Duitse vleermuizen

Ooit werd Akumajou Dracula X – Chi no Rondo nog gezien als de heilige graal onder Japanse import games. Het werd in 1993 uitgebracht op de PC Engine en had tot recentelijk het land van de rijzende zon nooit verlaten. De status als must have game was ook Konami niet ontgaan en tegenwoordig is de eens zo ongrijpbare parel van het oosten gereduceerd tot een simpele download op je Wii.

Chi no Rondo, of beter gezegd Castlevania – Rondo of Blood stamt uit een roerige tijd voor de Castlevania serie. In hetzelfde jaar als Rondo kwam ook Akumajou Dracula op de Sharp X68000 computer uit, wat een moderne take was op het originele Castlevania in dezelfde stijl als Super Castlevania – wat zelf ook een nieuwe interpretatie was op Castlevania. Een paar maanden na Rondo kwam The New Generation uit op de Mega Drive, met een donkere stijl en vol met memorabele actiemomenten.

Rondo onderscheidde zich van haar tijdgenoten door haar anime geïnspireerde tekenstijl. Je speelt in Rondo met Richter Belmont, maar in tegenstelling tot zijn voorvader Simon is hij met zijn 19 jaar op zijn best een jonge man te noemen. Richter gaat in 9 zeer kleurrijke levels op zoek naar zijn geliefde Annette, en zal en passent ook nog enkele andere jonge dames redden van een zeker noodlot.

Meteen bij het opstarten van het spel wordt duidelijk dat Rondo ooit op een CD heeft gestaan, want het hele intro is van een Duitse voice over voorzien. We zien hoe een occult ritueel wordt uitgevoerd waarbij een jonge vrouw opgeofferd wordt zodat Dracula wederom kan herijzen. Ondanks de kenmerkende Japanse tekenstijl komt het geheel toepasselijk duister over en wordt meteen de juiste toon voor de rest van het spel gezet.

De anime stijl is niet alleen beperkt tot het intro en de diverse tussenfilmpjes; het komt ook duidelijk naar voren in het spritewerk. Natuurlijk kan je maar zo veel detail in lage resolutie sprites stoppen, maar dankzij vakkundig kleur- en schaduwgebruik wisten Konamis artiesten het spel echt tot leven te wekken. Richter en zijn vijanden bewegen vloeiend over het beeld en de achtergronden zien eruit zoals je vroeger hoopte dat NES games er ooit uit zouden zien.

Waarschijnlijk ben je te druk bezig om door de levels heen te spelen om veel van je omgevingen goed te bekijken. In tegenstelling tot modernere Castlevania games is er zowaar goed doordacht level design aanwezig. Richter heeft alleen zijn zweep en subwapens tot zijn beschikking en zal met slechts de meest basale moveset de vele valkuilen en slim geplaatste vijanden moeten weten te trotseren.

In Super Castlevania kon je nog in 8 richtingen slaan met je zweep, maar in Rondo lijkt Richter last te hebben van zijn schouder en slaat hij steevast vooruit. Nieuw ten opzichte van Super zijn wel de moonwalk en de achterwaartse sprong. Dit lijken op het eerste gezicht zeer zinloze toevoegingen, maar spelers die ze meesteren zullen met het grootste gemak naar Dracula’s kamer marcheren.

Rondo introduceert ook de item crash, een speciale aanval die vaak een groot gedeelte van je gespaarde hartjes verbruikt. Afhankelijk van je subwapen zal Richter een sterke aanval doen die meestel het hele scherm vrijwaard van gespuis.

Geïnspireerd door Castlevania III heeft een aantal levels een alternatieve uitgang die naar een heel ander level leidt dan normaal. Voor het eerst in de geschiedenis van Castlevania is het soms raadzaam om in een bodemloze put te springen, want het zou je zomaar naar een ander deel van het level kunnen helpen. Het is niet altijd even duidelijk wanneer je een sprong in het diepe zal overleven, dus aan dit onderdeel had nog een beetje gesleuteld mogen worden. Wel is het ontegenzeggelijk een verrijking voor de Castlevania formule en het is begrijpelijk dat Toru Hagihara en zijn crew dit concept verder hadden uitgewerkt tot een Metroid kloon in Rondos directe vervolg Symphony of the Night.

