Een slordig schilderij

In navolging van Castlevania – Dawn of Sorrow bracht Konami in 2006 Akumajou Dracula – Gallery of Labyrinth uit op de Nintendo DS. Deze keer geen zielen absorberen als de herboren Dracula, maar ouderwetse anime onzin en level design dat nog het meeste weg had van een 2D interpretatie van de Castlevania games op de Playstation 2. Oh jee!

Gallery of Labyrinth – beter bekend als Portrait of Ruin in het Westen – vind plaats tijdens de Tweede Wereldoorlog en is daardoor een vervolg op Castlevania – The New Generation op de Mega Drive, dat zich tijdens de Eerste Wereldoorlog afspeelde. De Eerste Wereldoorlog diende medio jaren 90 nog als achtergrondverhaal in The New Generation, maar in Portrait ligt de focus meer op het verhaal van een vader en zijn dochters.

John Morris en Eric Lecarde uit The New Generation waren pensioengerechtigd tijdens Portrait en zodoende is het aan hun kinderen om het verhaal vorm te geven. Konami probeerde net als met Dawn of Sorrow een jonger publiek aan te spreken en als speler moeten we het deze keer doen met tieners Jonathan Morris en Charlotte Aulin.

Jonathan is de zoon van John Morris en het is aan hem en Charlotte om de vampier schilder Brauner tot de orde te roepen. Brauner – die gebaseerd is op schilder Victor Brauner – heeft de dochters van Eric Lecarde in zijn macht en met zijn driëen zijn ze Dracula’s oude kasteel ingetrokken. Of de nazi’s vampiers vriendelijk gezind waren valt te betwijfelen en Brauner moet gedacht hebben dat hij met zijn nieuwe dochters veiliger af was in een demonisch kasteel dan in de straten van Transylvanië.

Portrait onderscheid zich van Dawn of Sorrow door de speler met zowel Jonathan als Charlotte te laten spelen. In de praktijk is dit niet heel veel anders dan tussen alternatieve wapen set-ups te switchen in Dawn, en in Julius Mode konden we eerder ook al tussen drie personages switchen. Om het toch meer dan een visuele gimmick te laten zijn kan je je partner ook het commando geven om stationair te blijven, zodat simpele puzzels opgelost kunnen worden.

Jonathan en Charlotte verschillen onderling in het soort aanvallen dat ze kunnen doen. Jonathan kan zich uitrusten met verschillende wapens en Charlotte vecht voornamelijk met magische boeken. Je zal voor beide personages veel power-ups vinden tijdens het avontuur in Castlevania en vroeg of laat veranderen Jonathan en Charlotte in goed geoliede vechtmachines.

Het innovatieve Soul System uit Aria en Dawn of Sorrow schittert door afwezigheid en is vervangen door een ongeïnspireerd relikwie systeem. Dit voorziet Jonathan van nieuwe sub aanvallen en Charlotte van nieuwe spreuken. De nieuwe spreuken komen vaak goed van pas, maar Jonathan moet het meer hebben van zijn arsenaal dan aangeleerde trucjes. Ook kunnen ze samen een team aanval doen, wat voor de nodige schade zal zorgen en de item-crash aanval uit eerdere games vervangt.

Het spel speelt verder zoals je mag verwachten van een moderne Castlevania game, met een belangrijke uitzondering. In het kasteel zal je regelmatig schilderijen tegenkomen, die als een portaal naar een ander deel van de wereld dienen. Net zoals je in The New Generation meer dan alleen Transylvanië zag, breng je ook in Portrait diverse bezoekjes aan exotische locaties als Londen en Egypte. Je zal zelfs geteleporteerd worden naar een verwoeste stad, wat het enige ingame bewijs is dat er ergens oorlog aan de gang is.

De portretlevels zijn beduidend kleiner als het kasteel zelf, maar zijn wel ontworpen met dezelfde level design filosofie die Konami eerder al uit Super Metroid had gekopieerd. Castlevania zelf is (niet geheel verrassend) niet zo groot als in voorgaande delen, maar is nog steeds opgedeeld in een goed aantal individuele stukken. Probleem is deze keer wel dat er relatief weinig visueel onderscheid is van ruimte tot ruimte. Het grootste deel van het kasteel bestaat uit saaie grijze muren en dat is wel eens anders geweest.

