Licht in de duisternis

Near Dark (1987) is een uiterst sfeervolle thriller dat draait om een kliekje vampiers, zonder dat het woord vampier verder ook maar een keer in de film genoemd wordt. Onder leiding van Lance Henriksen proberen vijf vampiers het beste van hun situatie te maken, maar ze raken in de problemen als een van hen een nieuw, ongewillig lid introduceert.

Als Caleb (Adrian Pasdar) ’s avonds de aantrekkelijke Mae (Jenny Wright) ontmoet valt hij meteen voor haar. De gevoelens blijken wederzijds en samen vermaken ze zich tot in de vroege uurtjes. Vlak voordat de zon opkomt bijt ze Caleb. De film laat in het midden of dit een voorbeeld is van verhitte passie of slechts bloedlust, maar als Caleb vervolgens naar huis probeert te gaan is het niet alleen zijn auto die het begeeft.

Helaas voor Caleb wordt hij voor de neus van zijn vader en zusje ontvoerd door de bende van Jesse Hooker (Lance Henriksen), waar Mae ook deel van uit maakt. Mae weet Jesse te overtuigen om hem een kans te geven zichzelf te bewijzen als een van hen – dit tot groot ongenoegen van de onstuimige Severen (Bill Paxton). De sletterige Diamondback (Jenette Goldstein) en oude man in het lichaam van een kind Homer (Joshua Miller) maken de groep compleet en met z’n zessen terroriseren ze het platteland van Texas, op zoek naar bloed.

Hoewel de groep ook achterna wordt gezeten door de politie zijn het vooral de onderlinge problemen die hun opbreken. Caleb wilt niks liever dan terug keren naar zijn ouderlijk huis, maar hij is nou afhankelijk van mensenbloed om te overleven. Mae probeert hem voor zich te winnen met liefde, terwijl Jesse en Severen hem aansporen tot het doden van mensen, zodat hij leert te overleven. Caleb weigert echter pertinent en voedt zich stiekem aan Mae.

Calebs keerpunt lijkt zich voor te doen tijdens een zeer sfeervolle scene waarin hij zich ’s nachts voedt aan de pols van Mae, terwijl op de achtergrond twee ouderwetse boortorens in beweging zijn. De muziek van Tangerine Dream complementeert de scene enorm terwijl Caleb Mae pijn doet, ogenschijnlijk tot zijn eigen plezier. Hierna heeft hij nog steeds moeite met mensen doden, maar hij lijkt zich er wel bij neer te leggen dat hij nou onderdeel is van een andere familie.

Maar zijn echte familie is ondertussen ook op zoek naar hem en ze komen Caleb steeds dichter op het spoor. De manier waarop zijn oude familie kennis maakt met zijn nieuwe is, toegegeven, niet geheel geloofwaardig, maar het is wel de aanleiding tot een vermakelijke endgame waarin Caleb zowaar weet te ontsnappen aan Jesse Hooker. Nadat de hele film zich in de duisternis heeft afgespeeld is er toepasselijk genoeg een happy end. Niet voor het personage van Henriksen uiteraard, maar dat zal niemand verrassen.

De keuze van regisseuse Kathryn Bigelow om vrijwel de hele film ’s nacht af te laten spelen begeleid door een soundtrack van Tangerine Dream pakt erg goed uit. De nieuwe wereld van Caleb is er eentje van duisternis en dood, maar de vampiers weten zich ook te vermaken. Simpele deugden als het eten van ijs, kijken naar TV en nostalgische gesprekken doen deze nachtwezens herinneren aan hun menselijkheid. Het acteerwerk van alle acteurs is erg sterk, hoewel Henriksen en Paxton de show stelen.

Het charisma van Lance Henriksen sleept hem meestal door het soort films waar grotere sterren zich niet aan durven wagen. The Terminator (1984) en Aliens (1986) waren veilige keuzes voor welke acteur dan ook, maar wie zou zijn vingers durven branden aan de rol van de eeuwenoude vampier Jesse Hooker? Speciaal voor de gelegenheid had Henriksen zich uitgemergeld, om zo een geloofwaardigere vampier neer te kunnen zetten. Hoewel Caleb en Mae de meeste screentime krijgen is Jesse altijd aanwezig op de achtergrond, klaar om de groep te leiden.

Paxton gaat minstens net zo veel op in zijn rol als de gemene cowboy Severen en je weet dat elk moment dat hij te zien is dat hij iets gewelddadigs kan gaan doen. Hij is het meest losgeslagen en lijkt de voordelen van onsterfelijkheid echt omarmt te hebben. Van alle leden van de groep kan hij het minst omgaan met de aanwezigheid van Caleb en het is niet toevallig dat juist deze twee een explosief ritje op een truck maken.

De overige leden van Calebs nieuwe en oude familie spelen hun rollen ook overtuigend. De aanwezigheid van twee kinderen zorgt voor een beetje balans, vooral omdat Calebs zusje Sarah (Marcie Leeds) broodnodige onschuld aan het geheel toevoegt. Fans van Aliens zal niet ontgaan zijn dat maar liefst drie acteurs uit die film ook hier weer opduiken. Henriksen, Paxton en Goldstein komen erg close met elkaar over en de vriendschap tussen hun personages is duidelijk niet geacteerd, wat het idee dat ze een kliekje vormen alleen maar versterkt.

Near Dark is niet het soort film waar je tegenwoordig veel over hoort en dat is jammer. Het biedt de kijker sterk acteerwerk, sfeervolle scènes, geloofwaardige make-up en effecten en een prachtige soundtrack. Het is geen vampierfilm in de traditionele zin, want deze mensen zijn nou eenmaal zoals ze zijn en er wordt verder niet bij stil gestaan wat voor implicaties dat heeft. De film had in principe ook over een bende agressieve clowns of hondenliefhebbers kunnen gaan. Near Dark is niet alleen verplichte kost voor Henriksen fans, maar ook voor de liefhebber van sfeervolle thrillers.

[Near Dark | DVD | Regio: 2]

3 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

3 Reacties op “Licht in de duisternis

  1. Pingback: Zon, zee en vampiers | patraversus

  2. Pingback: Niet slecht voor een vervolg | patraversus

  3. Pingback: Moordenaar op het stroomnet | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s