De hardware verraad echter wel zijn relatieve eenvoud met zijn achtergronden. De levels – goed doordacht als ze zijn – zijn opgebouwd uit tiles, waardoor het spel een echte 8-bit uitstraling heeft. Het beginlevel is een recreatie van het dorp waarin Castlevania II begint en ziet er verrassend getrouw uit, ware het niet dat het nou in lichter laaie staat. Ik ben opgegroeid met dit soort graphics, dus ik zie er de charme wel van in, maar tegelijkertijd bekruipt je toch het gevoel dat Castlevania X68000 en vooral The New Generation qua grafisch design verder waren dan Rondo.

Als je Rondo voor het eerst hebt gespeeld in de afgelopen paar jaar kan het zomaar zijn dat je de meeste sprites al eens eerder hebt gezien. Dat komt omdat het grootste deel van Rondos 60+ monsters rechtstreeks overgezet zijn naar Symphony of the Night en de Nintendo DS Castlevania games. Dit spreekt natuurlijk boekdelen over de kwaliteit van het spritewerk, want als je sprites ruim 10 jaar na dato nog steeds hergebruikt worden dan mag je toch spreken van kwaliteit. (Of armoede natuurlijk.)

En over kwaliteit gesproken, wie Rondo of Blood bespreekt mag natuurlijk niet aan de soundtrack voorbij gaan – Rondo in de titel verwijst immers niet naar het lekkere koekje. Het introduceerde nummers als “Dance of Illusions” en “Divine Bloodlines,” die beiden nog vaak hergebruikt zouden worden. Klassieke nummers als “Vampire Killer” en “Bloody Tears” ontbreken natuurlijk ook niet en nummers als “Ghost Ship Painting” behoren tot mijn favorieten uit de Castlevania reeks.

Moesten zijn tijdgenoten het nog allemaal doen met chipmuziek, kon Rondo zijn muziek gewoon afspelen van de CD. De kleurrijke toon van het spel komt ook in de muziek goed naar voren en de muziek is echte gamemuziek in de stijl van de NES Castlevania games, maar dan wel met betere instrumenten dan voorheen.

Dankzij het CD medium hadden de ontwikkelaars ook meer ruimte om hun spel in op te slaan. Dit resulteerde niet alleen in een flink aantal gevarieerde levels, maar ook in een tweede speelbaar personage. Onder de gevangen meisjes bevind zich ook Maria Renard, het kleine zusje van Annette. Het is mogelijk om een ritueel van de duistere priester Shaft te onderbreken en zodoende Maria te bevrijden. Het koddige meisje wil niks van Richters advies weten en vertelt hem dat ze zelf op pad gaat om haar zus te vinden.

Maria blijkt ondanks haar jonge leeftijd een erg sterk personage te zijn. Nou is Rondo al niet de meest moeilijke Castlevania game van haar tijd, maar wie met Maria speelt zal een nog makkelijker avontuur tegemoet zien. Maria valt aan door duiven naar haar tegenstander te sturen en kan ook in de lucht springen. Haar subwapens bestaan uit dieren die haar helpen en doen qua effectiviteit niet onder voor de traditionele subwapens.

Ongeacht wie je kiest om uiteindelijk Dracula mee te verslaan zal je een fantastisch ontworpen avontuur tegemoet zien in Rondo of Blood. De levels zijn kort, maar bieden veel variatie en de verborgen uitgangen zorgen er voor dat je elke keer je eigen pad kan bewandelen. Qua design zitten de levels ook ijzersterk in elkaar, want monsters staan nooit zomaar ergens opgesteld. Alles is zo ingericht dat je voortgang altijd bemoeilijk wordt, zonder dat dit trouwens leidt tot oneerlijke taferelen.