Vele malen problematischer dan de monotone verschijning van het kasteel is het gebrek aan degelijk level design. Ten tijde van ontwikkeling was Konami ook bezig met Castlevania – Curse of Darkness en The Sword of Etheria en je kan de invloed van beide games goed terug zien in het ongeïnspireerde level design.

Mijn grootste punt van kritiek op het level design in Dawn of Sorrow was dat er te veel verticaal georiënteerde kamers waren, die altijd maar simplistisch ontworpen zijn en vaak de snelheid uit de actie halen. Deze kamers zijn een stuk minder in aantal in Portrait, maar Portrait kampt helaas met een ander probleem: namelijk grootschalige copy & paste van kamers in zijn geheel.

Net zoals je in de Playstation 2 Castlevania games de hele tijd rondjes liep te lopen door dezelfde kamers verbonden aan elkaar met dezelfde hallen doe je in Portrait in principe precies hetzelfde. Konami schroomde er niet voor om sommige kamers in zijn geheel te kopiëren en slechts de vijanden te veranderen, hoewel je ook dubbele kamers tegen zal komen die zelfs dezelfde lay-out qua monsters hebben.

Dit fenomeen is niet gelimiteerd tot Castlevania zelf en komt ook in de portretlevels voor. Tot overmaat van ramp trokken IGA en zijn team klaarblijkelijk ook inspiratie uit Silent Hill 4 – The Room, want in de tweede helft van het spel kom je 4 nieuwe schilderijen tegen, die allemaal remixes zijn van de voorgaande 4 schilderijen. Zo is je game opvullen wel heel gemakkelijk.

Een leuke bijkomstigheid van de portretlevels is wel dat monsters thematisch aan een level gekoppeld kunnen worden. Alle locaties worden nog steeds bewoond door de skeletten die we nog uit Rondo of Blood en Symphony of the Night kennen, maar in Egypte zien we bijvoorbeeld verrassend veel mummies en in een duistere school zitten veel heksen.

Portrait heeft met haar 155 verschillende monsters een ongekend aantal vijanden. Alleen de Sega Saturn versie van Symphony of the Night heeft er meer, maar hoe minder over die exclusieve extra’s gezegd hoe beter. Let wel dat van deze 155 monsters er slechts 55 nieuw getekend zijn voor Portrait. De overige 100 zijn gerecycled uit Super Castlevania, Akumajou Dracula X68000, Rondo of Blood, Symphony of the Night en Dawn of Sorrow. Als je het hoge aantal op deze manier in perspectief plaatst is het opeens een stuk minder indrukwekkend.

Michiru Yamane componeerde uiteraard ook enkele nummers voor het vervolg op haar Castlevania debuut. Yamane is een klassieke pianiste en in de muziek in The New Generation was haar klassieke achtergrond goed te horen. Haar muzikale hoogtepunt kwam een paar jaar later, in het toepasselijk genaamde Symphony of the Night. Omdat ze ook bezig was met componeren voor Curse of Darkness en The Sword of Etheria ten tijde van Portrait had Konami de hulp ingeschakeld van legende Yuzo Koshiro. Dan ben je goed bezig!

Zelfs met de hulp van Koshiro weet Portrait nooit dezelfde hoogtes te bereiken als The New Generation of Symphony, maar een leuke soundtrack is het zeker wel. Muziekaal gezien is het een beetje gevarieerder dan Dawn of Sorrow, met klassiek getinte nummers en meer upbeat moderne muziek.

Remixes van oude Castlevania nummers mogen natuurlijk niet ontbreken en Portrait bevat muziek uit Castlevania III, Super Castlevania, The New Generation, Rondo of Blood en Haunted Castle. Verrassend is de aanwezigheid van twee nummers uit King’s Valley II op de MSX, die toepasselijk gebruikt worden in de piramide levels.

