Medisch Terrorisme

Het touch screen interface. Tot op de dag van vandaag wordt er vaak op neergekeken. Games als Nintendogs, The Legend of Zelda – Phantom Hourglass en Angry Birds hebben de pech dat ze zowel met een touch screen te spelen zijn en aan een handheld gekoppeld zijn. Terecht of onterecht worden dit soort games vaak niet serieus genomen. Toch zijn er wel degelijk games van de oude stempel voor deze systemen, zoals culthit Trauma Center – Under the Knife op de Nintendo DS.

In Under the Knife kruip je in de huid van Derek Stiles. In een regionaal ziekenhuis begin je in het jaar 2018 aan je carrière als dokter. Met vallen en opstaan leer je simpele technieken als glasscherven verwijderen uit wonden en later mag je zelfs je eerste tumor verwijderen. Om dit mogelijk te maken veranderd je stylus in een scalpel, pincet, naald, laser en zelfs een rol verband zodat je als gamer de beste zorg kan leveren voor je digitale patiënten.

Het spel begint verraderlijk gemakkelijk. Met je stylus desinfecteer je de patiënt, snijdt hem of haar zo nodig open en rommelt dan wat met je pincet of scalpel. Hierna zorg je ervoor dat de wond wordt dichtgenaaid en doe je er een verbandje omheen. Patiënt blij, Dr. Stiles blij en speler blij. Als chirurgen het in het echte leven ook zo gemakkelijk hebben dan heb ik achteraf gezien toch voor het verkeerde beroep gekozen.

Als het hierbij bleef zou Under the Knife in een adem genoemd kunnen worden met games als Nintendogs en Brain Training, games die uitermate geschikt zijn voor je moeder of je kleine broertje en zusje. De ontwikkelaars bij Atlus hadden echter andere plannen met dit spel, waardoor het qua designfilosofie meer weg heeft van ouderwetse games als Gradius en Ninja Gaiden.

Dr. Stiles blijkt namelijk te bezitten over de zogenaamde Healing Touch, iets wat alleen maar afstammelingen van de Griekse god Asclepius hebben. Dit was de doktoren van medisch onderzoekscentrum Caduceus niet ontgaan en zij verzoeken Stiles hun bij te staan in de strijd tegen GUILT, een dodelijke ziekte gemaakt door medische terroristen. Kijk! Met zo’n verhaal ben je in een keer geen serieuze ziekenhuissim meer, maar een regelrechte Japanse videogame!

De basisvaardigheden die je in het begin van het spel op doet zal je hard nodig hebben tijdens de strijd tegen de zeven GUILT varianten – allen vernoemd naar Griekse weekdagen. In Under the Knife gaan namelijk niet alleen je patiënten onder het mes, maar ook je game skills. Het spel vernedert je elke operatie opnieuw, totdat je het eindelijk goed doet. In tegenstelling tot veel moderne games wordt je hand nooit vastgehouden. Er is een tijdlimiet waarin de patiënt genezen moet worden (meestal 5 minuten), je kan maar een bepaald aantal fouten maken tijdens de operatie en tot overmaat van ramp verliest je patiënt gestaag HP.

Zoals wel vaker het geval is met touch screen games voor de DS is ook Under the Knife geen aanrader als je je beeldscherm intact wilt houden. De stylus actie is nooit zo hectisch als in schermkillers als Elite Beat Agents, maar het spel zal je regelmatig frustreren. En een gefrustreerde gamer richt zijn woede al snel op het object dat hij vasthoudt. Ik heb me in moeten houden om niet mijn DS door de kamer te laten vliegen, maar de stylus moest er meerdere malen aan geloven als ik weer eens een patiënt liet sterven door mijn eigen onkunde.

En dat is op zich prachtig! Een game die je helemaal gek maakt, maar toch uitspeelt is een rariteit tegenwoordig. Wat vroeger Easy Mode was is tegenwoordig geaccepteerd als normaal. Misschien komt het door tijdgebrek van een oudere generatie gamers, of misschien zijn de ontwikkelaars bang hun klanten te verliezen als ze hun games te moeilijk vinden. Wat de reden ook mag zijn, games zijn tegenwoordig om diverse redenen niet zo moeilijk als ze vroeger waren. Daarom is het zo bijzonder dat een notabene een doktergame qua moeilijkheidsgraad regelrecht uit de jaren 80 stamt.

De enige concessie aan moderne designfilosofie is de eerdergenoemde Healing Touch. Wordt het je allemaal te veel? Stijgt je eigen bloeddruk harder dan die van de patiënt daalt? Pak je stylus en teken een pentagram waar Soma Cruz trots op zou zijn! Plotseling gaat de tijd langzamer en verliest de patiënt minder HP. Hoe perfecter je pentagram hoe meer tijd je met je Healing Touch kan besteden. Het enige nadeel aan de Healing Touch activeren is dat je rating na de operatie lager zal uitvallen, maar dat is natuurlijk een klein smetje op een voor de rest perfect verlopen operatie.

