In de schaduw van het verleden

Ondanks de grote populariteit van de Nintendo DS zijn enkele traditionele genres zwaar ondervertegenwoordigd, met name ouderwetse actiegames. Toegegeven, er verschenen meerdere versies van Mega Man en Castlevania op de DS, maar verder was het huilen met de pet op voor doorgewinterde fans van sidescrollers. Des te opvallender was dan ook de release van The Legend of Kage 2 in 2008.

Het originele Legend of Kage stamt nog uit de hoogtijdagen van de arcade, toen de naam Taito de harten van menig gamer nog sneller liet kloppen. Deze release uit 1985 is slechts een voetnoot in het uitgebreide en indrukwekkende oeuvre van Taito, dat meer bekend staat om krakers als Space Invaders, Operation Wolf, Bubble Bobble, Rastan Saga en natuurlijk Puzzle Bobble.

Taito is door de jaren heen altijd een stabiele, doch ietwat saaie ontwikkelaar gebleven. Deze stabiliteit moet Square-Enix aangesproken hebben, want in 2005 namen ze Taito over van elektronicagigant Kyocera. Square-Enix moet gedacht hebben dat Taito best nog een slaatje uit haar oude catalogus kon slaan, want opeens verschenen er nieuwe versies van Puzzle Bobble en het lang vergeten Cameltry voor de DS.

Deze games waren helaas niet van dergelijke kwaliteit dat men spontaan ophield met het verzorgen van hun puppies in Nintendogs. Wellicht niet verbazingwekkend als je bedenkt dat ze niet inhouse door Taito ontwikkeld werden, maar door outsource studio Lancarse. Laat deze jongens nou net ook The Legend of Kage 2 voor hun rekening genomen hebben.

Het concept van The Legend of Kage is simpel genoeg dat je er altijd een prima game van zou kunnen maken: als ninja moet je hordes collega ninja’s trotseren om een prinses te redden. De originele Legend of Kage was niet bepaald een legendarische interpretatie van dit concept, maar wat te denken van SEGAs Shinobi games? Zelfs op de GameBoy Advance werden we getrakteerd op een toffe ninja game in de vorm van Ninja Cop. Ondanks de twijfelachtige ontwikkelaar en matige voorganger had ik dus hoop op een redelijke afloop.

Ik had natuurlijk beter moeten weten. Als het originele Legend of Kage zich al ergens door kenmerkte dan waren het de grote verticale sprongen van ninja Kage, Crouching Tiger Hidden Dragon stijl. De twee schermen van de DS lenen zich makkelijk voor dergelijk verticaal georiënteerde supersprongen, maar helaas valt het in de praktijk tegen, net zoals de verticaal georiënteerde gameplay in games als Contra 4 en Yoshi’s Island DS ook al geen onverdeeld succes was.

Als je het spel begint kun je kiezen uit Kage uit het origineel of de vrouwelijke ninja Chihiro. Beide zien er niet bepaald intimiderend uit, maar ze spelen tenminste niet hetzelfde. Kage is min of meer gebaseerd op het archetype ninja met een katana en een oneindige voorraad shurikens, terwijl Chihiro met haar zeis er rustig op los hakt. Kages aanvallen hebben meer reikwijdte dan die van Chihiro, maar haar aanvallen doen wel meer schade.

Ongeacht voor welk personage je kiest zal je avontuur hetzelfde zijn. Door 13 levels van redelijke lengte zal je golf na golf aan kwade ninjas moeten afslachten. De meeste zullen alleen al bij het zien van je wapen spontaan ontploffen en het is dan ook zaak om er zo veel mogelijk achter elkaar te vermoorden. Door middel van een teller in beeld wordt de slachting bijgehouden en het is de sport om een zo hoog mogelijke bodycount aan het einde van een level te presenteren.

Beide personages zijn zeer lichtvoetig en kunnen na een paar upgrades meerdere schermen omhoog springen. Zolang je dit vanuit het onderste beeldscherm doet is je bestemming vaak nog overzichtelijk, maar wanneer je vanaf het bovenste scherm acrobatische capriolen uit gaat voeren verlies je meteen het overzicht en kan je ninja onbedoeld overal terecht komen. Je hebt ook een air dash tot je beschikking, maar in de praktijk helpt dit je niet om uit hachelijke situaties te komen. Wel komt deze zeer van pas tijdens boss battles.

