Minder met meer doen

En in de categorie “slecht idee” presenteer ik vandaag Street Fighter Alpha 3 Upper voor de GameBoy Advance. Dit legendarische CPS2 vechtspel werd tegen zijn wil in een kleine cartridge geperst, met alle gevolgen van dien.

Street Fighter Alpha 3 was destijds nog een van de games die mij besloot alsnog een spelcomputer te kopen in 1998, nadat ik gamen jarenlang genegeerd had. Ik zag toevallig een screenshot van Vega versus Sakura en ik wist op dat moment dat consoles (de Playstation in dit geval) technologisch zo ver gevorderd waren dat ze de arcade ervaring goed na konden bootsen.

Nou was de Playstation poort niet bepaald arcade perfect, maar dat maakte destijds niet uit. Voor zo’n 80 gulden nam ik ‘m mee uit de lokale gameshop en ik was er de hele zomer zoet mee. Dit zou het begin zijn van een soort verslaving aan Capcom games, eentje die zijn hoogtepunt kende tijdens de Dreamcast dagen. Uiteraard kocht ik de Dreamcast versie van Alpha 3 ook en deze was nog beter en nog mooier dan de Playstation versie. (Logisch, want de Dreamcast was aangesloten via een RGB kabel.)

Mijn voorliefde voor vechtspellen bracht mij ook af en toe naar de periferie van het speelbare. Handhelds waren zeker toen nog een soort frontier waar uitgeverijen hun best deden om met minimale inzet gamers wijs te maken dat er plezier te beleven viel. Mijn eerdere ervaringen met de GameBoy versies van Street Fighter II en Mortal Kombat 3 waren zo pijnlijk dat ze daadwerkelijk hadden bijgedragen aan mijn antipathie jegens het medium.

Maar gelukkig werd ook op dit front vooruitgang geboekt. Zo bracht SNK de NeoGeo Pocket Color op de markt en ontwikkelde ze fantastische handheld vechtspellen als Match of the Millennium en SNK Gals Fighters. De NGPC flopte helaas keihard, maar Capcom leek het stokje over te nemen door op de GBA Super Street Fighter II Turbo Revival uit te brengen. Deze poort van de Super NES versie van Super Street Fighter II deed zich voor als een mini Super Street Fighter II Turbo en kenmerkte zich dankzij een vernuftige knoppenconfiguratie als een bijzonder speelbare game.

Ondanks deze ontwikkelingen keek ik toch even vreemd op toen in 2002 Street Fighter Alpha 3 Upper werd aangekondigd. Turbo was een relatief simplistische game, dus allé, maar Alpha 3 is complexere koek. Om het nog dubieuzer te maken werd aangekondigd dat niet Capcom zelf de conversie zou doen, maar het Britse Crawfish Interactive, dat eerder ook al Street Fighter Alpha enigszins speelbaar naar de GameBoy Color poortte.

Nou mag Crawfish enige ambitie niet ontzegt worden. Ze wilden niet alleen de Dreamcast code naar de GBA poorten, maar ook nog eens drie personages uit Capcom vs SNK 2 aan het toch al indrukwekkende rooster toevoegen. Het goede nieuws is dat ze geslaagd zijn in deze ambitie. Het slechte nieuws is dat Capcom te gierig was om een grotere cartridge ter beschikking te stellen en dat Crawfish zelf ook enkele dubieuze keuzes heeft gemaakt.

De gierigheid van Capcom pakt vooral cosmetisch slecht uit. Doordat de personages de meeste van hun animatieframes uit de Dreamcast versie hebben behouden bleef er bar weinig ruimte over op de cartridge voor andere zaken. Het gevolg is dat de meeste achtergronden uit het spel zijn gelaten. Ook de voice samples moesten er aan geloven en de meeste personages hebben nog maar één unieke voice sample, de rest delen ze met andere personages.

