Gerecycled hakwerk

De doorstart van SNK als SNK Playmore was op zijn minst roerig te noemen. Ondanks een groot gebrek aan talent wist het bedrijf met hulp van studio’s als Noise Factory en Brezzasoft nog een paar games op de Neo Geo uit te brengen en zo het hoofd boven water te houden. Toen ook de Neo Geo aan het eind van zijn latijn was zocht SNK Playmore haar heil in het Atomiswave systeem en was de wederopstanding compleet.

SNK Playmore bracht in totaal slechts vijf games uit op de Atomiswave, voordat ze haar pijlen richtte op Taito’s Type-X2 systeem. Onder die vijf games zaten echter wel hoogtepunten als The King of Fighters XI, Neo Geo Battle Coliseum en Samurai Spirits – Tenkaichi Kenkakuden. Laatstgenoemde is misschien wel het meest noemenswaardig van dit drietal, aangezien het de kunst van recyclen naar nieuwe hoogtes tilde.

Samurai Shodown is waarschijnlijk SNKs meest potente serie. Begin jaren 90 was deze reeks al ongekend populair. Ondanks dat SNK haar eigen thuissysteem had werd het ook op systemen als de Super NES, Mega Drive, Game Gear en GameBoy uitgebracht. Geen van deze versies deed het origineel ook maar een beetje eer aan, maar dat leek de populariteit van de serie niet te schaden.

Voor veel mensen is Samurai Shodown II het hoogtepunt in de serie, hoewel ikzelf nog steeds erg onder de indruk ben van Samurai Shodown III en IV, met hun prachtige sprites en achtergronden begeleid door een zeer atmosferische soundtrack. Voor de release van Samurai Shodown V schakelde SNK Playmore de hulp in van Yuki Enterprise. Het vijfde deel introduceerde enkele nieuwe personages en borduurde ook verder op het Bust / Slash systeem uit haar twee voorgangers door de alternatieve versies van bepaalde personages uit te bouwen tot volwaardige individuele personages.

Alle vooruitgang die door de jaren heen was geboekt komt samen in Samurai Spirits Tenkaichi Kenkakuden, ook wel bekend als Samurai Shodown VI. Zat je favoriete personage niet in Samurai Shodown V Special? Geen probleem, alle speelbare personages uit de voorgaande delen zijn nou speelbaar. Sterker nog, de dieren die sommige personages ondersteunen zijn nou ook los speelbaar. Toegegeven, deze hulpjes zijn niet de meest originele personages om mee te spelen, maar het feit alleen al dat ze speelbaar zijn geeft aan dat de makers het beste voor hadden met de spelers.

Een gewone dreammatch was blijkbaar niet genoeg, want Tenkaichi introduceert ook 4 nieuwe personages. Iroha is een kraanvogel, vermomd als jonge vrouw. Dat klinkt misschien vreemd, maar niet zo vreemd als Ocha-Maro Karakuri, wat een gigantische houten robot pop is. Minder exotisch is Andrew, een jonge Amerikaanse soldaat die met zijn bajonet vecht. Sugoroku Matsuribayashi maakt het kwartet kompleet en is een vrolijke Japanner die een gigantische bel gebruikt tijdens zijn gevechten.

Doordat Tenkaichi op het Atomiswave was uitgebracht zijn de achtergronden een stuk scherper dan we gewend zijn van de oude Neo Geo games. Dit contrast wel met de sprites, die gewoon uit de Neo Geo games zijn overgenomen. Het doet functioneel gezien niets aan het spel af, maar zoals wel vaker het geval is met dit soort arcade games ziet het eigenlijk maar goedkoop uit. Als de mensen in de achtergrond in meer detail getekend zijn als die op de voorgrond dan heb je natuurlijk een probleem.

De muziek is doorgaands van hoge kwaliteit en zeer gevarieerd. Elk level heeft zijn eigen achtergrondmuziek en ze vullen elkaar veelal goed aan. Zo is er een besneeuwd level waar op de achtergrond een enka nummer speelt, wat supersfeervol overkomt. Vreemd genoeg zijn bijna alle stemmen opnieuw ingesproken door nieuwe voice actors. Hoewel je hier snel aan went is het in het begin toch vreemd om te horen dat Haohmaru Haohmaru niet meer is.

Geïnspireerd door games als Capcom vs SNK 2 kan je (in de Playstation 2 versie van) Tenkaichi kiezen uit 9 verschillende vechtstijlen. Deze hebben allen zo hun onderlinge verschillen, wat er voor zorgt dat je als speler toch wel wat tijd kwijt bent om de beste voor je eigen speelstijl te achterhalen. Heb je je personage en speelstijl gekozen? