens zijn zoektocht naar Dracula steeds meer kamers en barrières tegen komen, die hij – tot op zekere hoogte – vrijelijk kan verkennen.

In het begin word je nog onceremonieel in de catacomben van Castlevania gedumpt door Dracula zelf, maar Nathan zal zich beetje bij beetje een pad naar de verste uithoeken van het kasteel weten te werken. Vijanden laten af en toe nieuwe equipment achter en je zal ook speciale artefacten vinden waarmee je je moveset kunt diversifiëren. Een double en high jump mogen natuurlijk niet ontbreken, maar Nathan kan ook rennen, schouder tackles uitdelen en de oh zo populaire blokken wegschuiven.

Zoals ondertussen standaard is in handheld Castlevania games is er ook een gimmick. Circle introduceerde het Dual Set-up System, wat een simpel kaartsysteem is waarmee je Nathans vaardigheden kunt uitbreiden. Er zijn in totaal twee sets van 10 kaarten, eentje gebaseerd op planeten en eentje op goden. Door twee kaarten met elkaar te verbinden activeer je een speciale eigenschap. Er zijn in totaal honderd combinaties mogelijk en de effecten varieren van betere stats tot nieuwe aanvallen tot force fields en nog veel meer. Het is een verrassend bruikbaar systeem en zou pas door het Tactical Soul System uit Aria of Sorrow verbeterd worden.

Net zoals in Symphony krijg je experience points voor het verslaan van vijanden en binnen de kortste keren is Nathan een buffe vampierjager die zelfs de meest duistere vampier angst in zal boezemen. Helaas voor Nathan passen de vijanden zich in de loop van het spel zich aan aan zijn niveau. Die lullige geraamtes in de catacomben van het begin van je avontuur? Kijk niet vreemd op als ze opeens door sterke grizzly beren zijn vervangen.

Voor een spel uit die tijd is het ongekend uitgebreid. Niet alleen omdat Nathan over complexe moves en een uitgebreid repertoire beschikt, maar ook omdat het kasteel simpelweg gigantisch is. Je zal regelmatig je map moeten raadplegen, want verdwalen doe je zo. Nathan zal in veel verschillende locaties komen, waar hij de ene nieuwe kamer na de andere zal vinden. Veel kamers bevatten ook nog eens breekbare muren, zodat je voor de nodige renovatie in het kasteel kan zorgen.

De visuele vormgeving van het kasteel is zeer gedetailleerd. De makers hebben ongetwijfeld menig uur zitten zwoegen om meerdere sets baksteengraphics te creëren. De Advance hardware toont ook haar kracht door het spel gebruik te laten maken van parallax scrollende achtergronden, hoewel deze niet altijd even indrukwekkend uitzien. Elk onderdeel van het kasteel heeft zijn eigen visuele thema en ze zijn meestal goed te onderscheiden van elkaar.

Interessant genoeg is het spel door Konami Computer Entertainment Kobe (KCEK) ontwikkeld en niet door het team in Tokio dat eerder Symphony verzorgde. KCEK was eerder al verantwoordelijk voor Castlevania 64, wat je ook terugziet in het ontwerp van bepaalde monsters. Het mag trouwens vermeld worden dat de sprites een stuk minder indrukwekkend uitzien dan de achtergronden. Zelfs hoofdpersoon Nathan ziet er uit alsof ie oorspronkelijk voor een GameBoy Color game was ontworpen.

Gelukkig zit het met het geluid wel snor. Zodra je het spel opstart word je begroet door hetzelfde gezang uit Rondo of Bloods menuscherm. Dat ze dit vocale nummer naar een nietige cartridge hebben weten te poorten mag indrukwekkend heten. De rest van de muziek bestaat voor het grootste deel uit herinterpretaties van oude nummers. De paar nieuwe nummers die het spel bevat zijn echter wel van hoge kwaliteit en het is alleen het irritante, doch kenmerkende gesis van de GBA dat de kwaliteit van de muziek in de weg zit.

