Duistere dagen op een helse achtbaan

Het duurde nog geen 2 jaar voordat Konami alweer een vervolg op Silent Hill 2 had uitgebracht. Begin 2003 maakten we kennis met Heather Mason, die een aantal bijzonder onprettige dagen mee zou maken in Silent Hill 3. Gericht op een jonger publiek ging de serie een nieuwe richting in, waarbij voor het eerst (en zeker niet voor het laatst) een deel van het spel zich niet eens in Silent Hill zelf afspeelde!

Silent Hill 3 is een continuatie van het verhaal uit Silent Hill. 17 jaar nadat Harry Mason met baby en al het mistige stadje wist te verlaten keert Heather als tiener terug naar haar geboorteplaats. Saillant detail is dat Heather niet alleen adoptiekind van Harry is, maar ook zowel de moeder als dochter van God. Zoals te verwachten is kampt ze dan ook niet met alledaagse problemen.

Het begin van het spel spiegelt het begin uit het origineel. Heather moet in een nachtmerrie zien te ontsnappen uit Lakeside Amusement Park, waar natuurlijk niks te lachen valt. Zoals in de beste nachtmerries gaat ze dood en ontwaakt ze in een restaurantje in een winkelcentrum. Ze belt Harry nog even op om te zeggen dat ze naar huis komt, niet wetende dat het nog wel even zal duren voordat ze überhaupt het winkelcentrum uit kan.

De eerste act staat in groot contrast met de eerste minuten uit Silent Hill en Silent Hill 2. In die games was je redelijk vrij om te gaan en staan waar je wilde, maar hier zit je vast aan de rigoureuze scripting van de makers. Nadat Heather door een wc raam klimt om een oude viespeuk van zich af te schudden komt ze terug in een opeens gesloten winkelcentrum. De zoektocht naar de uitgang verloopt alles behalve soepel, want demonische honden en penismonsters doen hun best om Heather binnensdeur te houden.

Als ze toch weet te ontsnappen is ze nog lang niet thuis, want ze moet ook nog eens eerst met de metro richting een kantoorgebouw. Als speler bevind je je op een strikt lineair pad en als je eindelijk thuiskomt wacht je nog een droevig moment, want Harry heeft er wel eens beter bij gezeten. Dit gebeurt allemaal in de eerste helft van de game en dan ben je nog niet eens in Silent Hill geweest!

Ondanks de voortzetting van het originele Silent Hill verhaal spelen de momenten in Silent Hill zelf zich af in het Silent Hill uit deel 2. Een deel van de stad uit deel 2 is in zijn geheel overgenomen, maar ook hier zit je nou vast aan een strak schema dat Team Silent voor je heeft uitgedokterd. Het zou logisch zijn geweest als Heather opnieuw Alchemilla Hospital zou bezoeken, maar we keren terug naar Brookhaven Hospital uit Silent Hill 2, dat overigens een helse make over heeft gekregen.

Het recyclen van locaties en het gebrek aan exploratie zal geen toeval zijn. Team Silent leek zich vooral te focussen op het verbeteren van de Silent Hill 2 engine, met als resultaat een van de mooiste games van die generatie. Bijkomend effect was wel dat er niet genoeg tijd over bleef om een heel nieuw spel uit de grond te stampen, wat uiteindelijk leidde tot de gekozen rollercoaster formule.

De nieuwe stijl is al vanaf het intro goed merkbaar. Duistere momenten uit het spel worden in een montage snel achter elkaar getoond, begeleid door een heftig nummer van Akira Yamaoka. Dit is tevens de eerste keer dat we Mary Elizabeth McGlynn horen en het geheel is verrassend energiek voor een horrorgame. Deze energie is ook terug te vinden in de rest van het spel, variërend van Heathers voice acting tot de pacing van het spel zelf.

Wat ook opvalt is dat de monsters weer agressief zijn. Silent Hill 2 was een vrij dromerige game en je kon meestal gewoon langs de monsters rennen. Dit stond in sterk contrast met de beestenboel uit het origineel, waarin je letterlijk voor je leven moest rennen als je je op straat bevond. Heather heeft het wat dit betreft ook maar zwaar, want de inwoners van Silent Hill 3 zijn haar niet goed gezind.

