Veel meer van hetzelfde

Laat ze niet nat worden, houd ze uit zonlicht en geef ze geen eten na middernacht: een Mogwai verzorgen is nog een hele klus. Gelukkig wordt Gizmo goed verzorgd, dus kan er niks misgaan. Wacht, dat is niet waar. Het ging flink mis in de film Gremlins (1984). En men is blijkbaar hardleers, want in Gremlins 2 (1990) wordt alles nog eens dunnetjes overgedaan.

Gremlins zou bijna verward kunnen worden met een familiefilm, ware het niet dat het enkele zeer duistere randjes heeft. Toch zijn ook de donkere momenten uit de eerste film niet eens zo kwaadgeestig, want de makers realiseerden zich dat een film over helse dondersteentjes niet echt serieus genomen kon worden. Regisseur Joe Dante wist op knappe wijze horror en komedie te balanceren, waardoor het een tijdloze film is geworden.

Als het aan Dante lag hield het daar ook mee op. Het verhaal was verteld en menig imitator maakte het concept belachelijk. Geleid door winstbejag wist Warner Bros. hem toch over te halen, zodat maar liefst 6 jaar na het origineel Gremlins 2 in de bioscopen kwam. In de hoofdrol wederom Billy (Zach Galligan), zijn vriendinnetje Kate (Phoebe Cates) en natuurlijk Gizmo de pluizige Mogwai.

Billy en Kate zijn ondertussen volwassen en wonen en werken in New York. Toevallig werken ze allebei voor Daniel Clamp (John Glover); Billy als architect en Kate als tourleidster door Clamps indrukwekkende wolkenkrabber. De ironie wil dat Billy bezig is met het ontwerp van een nieuwe Chinatown in New York waar Clamps mensen zojuist de winkel van de overleden Mr. Wing (Keye Luke) hebben overgenomen. Het duurt niet lang voordat Gizmo uit de Chinese antiekwinkel van Mr. Wing ontsnapt, maar voordat hij kennis kan maken met New York wordt hij al van de straat geplukt door een onderzoeker van Clamps biologische research centrum.

Uiteraard wordt Gizmo in een laboratorium in hetzelfde gebouw waar Billy en Kate werken geplaatst. Hoewel dit een makkelijke manier is om de hoofdrolspelers samen te brengen en het verhaal in werking te zetten, is het ook het moment waarop je realiseert dat het wel eens een vreemde film kan worden. Het laboratorium staat namelijk onder leiding van Dr. Catheter (Christopher Lee). Hoewel hij sinistere experimenten uitvoert op hulpeloze beestjes kan iemand met dergelijke naam natuurlijk nooit serieus genomen worden.

Dat dit geen toeval is bewijst regisseur Dante in de tweede helft van de film, waarin het originele plot wordt losgelaten en de film in een soort Gremlin exploitatiefilm verandert. Gizmo plopt weer enkele soortgenoten uit zijn rug, die uiteraard ’s nachts eten, in Gremlins veranderen en binnen de kortste keren Clumps wolkenkrabber terroriseren. En dat is alles wat er in de film gebeurt. De Gremlins doen waar ze zin in hebben en het is een feest om te zien op wat voor een creatieve manieren de makers van de film de Gremlins gebruiken om andere films te kijk zetten.

Als de Gremlins het laboratorium van Dr. Catheter betreden is het hek echt van de dam. Een van de Gremlins drinkt een drankje waardoor hij extreem intelligent wordt en opeens kan praten. De zogeheten Brain Gremlin voorziet de film regelmatig van ironisch commentaar en injecteert ook andere Gremlins met Catheters elixers, met als resultaat onder andere Bat Gremlin, Spider Gremlin en Fruit Gremlin.

Niet content om de Gremlins de hele show te laten stelen staat de film ook bol van cameo’s. Legendarische componist Jerry Goldsmith heeft een gastrolletje als klant bij een ijswinkel; recensent Leonard Maltin duikt op als een filmcriticus die Gremlins af zit te kraken en Hulk Hogan heeft een leuke gastrol waar hij de Gremlins dwingt de film door te spelen als ze opeens een hele andere film opzetten. Gizmo spiegelt zich later ook aan Rambo, wiens film blijkbaar veel indruk op hem achterliet.

Tegen het einde van de film maken de Gremlins zich op om het gebouw te verlaten en Brain Gremlin trakteert ons op zijn versie van “New York, New York”. Een musicalnummer in een zwarte komedie, waarom ook niet? Het is een ridicule film geworden, die – eerlijk is eerlijk – weinig toevoegt aan het verhaal uit het origineel. Gelukkig werkt het als satire wel. Veel van het sociale commentaar is nog steeds van toepassing, de Gremlins en Gizmo zien er goed uit en hun kolderieke scènes zijn simpelweg grappig.

Dat de film niet zo’n groot succes was geworden zou Warner Bros. waarschijnlijk geen slapeloze nachten bezorgt hebben. De vele nieuwe soorten Gremlins leenden zich immers uitstekend tot allerlei soorten merchandise, van actiefiguren tot videogames. De film maakt het concept van Gremlins zo belachelijk dat we waarschijnlijk nooit meer een deel 3 zullen zien, maar dat geeft niet. Gremlins 2 toont aan dat genoeg genoeg is en tot nu toe is men wijs genoeg het verleden te laten rusten. Hadden meer filmmaatschappijen dat besef maar.

[Gremlins 2 | DVD | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s