De bazen zijn verrassend genoeg meestal geen ninja, maar monsters gebaseerd op Japanse folklore. Het zijn deze gevechten waar de arcade roots van Taito nog een beetje naar voren komen. Bazen lijken vaak in eerste instantie intimiderend, maar oplettende gamers kunnen aan de hand van aanvalspatronen ook met deze heersers korte metten maken. Kage en Chihiro kunnen hun arsenaal aan skills behoorlijk uitbreiden, maar helaas zal je potente ninjutsu eigenlijk alleen goed van pas komen aan het einde van een level.

Ongeïnspireerd en onoverzichtelijk level design staan een anders degelijke actiegame ernstig in de weg. Ik verwacht niks minder dan spektakel als ik aan ninja gevechten denk, maar Kage 2 is wat actie betreft zo spectaculair als een goudvis. Dit net-niet gevoel wordt extra kracht bijgezet door de graphics en het geluid. Een handjevol levels is zeer kleurrijk, maar het overgrote deel zijn grote lege werelden zoals alleen een computer die kan renderen. Het ontbeert de levels aan detail en levendigheid, typerend voor een budgetproductie.

Ook de sprites overtuigen nimmer. De standaard ninja’s komen in diverse kleuren, maar zijn verder maar… nou ja, standaard. Zo nu en dan ren je tegen een slecht geanimeerde hond of vogel aan, maar ook deze tillen 2D graphics niet naar een hoger niveau. Kage en Chihiro zelf zien er lachwekkend uit voor een ninja en zijn ook nog eens matig geanimeerd. De bazen zijn grafisch gezien het hoogtepunt, maar verwacht ook hier geen hoogstandjes.

Muzikaal laat Kage 2 veel te wensen over. Ik kan de goede achtergrondmuziek op een paar vingers tellen, terwijl ik er toch zeker 10 heb. De muziek is bij tijden geïnspireerd door traditionele Japanse muziek, maar er wordt nooit iets interessant mee gedaan. De geluidseffecten zijn ook zeer mat, precies het tegenovergestelde van wat je van harde ninja actie verwacht.

Je mag je oprecht afvragen of het slim was om na 23 jaar een vervolg uit te brengen op een game die hooguit berucht is voor de zaken waar het niet goed in was. Lancarse moet nagegeven worden dat Kage 2 een veel betere game is dan haar inspiratie, maar dat zegt uiteindelijk niet veel. Je ninja’s zijn heuse acrobaten, maar het spelbeeld verdelen over twee schermen was geen goede keuze. Daarbij komt dat het in de kern een zeer simpel spel is dat voornamelijk je reflexen en geduld zal testen.

Voor wie het meeste uit Kage 2 wilt halen zijn er diverse unlockables en extra speelmodi. Hard mode is toepasselijk moeilijk, maar of je er veel plezier aan zult beleven is nog maar de vraag. Wie een echte ninja game op z’n DS wilt spelen zal het technisch hoogstaande Ninja Gaiden voor een prikkie op de kop moeten tikken. Hoewel fans van simpel hakwerk eigenlijk net zo goed met een van de Trauma Center games aan de slag kunnen gaan.

Lancarse lijkt ondertussen haar status als kneusje onder de c-studios van zich af te schudden. Na drek als Mawashite Koron en Kage 2 hebben ze tegenwoordig ook games als Etrian Odyssey en El Shaddai op hun CV staan. Dat is leuk voor haar werknemers, maar als gamer zou ik vooralsnog huiverig zijn als ik hun naam op een opstartscherm zag prijken.

Kage 2 is het soort project waar eigenlijk niemand op zat te wachten, maar dat is geen excuus voor de matige kwaliteit. Gelukkig zijn er ook Taito games op de DS waar je wel vrolijk van wordt. Denk bijvoorbeeld aan Space Invaders Extreme en haar vervolg. Hoe zuur is het dan dat deze goede games net zo hard flopten als Kage 2?

[The Legend of Kage 2 | Nintendo DS | Regio: Japan]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “In de schaduw van het verleden

  1. Pingback: Nu nog moeilijker! | patraversus

  2. Pingback: Oude naam, geen bezieling | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s