Zonder heden geen toekomst

Als een echte tijdreiziger was ik onlangs terug gereisd naar het jaar 2000. Ik moest wel, want in dat jaar werd in Amerika Chrono Cross uitgebracht, het controversiële kroonjuweel uit de Playstation bibliotheek dat Europa nooit heeft bereikt. Om met mijn medecriticasters mee te kunnen praten had ik geen andere keuze dan mijn vingers te branden aan een game in een genre dat me verder weinig interesseert.

Chrono Cross stamt uit de hoogtijdagen van de Japanse RPG. Het avontuur is verspreid over 2 discs, neemt veel meer vrije tijd in beslag dan een volwassene tegenwoordig heeft en is audiovisueel tot in de puntjes verzorgd. Saillant detail is dat het ook het vervolg is op Chrono Trigger, een van de onbetwiste kroonjuwelen uit de Super NES bibliotheek. Veel van de controverse rondom Chrono Cross heeft betrekking op de manier waarmee het met de nalatenschap van zijn voorouder omspringt, maar daarover later meer.

Halverwege jaren 90 stelde Squaresoft een zogeheten dream team samen, om de best mogelijke RPG te kunnen maken. Dit team leverde Chrono Trigger af en slaagde daarmee dubbel en dwars in hun opdracht. Eind jaren 90 kwam een deel van het team weer samen om een vervolg te maken. Waar Chrono Trigger de meeste overbodige elementen van de standaard RPG formule destijds overboord had gegooid lijkt Chrono Cross de meeste excessen van het genre post Final Fantasy VII juist te omarmen. Dat deze aanpak zowel positieve als negatieve punten met zich meebrengt is vanzelfsprekend.

Wat iedere speler ongetwijfeld op zal vallen is hoe superieur het spel audiovisueel is. Ook in 2011 zijn de getekende achtergronden – ook al zijn ze in een lage resolutie gerendeerd – stuk voor stuk visuele meesterwerken, bomvol details en levendige animaties. Deze achtergronden kunnen zich legitiem meten met de best getekende arcadegames van Capcom en SNK. De gevechten spelen zich in 3D arena’s af en komen een stuk gedateerder over. Toch doet dit weinig af aan de visuele splendeur van het spel als geheel.

Wellicht nog indrukwekkender dan wat je ogen krijgen te zien is de muziek die je oren in wordt gestraald. Yasunori Mitsuda ontfermde zich ook op het vervolg van Chrono Trigger en het resultaat mag spectaculair genoemd worden. De hoge kwaliteit van de muziek is duidelijk vanaf het intro en wordt gaandeweg het avontuur alleen maar hoger. De muziek ontstijgt het niveau van videogame soundtrack meerdere malen en laat zelfs een meesterwerk als de soundtrack van Castlevania – Symphony of the Night achter zich. De soundtrack van Chrono Cross is van dergelijke kwaliteit dat ie nog steeds te koop is in Japan. Mitsuda werkt al lang niet meer voor Square-Enix, maar ze verdienen 10 jaar na de release van de soundtrack nog steeds aan hem!

De beste visuals en muziek zouden verspild zijn als de game zelf niet leuk was om te spelen, maar gelukkig is de kern van het spel – het vechtsysteem – zowaar innovatief te noemen. De gevechten zijn zoals verwacht turn-based, maar je hebt als speler ongekend veel vrijheid in de keuzes die je tijdens je gevechten kunt maken – voor een spel uit 2000 in ieder geval. Er komen bij gevechten twee noemenswaardige factoren kijken, je mêlee aanvallen en je elementele aanvallen.

Je hebt tijdens gevechten, net zoals in Chrono Trigger, de beschikking over drie personages. Elk personage heeft 7 stamina punten. Er zijn drie soorten mêlee aanvallen: zwak, medium, hard. Zwak kost 1 punt, medium 2 punten en hard 3 punten. De harde aanvallen doen beduidend meer schade dan zwakke aanvallen, maar hebben wel een lager raakpercentage. Je kan dus voor twee harde aanvallen gaan tijdens je beurt, maar de kans dat ze je tegenstander niet raken is redelijk groot. Om dit te balanceren stijgen de raakpercentages na iedere succesvolle aanval. Het is dus heel aannemelijk dan een zwakke aanval gevolgd door een medium aanval wel leidt tot een succesvolle harde aanval.