Ondanks dat Circle destijds nog de aanleiding was voor mij om een dure GBA te importeren vielen mij een aantal zaken op toen ik het spel onlangs herspeelde. Voor de grap probeerde ik het spel op diverse systemen. Op de originele Advance is het zonder goede lichtbron echt moeilijk om de actie te volgen. De GBA SP brengt licht in de duisternis, maar het spel ziet er nog steeds erg modderig uit.

Het is pas wanneer je het op een GBA Micro, DS of GameBoy Player speelt dat het echt tot leven komt. Opeens blijken de donkere muren uit gedetailleerde bakstenen te bestaan en heeft Nathan een onverwacht kleurrijke outfit aan. Vervolgen Harmony of Dissonance en Aria of Sorrow zouden later met een aangepast pallet in gedachten ontworpen worden, maar Circle is de enige van de drie die er nou nog steeds normaal uitziet qua kleurgebruik.

Een negatievere noot moet ik plaatsen bij het ontwerp van het kasteel zelf, dat aan obesitas lijkt te lijden. Het zit vol met doodlopende eindes, terwijl de gangen bewoond worden door gevaarlijke wezens. Het is zonde dat Nathans nieuwe vaardigheden uiteindelijk alleen als sleutels dienen om nieuwe gebieden te openen. Je kan wel naar verre uithoeken gaan, maar je belonging bestaat hooguit uit een saaie Mind Up of Heart Up.

Kwalijker is de willekeurige aard van het bemachtigen van nieuwe DSS kaarten. Slechts bepaalde vijanden laten deze vallen en er komt nog veel grinden aan te pas om ze allemaal bij elkaar te sprokkelen. Het spel geeft zelf niet aan welke vijanden wat droppen – er is geen bestiary – dus je zal het internet moeten raadplegen om ze allemaal te vinden.

Een ander probleem is de scheve moeilijkheidscurve. Het spel is goed te doen, tot je de Zombie Dragons baas tegenkomt. De kans is groot dat je nog flink moet levelen voordat je dit tweetal aan kunt, maar het spel wordt hierna alleen maar moeilijker. Levelen helpt natuurlijk, maar het is minder effectief dan in alle latere games, inclusief Order of Ecclesia. Normaal gesproken zou ik helemaal voor een hoge moeilijkheidsgraad zijn, maar in Circle lijkt het meer een bijproduct van slordig design.

Qua extra’s is Circle ook erg karig, met alleen een paar extra modi die de stats van Nathan flink aanpassen of zijn magie wegnemen. Interessanter is de Battle Arena. Dit is een apart stuk van het kasteel waar je sterkere versies van normale vijanden tegenkomt. Je bent vrij om hier naar toe te gaan zodra je de high jump bemachtigt, maar de bewoners van deze arena zullen je levend verslinden. Je krijgt nog een speciaal armor voor je moeite mocht je de arena weten te trotseren, maar spelers die dat lukt hebben natuurlijk helemaal geen speciale items meer nodig.

Circle is ondertussen alweer zo’n 11 jaar oud en het is eigenlijk niet eens zo slecht verjaard. Toegegeven, Nathan bestuurt een beetje stijfjes en er zijn wel degelijk designfouten. Toch bieden de nieuwe personages, de andere sfeer vergeleken met de KCET ontwikkelde Castlevania’s en zelfs het Dual Set-Up System nog genoeg vermaak.

Destijds kon ik nog moeilijk geloven dan een handheld game überhaupt zo uitgebreid kon zijn. En de spreekwoordelijke put bleek nog lang niet leeg te zijn, want na Circle of the Moon kon ik nog uitkijken naar favorieten als Metroid Fusion en Aria of Sorrow. De GameBoy Advance was een geweldig systeem en Circle of the Moon was een prima game om dat meteen duidelijk te maken.

[Castlevania – Circle of the Moon | GameBoy Advance | Regio: Amerika]

7 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

7 Reacties op “Gamen in het maanlicht

  1. Pingback: Vechten op de oude manier | patraversus

  2. Pingback: Alle gekheid in een kartje | patraversus

  3. Pingback: Woeste commando’s | patraversus

  4. Pingback: Op volle toeren vooruit | patraversus

  5. Pingback: Slappe start | patraversus

  6. Pingback: Tweede kansen | patraversus

  7. Pingback: Herboren in obscuriteit | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s