Vreemd genoeg lijkt er geen echt thema achter de monsters te zitten, zoals in voorheengaande games wel het geval was. De monsters uit het origineel kwamen voort uit de angsten van een klein meisje, terwijl de monsters uit deel 2 een weerspiegeling van James’ frustraties waren. De monsters in deze game zijn vrij willekeurig. Met wat voor een problemen kampt Heather dat ze penismonsters en een voorhuidslang ziet?

Omdat de omgeving weer gevaarlijk is zal je een stuk meer wapens en savepoints tegenkomen dan in de vorige game. Om je uitgebreide arsenaal een beetje te balanceren vind je wel minder ammunitie slingeren in de hoeken en gaten van Silent Hill. Ook instant death momenten maken hun terugkeer. Bij twijfel kan je beter nog maar eens goed nadenken of je dat gammele bruggetje oversteekt, want je zou zomaar opgegeten kunnen worden zonder waarschuwing.

Heather zal tijdens haar beproeving door een groot aantal gevarieerde locaties moeten reizen, maar er is weinig samenhang tussen deze duistere setpieces. Omdat we al door dezelfde straten in Silent Hill 2 hebben gewandeld voegt de stad zelf ook weinig toe. Dit is jammer, want audiovisueel is het spel tot in de puntjes verzorgd.

Team Silent moet haast wel duistere goden verzocht hebben tijdens het ontwikkelen van het spel, want ook anno 2012 ziet het er spectaculair uit. De personages zijn qua modeling vergelijkbaar met die uit deel 2, maar komen dankzij superieure textures bijna tot leven. Licht- en schaduweffecten zijn ook indrukwekkender dan in het voorgaande deel en Silent Hill 3 is onbetwist het technische neusje van de zalm op de Playstation 2.

Dat ook het geluid goed verzorgt is zal niemand verbazen. De geluidseffecten en het sounddesign zijn duidelijk geïnspireerd door het originele Silent Hill en het zal geregeld onder je huid kruipen. De muziek is lang niet zo dromerig als in deel 2 en heeft een iets scherper randje. Niet alleen omdat er nou ook zang in sommige nummers zit verwerkt, maar ook omdat de sfeermuziek een stuk minder laidback is.

Ook de voice acting verdient een compliment. Heather is net zo verbaasd als de speler als blijkt dat het winkelcentrum niet alledaagse klanten trekt en haar voice actor – die in het echt ook Heather heet – zet een geloofwaardige tienermeid neer die geen raad weet met de situatie. Als ze eenmaal besluit om naar Silent Hill te gaan klinkt ze vastberaden, maar eenmaal daar aangekomen hoor je nog regelmatig twijfel in haar stem. De overige acteurs doen het ook goed en de voice acting is makkelijk het beste uit de originele trilogie, misschien wel uit de hele reeks.

Ook de monsters maken toepasselijk onaangename geluiden. De honden hebben vreemd genoeg een gespleten kop, maar kunnen wel nog ziekelijk huilen als ze Heather aan zien komen. Ook zijn er kruipende figuren die hun aanwezigheid verraden met een misselijkmakend gehijg. Uiteraard maken machines ook hun eigen geluiden en de wereld waarin je je begeeft is ontegenzeggelijk een levend wezen.

Toch is niet alles even goed uitgewerkt. Zo zijn er, vermoedelijk onder tijdsdruk, flink veel assets uit Silent Hill 2 gerecycled. Zoals al vermeld is een heel stuk van de stad in zijn geheel gekopieerd, maar oplettende gamers zullen ook op kleinere schaal bekende zaken tegenkomen. Die vrouw die in het begin van het spel wordt opgegeten? Dat is Angela uit deel 2! En lijkt Harry eigenlijk niet verdacht veel op James? Om nog maar te zwijgen over de monsters Valtiel en Closer, die respectievelijk gebaseerd zijn op de modellen van Pyramid Head en Mandarin.

Kwalijker is het verhaal en de personifiëring van Heather. Het verhaal uit Silent Hill was al een rommeltje, dus hierop voortborduren was hoe dan ook een lastige klus. Veel open plotpunten uit het origineel worden niet ingevuld, terwijl het nieuwe verhaal van Heather wel erg zwaar religieus getint is. Haar beweegredenen zijn ook niet altijd even makkelijk te doorgronden.