Net zoals in Dawn of Sorrow zijn er ook deze keer enkele bonus modi aanwezig. De meest aansprekende is ongetwijfeld Richter Mode, waarin je controle neemt over Richter en Maria uit Rondo of Blood. Hun aanwezigheid in de Tweede Wereldoorlog is natuurlijk bespottelijk, maar gelukkig maakt dat weinig uit, want deze modus speelt zowaar beter dan het echte spel. Richter en Maria zijn allebei zwaar overpowered en ze ploegen ook op Hard Mode met het grootste gemak door het kasteel heen.

Ook is er de Sisters Mode, waarin je met vampierzusjes Stella en Loretta kan spelen. Helaas moet je de zusjes besturen via het touchscreen en als overmaat van ramp is er geen alternatief control scheme voor linkshandige spelers. Tot slot is de Old Axe Armor Mode uit Symphony of the Night overgenomen. Spelen met het blauwe harnas was niet leuk in die game en dat is het nog steeds niet. Het gaat meer om de gedachte meer content te leveren zullen we maar zeggen.

Een Boss Rush modus mag natuurlijk ook niet ontbreken. Speciaal aan deze modus is dat je samen met een andere speler coöperatief de bazen kan verslaan. Het is niet moeilijk om te zien dat Portrait in meerdere opzichten model heeft gestaan voor Castlevania – Harmony of Despair op X-Box Live, waarin je met een groep spelers grote mappen gerecycled Castlevania materiaal kan doorkammen naar schatten. Achteraf gezien is het des te spijtiger dat je de normale modi ook niet met twee spelers kunt spelen. In plaats van dat je CPU partner je slaafs volgt was het natuurlijk veel toffer geweest als je samen met een vriend het kasteel kon verkennen.

Helaas is Portrait of Ruin ondanks alle extra’s niet het gedroomde vervolg geworden op noch The New Generation als Dawn of Sorrow. De Mega Drive klassieker was een veel donkerder spel, zowel thematisch, grafisch als muzikaal. Portrait komt bij vlagen kinderachtig over, een beeld dat alleen maar versterkt wordt door de anime tekenstijl die uit Dawn of Sorrow is overgewaaid. Dawn of Sorrow speelde echter een stuk complexer en was grotendeels gevrijwaard van grootschalige copy & paste taferelen.

Het ontwikkelteam leek zich de gebreken te realiseren en probeerde dit te compenseren door niet al te zuinig om te gaan met nostalgische verwijzingen. Richter Belmont heeft een bizarre bijrol als vijand, Eric Lecarde verschijnt als verschijning, er is een hele extra dungeon die bestaat uit oude vijanden en ook muzikaal gezien worden meerdere nostalgische noten geraakt.

Toch mag je je afvragen of de aanwezigheid van 100 ‘klassieke’ vijanden fanservice is, of pure exploitatie van meerdere generaties aan spritewerk. Het level design uit de Playstation 2 Castlevania games vertaalt zoals verwacht ook niet goed naar een 2D game, waarin je het juist moet hebben van zorgvuldig gemaakte levels. Aan de andere kant is het wel consistent dat een heleboel geluidseffecten direct uit tijdgenoot Curse of Darkness komen.

Dawn of Sorrow is zonder meer de betere handheld Castlevania game en Order of Ecclesia slaat een heel andere route in met haar eigen interpretatie van een moderne actiegame. Toch zullen fans van rechtdoorzeeë actiegames zich nog best vermaken met Portrait of Ruin. Voor fans van de serie is het een feest van herkenning, hoewel de aanwezigheid van bepaalde personages niet altijd even logisch is. Mijn verstand zegt me dat Portrait niks speciaals is, maar mijn hart zegt me dat Richter Mode erg leuk is om te spelen. En mijn hart zou toch zeker niet liegen?

[Akumajou Dracula – Gallery of Labyrinth | Nintendo DS | Regio: Japan]

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Een slordig schilderij

  1. Pingback: God is een volleybal | patraversus

  2. Pingback: Duitse vleermuizen | patraversus

  3. Pingback: De gevoelige snaar missen | patraversus

  4. Pingback: Klassieker als Trojaans paard | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s