Maandelijks archief: februari 2012

Het zijn maar cijfertjes

Als we Nintendo’s marketing mogen geloven is Picross DS een verfrissende nieuwe game, gericht op minder veeleisende gamers onder het Touch! Generations label. Onzin, want Picross is niks nieuws onder de zon. Gelukkig is het wel superverslavend en een uitstekende match voor de DS. Lees verder

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Broederliefde

Is het een slecht teken als je een film gaat kijken met iemand, maar niet van te voren wordt verteld welke film het is? Reken maar van wel! Mij werd laatst Basket Case 2 (1990) voorgeschoteld, een film waar ik echt niet op zat te wachten. Lees verder

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

Zon, zee en vampiers

Wat is dit? Kapsels die zelf Bill en Ted radicaal zouden vinden? Outfits die alleen hip zouden zijn onder motorrijdende stoners? Een soundtrack die je gettoblaster kapot knalt? Vampiers die ondersteboven aan het plafond hangen? The Lost Boys (1987) omarmt de tijdgeest van de jaren 80 niet alleen, het maakt het nog flamboyanter dan het al was! Lees verder

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Duistere dagen op een helse achtbaan

Het duurde nog geen 2 jaar voordat Konami alweer een vervolg op Silent Hill 2 had uitgebracht. Begin 2003 maakten we kennis met Heather Mason, die een aantal bijzonder onprettige dagen mee zou maken in Silent Hill 3. Gericht op een jonger publiek ging de serie een nieuwe richting in, waarbij voor het eerst (en zeker niet voor het laatst) een deel van het spel zich niet eens in Silent Hill zelf afspeelde! Lees verder

8 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

Absorberend vermogen

Soms heb je niet meteen in de gaten dat mensen over visie beschikken. Neem bijvoorbeeld Koji Igarashi. De release van Castlevania – Harmony of Dissonance en de rerelease van Castlevania X68000 pronkten nog met zijn naam, maar het bleken slechts voetnoten in de digitale geschiedenis te zijn. Dit veranderde echter toen hij Castlevania – Aria of Sorrow op de markt bracht. Lees verder

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

Dat verdomde egeltje

Sega en Namco proberen al een tijdje onderling uit te maken wie het meeste haar consumenten kan minachten. Namco’s pogingen om nieuwe games als een soort marktkraam aan de man te brengen is een allerminst prettige ontwikkeling, maar Sega wint de strijd vooralsnog door simpelweg troep te verkopen. Ik had geen beter voorbeeld hiervan kunnen spelen als Sonic Classic Collection op de DS. Lees verder

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

Wilde meisjes

Soms zie je een trailer van een film die zo geniaal is dat je er niet aan ontkomt om ook de film zelf te zien. Dit overkwam mij recentelijk toen ik de trailer van RoboGeisha (2009) zag. Je primaire hersenfuncties staan even stil als in 2 minuten tijd de meest absurde actiescènes elkaar in sneltreinvaart opvolgen, aan elkaar gepraat door ’s werelds meest geniale stem. Lees verder

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!