Lompe ninjas, groene helden

Konami beschikte eind jaren 80 / begin jaren 90 over zo’n goede ontwikkelaars dat het zelfs een respectabele reeks games rond de Ninja Turtles wist te maken. TMNT III – The Manhatten Project arriveerde in 1992 in de schemerjaren van de NES in Amerika, net op tijd om niet geheel over het hoofd gezien te worden, maar net te laat om een groot succes te zijn.

Vreemd genoeg was het spel nooit in Europa uitgebracht, hoewel dat speelgoedwinkels er niet van weerhield om gewoon de Amerikaanse versie in de schappen te leggen. Ik heb zo mijn twijfels of het winkelpersoneel van de Bart Smit en dergelijke zaken destijds wisten dat NES games met een ovaal Seal of Approval niet op PAL systemen zouden werken, maar goed, laten we het een leerproces noemen.

The Manhatten Project is een curieuze naam die op zijn minst oorlog en atoomwapens insinueert, maar gelukkig werd de jeugd van Generatie X hier niet aan blootgesteld door Konami. Het spel borduurt lekker voort op dezelfde stijl die zijn voorganger, TMNT II – The Arcade Game, destijds zo populair maakte. Je kan kiezen uit een van de vier Turtles en samen met een vriend mag je de straten van Manhatten schoonweren van het  gespuis van de cartooneske Foot Clan.

The Arcade Game onderscheidde zich destijds van concurrenten als de Double Dragon games door haar simpele controls en vloeiende gevechten. Met A spring je, met B sla je en als je ze samen indrukt doe je een speciale aanval. In The Manhatten Project is het precies hetzelfde en zeker na al deze jaren valt het echt goed op hoeveel beter Konamis tweetal beat ’em ups speelt vergeleken met tijdgenoten Double Dragon en Battletoads.

De sprites van zowel de Turtles als hun vijanden zijn groot en de actie verloopt meestal zonder noemenswaardige slowdown. Veel sprites zijn direct overgenomen uit The Arcade Game, maar ze botsen qua stijl helemaal niet met de nieuwe. Shredder is uiteraard wederom de eindbaas en hij heeft natuurlijk alweer April ‘o Neil ontvoerd. Origineel is het allemaal geenszins, maar het verhaal fungeert bij dit soort spellen dan ook voornamelijk als een vaag argument om van het ene level naar het andere te gaan.

The Manhatten Project is overigens niet alleen herkauwen van oud materiaal. Zo kan je vijanden nou ook gooien. Hiermee dood je normale Foot Soldiers in een keer, maar krijg je wel minder punten. Je hebt maar drie continues om de acht levels uit te spelen, dus voor minder ervaren spelers komt er zeker een strategisch element om de hoek kijken bij het doden van vijanden. Ga je zo snel mogelijk naar het laatste level, of scoor je zo veel mogelijk punten zodat je extra levens krijgt? De keuze is aan jezelf.

De levels zelf zijn qua lay-out ook complexer dan in het voorheengaande spel, met name dankzij de omhoog en omlaag scrollende gedeeltes. Met de variatie tussen de acht levels zit het ook goed. Je begint op het strand en gaat via de zee richting Manhatten, dat door Shredder en Krang in zijn geheel de lucht in is getild. Een lift level mag natuurlijk niet ontbreken in het genre en deze is dan ook van de partij. Uiteindelijk komen de Turtles in een ruimtestation terecht waar ze voor de honderdste keer met Shredder af zullen moeten rekenen.

Het spel wordt begeleid door een pompende 8-bit soundtrack, zoals eigenlijk alleen Konami die kon maken. Motieven uit de voorheengaande game komen her en der terug, maar oude nummers zijn nooit geheel gekopieerd. De soundtrack kenmerkt zich door haar energieke geluid en past uitstekend bij de toon van de rest van het spel.

In hetzelfde jaar bracht Konami ook nog Turtles in Time en The Hyperstone Heist uit voor respectievelijk de Super NES en Mega Drive. Beide games deden qua kwaliteit niet veel onder voor Konamis arcade releases en veel gamers hadden eindelijk een goede reden om toch eens na te denken over het verkopen van hun NES. Toch is The Manhatten Project niet zonder bestaansrecht.

Het steekt wat mij betreft met kop en schouders uit boven haar genregenoten op de NES. Double Dragon II mag dan wel iconische box-art hebben, het spel zelf heeft weinig te bieden dat de twee TMNT beat ‘em ups niet beter doen. Battletoads is technisch hoogstaand, maar is het ook leuk? Dat was het toen niet en is het nou helemaal niet.

The Manhatten Project kan zich door de beperkingen van de NES niet meten met het beste van het genre, maar het is ondanks haar limitaties zeer goed te spelen. Het Konami logo stond in die tijd garant voor kwaliteit en voor een NES game is het simpelweg goed. Niet alles hoeft zo goed te zijn als Streets of Rage 2 of Aliens vs Predator. Soms is het al meer dan genoeg als iets simpelweg leuk is.

Helaas is het spel in licentiehel beland en hoeven we er voorlopig niet op te rekenen dat het op Nintendo’s Virtual Console te spelen zal zijn. Ach, de echte fan plukt het zo van eBay en voor andere geïnteresseerden is het natuurlijk zo te spelen via emulatie. Als je maar niet vergeet dat games met een ovaal Seal of Quality niet compatibel zijn met je PAL NES.

[TMNT III – The Manhatten Project | NES | Regio: Amerika]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Lompe ninjas, groene helden

  1. Pingback: Terug uit het riool | patraversus

  2. Pingback: Held op bezoek bij ninja | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s