De console versies van Alpha 3 kenmerken zich door de grote hoeveelheid aan extra speelmodi. Verrassend genoeg zijn er in de GBA versie behalve de verwachte Versus en Training Mode ook nog een aantal andere, waaronder Survival Mode, Final Battle en Dramatic Battle. Helaas is de favoriete modus van menig Alpha 3 fan – World Tour – op de cutting room floor blijven liggen. De diverse aanpassingen die je in die modus kon unlocken zijn wel aanwezig, maar ze hebben weinig extra waarde buiten hun originele setting.

Nou is het ontbreken van speelmodi en achtergronden natuurlijk vervelend, maar het hoeft niet doorslaggevend te zijn. De personages zelf zijn immers compleet en zijn goed geanimeerd, ondanks de grafische downscaling die ze hebben ontvangen. Het spel speelt ook op een aangename framerate en je hebt nooit last van slowdown, zelfs niet wanneer er drie sprites in beeld zijn in Dramatic Battle. Als bonus zijn Maki, Yun en Eagle uit Capcom vs SNK 2 ook nog eens aan het rooster toegevoegd, zodat er in totaal 39 speelbare personages zijn.

Toch wist Crawfish een cruciale fout te maken.

Alpha 3 is namelijk te complex voor de hardware waar het op loopt. Niet omdat de processor de actie niet aankan, maar omdat de GBA maar over 4 actieknoppen beschikt, in tegenstelling tot de vereiste 6. Capcom wist dit probleem siervol te omzeilen in Turbo Revival door in NGPC-stijl gebruik te maken van druk gevoelige aanvallen. Raak de A knop lichtjes aan en je doet een lichte aanval; houd de A knop even ingedrukt en je doet een harde aanval. Dit systeem werkte op zich prima, ongetwijfeld ook omdat Turbo relatief weinig veeleisend was qua knoppencombinaties.

Voor Alpha 3 Upper koos Crawfish er echter voor om dit systeem niet te hergebruiken. In plaats daarvan moet je 2 knoppen indrukken om een aanval van medium sterkte te doen. In de praktijk is dit weinig intuïtief en het maakt het spel ondanks alle goede bedoelingen vrijwel onspeelbaar. Dit is erg jammer, want als technisch statement is Alpha 3 zonder twijfel indrukwekkend.

De release van Alpha 3 tegen het einde van 2002 was tevens een van de laatste games die Crawfish Interactive ooit zou produceren. Na een waslijst van middelmatige licentiegames leken ze eindelijk op weg naar een respectabeler bestaan, maar het mocht niet zo zijn. Capcom leek zijn lesje wel geleerd te hebben en bracht in 2006 nog Street Fighter Alpha 3 MAX op de Playstation Portable uit. Ditmaal met arcade perfecte graphics, superveel bonusmateriaal, de 3 extra personages uit Alpha 3 Upper en Ingrid uit Capcom Fighting Jam. Het is zonder twijfel Capcoms beste handheld vechtspel, hoewel de PSP ook niet echt ideaal in de hand ligt voor dergelijke arcade games.

In het huidige handheld landschap lijkt er volop plaats te zijn voor vechtspellen. Super Street Fighter 4 is al vanaf het begin voor de Nintendo 3DS te verkrijgen, terwijl op de Playstation Vita Ultimate Marvel vs Capcom 3 zonder probleem te spelen is. De toekomst voor het genre op draagbaar formaat ziet er rooskleurig uit, ongetwijfeld mede dankzij technologische doorbraken als Street Fighter Alpha 3 Upper op de GBA. Nou maar wel hopen dat ze de speelbaarheid van deze games niet uit het oog verliezen, want Upper bewijst dat je verder weinig hebt aan techdemo’s.

[Street Fighter Alpha 3 Upper | GameBoy Advance | Regio: Europa]

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Minder met meer doen

  1. Pingback: Vechten op de oude manier | patraversus

  2. Pingback: Prutsers en hun werk | patraversus

  3. Pingback: Onnatuurlijk, maar wel lekker | patraversus

  4. Pingback: Op straat vechten | patraversus

  5. Pingback: Minimale prijs, maximaal plezier | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s