Het is knap dat een grafisch lichtgewicht als Under the Knife toch nog zo’n intense actie over weet te brengen. Aan weerszijden van het beeld zijn knoppen waarmee je van instrument kan verwisselen en centraal wordt je opereergebied weergegeven. Om begrijpelijke redenen lijken je patiënten meer op mannequins dan levende mensen, maar de organen die je opereert lijken toch nog een beetje op wat ze voor moeten stellen. Het is misschien niet superrealistisch, maar is zeker heel praktisch en overzichtelijk.

Het spel is opgedeeld in 6 hoofdstukken en tussen de operaties door wordt het verhaal verteld via grote tekstvlakken en statische tekeningen. De personages zien er allemaal erg Japans uit, met als komisch hoogtepunt Dr. Stiles zelf, die met zijn kapsel niet op werk in een echt ziekenhuis hoeft te rekenen. Zijn steun en toeverlaat is assistente Angie, die tegen het einde van het spel nog haar eigen plottwist met betrekking tot GUILT krijgt.

Het verhaal is overigens even bizar als het pretentieus is. De 7 GUILT varianten zijn niet alleen vernoemd naar Griekse weekdagen, maar worden ook omschreven als de 7 dodelijke zonden. Het is een originele take op het eeuwenoude fabeltje, maar als we toch religieuze ondertonen in onze games te verduren krijgen dan zie ik ze liever zoals in actiegames als Actraiser.

Het verhaal heeft ook sterk moraliserende ondertonen. Dr. Stiles is er van overtuigd dat iedereen recht op leven heeft en deelt zijn opvattingen hierover met de subtiliteit van een baksteen. Onze dokter heeft het ook niet zo op actieve levensbeëindiging, want verhalen over een ‘death doctor’ in Utrecht kan hij niet waarderen. Tja, wordt Nederland eindelijk eens genoemd in een game, worden we als een land van levenshaters neergezet… Laat je echter niet afleiden door het vreemde verhaal, want alle plotontwikkelingen kun je in een keer overslaan door op select te drukken en meteen naar de operaties vooruit te spoelen.

Als er al iets op Under the Knife is aan te merken dan is het wel het touch screen zelf. Ten tijde van release waren de meeste DS beeldschermen nog redelijk nieuw, maar doorgewinterde beeldschermen kunnen tegenwoordig wel eens voor ongewenste belemmeringen zorgen tijdens operaties. Vooral het verwijderen van Triti mislukte wel eens, omdat het beeldscherm de stylus net een paar pixels aan de verkeerde kant registreerde. Deze operatie is sowieso zwaar frustrerend als je het trucje niet door hebt, dus elke onnodige fout maakt je alleen maar bozer.

Mocht je tegen alle verwachtingen in toch nog het spel uitspelen dan wachten je zowaar nog frustrerendere operaties in de Challenge Mode. In deze modus kun je overigens ook alle oude operaties opnieuw doen om zodoende een betere score te krijgen. Verder valt er niks anders vrij te spelen, je speelt het spel vooral voor het verhaal en de te behalen eer.

Het internationale succes van Under the Knife moet ook Atlus – zeker geen vreemde op het gebied van culthits – verrast hebben. Trauma Center is tegenwoordig een heuse serie, met 2 vervolgen op de DS en een remake van Under the Knife op de Wii. Het spel stamt alweer uit 2005, maar is dankzij de unieke touch screen interface nog steeds uniek in zijn soort op de DS.

Het is dan ook een van de weinige games die het meeste haalt uit het touch screen van de DS. Games als Ninja Gaiden, The Legend of Zelda en zelfs Picross maken allemaal goed gebruik van het onderste beeldscherm, maar, eerlijk is eerlijk, deze games zijn allemaal minstens net zo goed te spelen op de traditionele wijze. Under the Knife zou nooit speelbaar zijn geweest met een ouderwetse controller, maar is desondanks toch meer old-school dan menig moderne game die je op je televisie speelt.

Begeleid door je assistente en muziek aan de hand van Shoji Meguro – veteraan van de Shin Megami Tensei reeks en ook bekend van Catherine – zal je in een soort zen staat moeten treden om de operaties tot een goed einde te brengen. Weet wel waar je aan begint, want de kans is groot dat zowel je patiënten als je DS het zwaar te verduren zullen krijgen.

[Trauma Center – Under the Knife | Nintendo DS | Regio: Europa]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Medisch Terrorisme

  1. Pingback: In de schaduw van het verleden | patraversus

  2. Pingback: Eindeloos doorrollen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s