Dat ze vecht voor haar leven om uit een demonisch winkelcentrum te ontsnappen is nog te begrijpen, maar waarom reist ze met een vreemde man mee naar Silent Hill als ze erachter komt wat er met haar vader is gebeurd? Heeft een begrafenis regelen geen prioriteit? Harry en James hadden nog geloofwaardige redenen om de ellende in Silent Hill te trotseren, maar Heather lijkt gewoon maar wat te doen omdat ze in een videogame zit.

Ze verliest steeds meer haar grip op de realiteit en haar keuze om door te vechten is alleen gebaseerd op wraak nemen. Later komt de aap uit de mouw en blijkt de bron van haar waanbeelden een embryonale God te zijn – die grappig genoeg in haar maag lijkt te groeien en niet in haar baarmoeder. Het moge duidelijk zijn dat het Konami wederom is gelukt om een vaag verhaal te maken.

Gelukkig is het ondanks het zwakke verhaal, vele recyclen en de lineaire aard van het spel toch nog een geweldige horror actiegame geworden. Ik speelde recentelijk de PC versie, dat de tand des tijds zeer goed heeft doorstaan. Gamers met een sterke PC kunnen de resolutie hoog opschroeven en er is een patch voor widescreen ondersteuning. Het koste me nog veel moeite om Silent Hill 2 op mijn Windows 7 laptop aan de praat te krijgen, maar deel 3 liep vrijwel zonder problemen. Dat de poort ijzersterk is zal geen toeval zijn, want het is door Konami Tokyo zelf ontwikkeld en niet door een of andere B-ontwikkelaar.

Binnenkort brengt Konami Silent Hill 3 opnieuw uit in de Silent Hill HD Collection, maar deze verzameling is voor iedereen met de PC versie van deel 3 overbodig. Grafisch gezien zal de HD collectie nooit dezelfde hoogtes kunnen halen als op de PC, terwijl er ook met de voice acting is geknoeid. Dat laatste was zeker niet nodig, want Heather en kompanen komen hier zeker goed voor de dag.

Silent Hill 4 wordt vaak gezien als het moment waarop de serie haar roots los liet, maar eigenlijk gebeurd dat in deel 3 al. De connecties met Silent Hill 2 zijn minimaal, zowel in spelverloop als qua verhaal. De illusie dat je vrij bent om de stad naar eigen inzicht te verkennen is helemaal weg en je bent constant in beweging van de ene locatie naar de andere. Het spel lijdt hier niet al te erg onder en het helpt natuurlijk dat de hoofdrolspeelster een sympathiek personage is.

Van de originele trilogie is Silent Hill 3 waarschijnlijk mijn minst favoriet, maar het is nog steeds een dijk van een horrorgame, zeker vergeleken met wat er nog zou volgen. Het is een heuse rollercoaster van een avontuur en er wachten je veel onsmakelijke verrassingen. Dankzij internationale schaarste lijkt de PC versie een heus verzamelaars item te zijn geworden, maar volgens mij is het in Nederland nog gemakkelijk te vinden. Het spel heeft meerdere eindes en meerdere speciale items en outfits voor wie het herhaaldelijk uitspeelt, dus er is genoeg reden om Heathers lijdensweg meerdere keren te bewandelen. Het is de moeite alleen al waard vanwege de hoge productiewaarden, dat er nog een puike game onder ligt verborgen is mooi meegenomen.

[Silent Hill 3 | PC | Windows 7]

8 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

8 Reacties op “Duistere dagen op een helse achtbaan

  1. Pingback: Gluren naar je buren | patraversus

  2. Pingback: Sneeuw en bloed doen je goed | patraversus

  3. Pingback: Toerist in je eigen waanbeelden | patraversus

  4. Pingback: Nergens een paraplu te bekennen | patraversus

  5. Pingback: Oma is bezeten | patraversus

  6. Pingback: Noem je dat een film? | patraversus

  7. Pingback: Kom dan maar niet thuis | patraversus

  8. Pingback: Ongewenste intimiteiten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s