Rondo of Blood heeft onmiskenbaar haar stempel gedrukt op de rest van de serie. Dit is het meest evident in Symphony of the Night, dat letterlijk begint waar Rondo ophield. Wie goed oplet in Symphony zal zien dat bepaalde stukken uit Rondos levels zijn geïntegreerd in het kasteel ontwerp en een heleboel vijanden maken natuurlijk ook opnieuw opwachting in Konamis Playstation meesterwerk.

De invloed van Rondos tekenstijl is ook terug te zien in Nintendo DS games Dawn of Sorrow en Portrait of Ruin. Het grote verschil is echter dat de moderne anime stijl in die games beduidend debieler en minder authentiek overkomt dan in Rondo, dat meer gezien moet worden als een product van zijn tijd.

De Virtual Console versie is trouwens niet de enige heruitgave van Rondo of Blood. In 2008 bracht Konami in Europa al Castlevania – The Dracula X Chronicles uit op de Playstation Portable. Dit was een heuse remake van het origineel met 3D graphics en opnieuw opgenomen muziek. Het is erg jammer dat deze versie nooit op een console is uitgebracht, want behalve de 3D remake bevat het ook het originele Rondo of Blood en een uitgebreide versie van Symphony of the Night. Onmiskenbaar waar voor je geld, maar oh zo jammer dat je het niet gewoon op je TV kunt spelen.

De Wii release die ik heb gespeeld verschilt slechts op een paar punten van het PC Engine origineel. De Duitse voice over in het intro komt uit The Dracula X Chronicles. Ook is de weerwolf gecensureerd als ie doodgaat. Als alles wat ik gemist heb een Duitse stem en een weerwolfpiemel is dan kan ik daar niet rouwig om zijn. Noemenswaardig is wel dat het spel in zijn Japanse vorm is uitgebracht. De menu’s zijn allemaal in Engels, dus het is perfect speelbaar, maar verwacht niet het verhaal te kunnen volgen.

Verrassend genoeg blijkt de Wii gewoon de beste oplossing te zijn voor de moderne Castlevania fan. Behalve Rondo of Blood zijn namelijk ook Castlevania, Castlevania II, Castlevania III en Super Castlevania speelbaar op de Virtual Console. Alleen The New Generation en Castlevania X68000 ontbreken in dit rijtje klassieke actiegames. Maar wat niet is kan misschien nog komen.

Rondo of Blood was alweer de tiende Castlevania game. Of dat ook de reden is dat ze het spel Dracula X genoemd hebben valt te betwijfelen, want de Super NES remake heette gewoon Akumajou Dracula XX. Wie net zoals ik altijd al benieuwd is geweest hoe deze beruchte game zou spelen doet er goed aan om eens zijn Wii af te stoffen of zijn Playstation Portable uit de kast te halen. Wat blijkt na meer dan 15 jaar wachten, de hype was niet op niks gebaseerd en het is een verdomd goed spel!

[Akumajou Dracula X – Chi no Rondo | Wii Virtual Console | Regio: Europa]

10 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

10 Reacties op “Duitse vleermuizen

  1. Pingback: Een slordig schilderij | patraversus

  2. Pingback: Spons voor de ziel | patraversus

  3. Pingback: De gevoelige snaar misslaan | patraversus

  4. Pingback: Gamen in het maanlicht | patraversus

  5. Pingback: Wat is een man? | patraversus

  6. Pingback: Klassieker als Trojaans paard | patraversus

  7. Pingback: Skaten of sterven, makkelijke keuze | patraversus

  8. Pingback: Laat het maar aan de robots over | patraversus

  9. Pingback: Nieuwe generatie van vampierjagers | patraversus

  10. Pingback: Slappe start | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s