Maar dat is niet alles. Chrono Cross laat het klassieke item management zoals we dat kennen uit vrijwel elke andere RPG links liggen. In plaats daarvan kan je de personages van zogeheten elementen voorzien. Elementen nemen de rol van potions en magie over en je kan ze naar eigen inzicht plaatsen op het Element Grid van je personage. In tegenstelling tot Chrono Trigger, waar elk personage unieke magie en techs tot zijn of haar beschikking had, hebben de personages in Chrono Cross slechts drie unieke elementen. De rest kan je zelf customizen, waardoor je je team zeer strategisch op elkaar af kunt stemmen.

Elementen – en personages – zijn kleurgebonden (zwart, wit, rood, groen, blauw en geel) en beïnvloeden het Element Field tijdens gevechten. Dit houdt in principe in dat als er drie elementen van dezelfde kleur achter elkaar zijn gebruikt dat de volgende aanval van die kleur extra sterk zal zijn, maar aanvallen van de tegengestelde kleur juist zwakker zullen zijn. De elementen die vijanden gebruiken beïnvloeden het Element Field ook, dus er komt nogal wat bij kijken om hier optimaal rendement uit te halen.

Elementele aanvallen snoepen overigens een flink deel van je stamina weg, zoveel dat je in de min kan komen te staan en moet wachten tot je weer boven nul zit totdat je de volgende aanval kunt doen. Dit wachtproces wordt verkort met elke aanval die je partners doen, maar je moet natuurlijk wel uitkijken dat ook zij niet in de min komen te zitten, want dan kan je hele team slechts toekijken hoe je vijand op je in beukt.

Items zijn overigens niet het enige wat Chrono Cross overboord heeft gegooid, want ook het traditionele leveling systeem moest er aan geloven. In plaats van dat je experience points krijgt voor het verslaan van vijanden kan je een ster winnen als je een baas verslaat. Met elke ster gaan je stats een level omhoog en grinden wordt zo onmogelijk. Op deze manier wordt ook een goede balans bewaard tussen de speler en waar hij zich bevind in de verhaallijn, zodat gevechten nooit te moeilijk of makkelijk zijn. Het is een verrassend simpel systeem dat perfect werkt.

Maar helaas zit niet alles even goed in elkaar in Chrono Cross. Sterker nog, het faalt keihard op wat het beste onderdeel had moeten zijn – het verhaal! Dat we met een vervolg op Chrono Trigger hebben te maken blijkt pas tegen het einde van de tweede disc, maar ook daarvoor is er al veel misgegaan.

Het spel draait om Serge, de stille protagonist. Serge zou na een gebeurtenis in het begin van het spel dood moeten zijn, maar bevind zich in plaats daarvan in een andere realiteit waar hij achterna wordt gezeten door de intimiderende half kat, half man Lynx. Om een heel lang verhaal kort te houden is Serge op het einde van het spel niet meer helemaal zichzelf. Wat aangrijpende en interessante plot twists hadden moeten zijn verwarren de speler uiteindelijk alleen maar meer en als het spel op het allerlaatste moment met heel veel expositie een oninteressant element uit Chrono Trigger als hoofdreden van de gebeurtenissen in Chrono Cross probeert te verkopen kan je je alleen maar afvragen hoe zwaar de deadline wel niet op het creatieve proces achter dit anders hoogwaardige spel drukte.

