Het zijn maar cijfertjes

Als we Nintendo’s marketing mogen geloven is Picross DS een verfrissende nieuwe game, gericht op minder veeleisende gamers onder het Touch! Generations label. Onzin, want Picross is niks nieuws onder de zon. Gelukkig is het wel superverslavend en een uitstekende match voor de DS. Doorgaan met het lezen van “Het zijn maar cijfertjes”

Advertenties

Duistere dagen op een helse achtbaan

Het duurde nog geen 2 jaar voordat Konami alweer een vervolg op Silent Hill 2 had uitgebracht. Begin 2003 maakten we kennis met Heather Mason, die een aantal bijzonder onprettige dagen mee zou maken in Silent Hill 3. Gericht op een jonger publiek ging de serie een nieuwe richting in, waarbij voor het eerst (en zeker niet voor het laatst) een deel van het spel zich niet eens in Silent Hill zelf afspeelde! Doorgaan met het lezen van “Duistere dagen op een helse achtbaan”

Absorberend vermogen

Soms heb je niet meteen in de gaten dat mensen over visie beschikken. Neem bijvoorbeeld Koji Igarashi. De release van Castlevania – Harmony of Dissonance en de rerelease van Castlevania X68000 pronkten nog met zijn naam, maar het bleken slechts voetnoten in de digitale geschiedenis te zijn. Dit veranderde echter toen hij Castlevania – Aria of Sorrow op de markt bracht. Doorgaan met het lezen van “Absorberend vermogen”

Dat verdomde egeltje

Sega en Namco proberen al een tijdje onderling uit te maken wie het meeste haar consumenten kan minachten. Namco’s pogingen om nieuwe games als een soort marktkraam aan de man te brengen is een allerminst prettige ontwikkeling, maar Sega wint de strijd vooralsnog door simpelweg troep te verkopen. Ik had geen beter voorbeeld hiervan kunnen spelen als Sonic Classic Collection op de DS. Doorgaan met het lezen van “Dat verdomde egeltje”