De link met Chrono Trigger is de beste reden die ik kan verzinnen dat Chrono Cross nooit in Europa is uitgebracht, aangezien de meeste Europese gamers destijds die klassieker nooit gespeeld hadden. Zonder op de hoogte te zijn van de gebeurtenissen in Chrono Trigger komt het verhaal in Chrono Cross als onbegrijpelijke onzin van de bovenste plank over. Ironisch genoeg helpt eerstehands ervaring met Chrono Trigger ook niet, want dan vallen de grote inconsistenties in Chrono Cross alleen maar meer op. Het is op zijn minst ook vreemd te noemen dat Chrono Trigger om het reizen door de tijd draaide, maar Chrono Cross om het reizen door dimensies.

Misschien wel het meest schandalige is de wijze waarop er wordt omgegaan met de helden uit Chrono Trigger. Afgebeeld als kleine kinderen zijn ze spoken uit een verleden die Serge in eerste instantie met weinig respect toespreken. Later in het spel verschijnen ze andermaal, ditmaal als expositiemiddel. Niet dat het wat uit maakt, want ze zijn tussen games in doodgegaan. Bizar is ook hoe de wereld in Chrono Cross niet eens een beetje op die uit Chrono Trigger lijkt. Nou ja, totdat je erachter komt dat El Nido – zo heet de nieuwe wereld – het gevolg is van het knoeien met tijd in Chrono Trigger en eigenlijk niet had moeten bestaan.

Ook kwalijk is dat je tijdens je lange avontuur meer dan 40 teamleden kan rekruteren, maar dat het grootste deel hiervan nauwelijks een noemenswaardig achtergrondverhaal heeft, laat staan een goede reden om met Serge ten strijde te trekken tegen… ja, wat eigenlijk? Lynx? De zes draken? Het computersysteem FATE? Een scherf van Lavos? Er gebeurd zoveel in Chrono Cross dat het spel het beste opgedeeld had kunnen worden in twee delen in plaats van twee discs. De ene gebeurtenis wordt op de andere gestapeld, maar het was beter geweest als er meer tijd was geweest om uit te wijden over plotmomenten en personages. In de huidige staat wordt je doodgegooid met informatie, maar het raakt vaak kant nog wal en dat is jammer.

Een kleiner probleem, maar nog steeds kwalijk, is dat de pacing op de eerste disc ook niet altijd even soepeltjes verloopt. Veel te lange momenten in steden en dorpjes worden afgewisseld met saaie gevechten tegen telkens dezelfde vijanden. Dit is dodelijk voor je motivatie om door te spelen, maar hoe meer uur je in zo’n spel steekt, hoe vastberadener je wordt om ook het einde te zien. Het einde, trouwens, dat ik in eerste instantie niet zag. Met een zeemeermin en een woeste houthakker in mijn team maakte ik de eindbaas op de traditionele manier dood, maar werd keihard op een creditmontage getrakteerd en verder niks.

Mijn avontuur nam uiteindelijk meer dan 40 uur in beslag. Tien jaar geleden was het niet zo’n probleem om zo veel tijd in een game te steken, maar tegenwoordig zit dat anders. Tijd is waardevoller en als mens ben je een stuk kritischer. De amateuristische pogingen om mijn nostalgische snaar te raken hebben me alleen maar geïrriteerd, maar het vlotte vechtsysteem en de superieure audiovisuele presentatie wisten me toch tot het verwarrende eind vast te houden.

Mooi meegenomen voor fans van het genre en eigenwijze recensenten is dat Chrono Cross tegenwoordig voor een prikkie te krijgen is. De Amerikaanse Greatest Hits versie was zwaar overgeproduceerd, waardoor er ernstige devaluering heeft plaatsgevonden. Doe jezelf echter wel eerst het plezier om de Nintendo DS versie van Chrono Trigger te scoren, die tegenwoordig ook voor schijnbedragen de digitale toonbank overgaat. Chrono Cross is op zijn eigen manier een uitstekende game, maar Chrono Trigger zit altijd nog net iets beter in elkaar.

[Chrono Cross | Playstation | Regio: Amerika]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Zonder heden geen toekomst

  1. Pingback: De tijd vliegt voorbij in Chrono Cross | Retrokings

  2. Pingback: Problemen uit de oudheid | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s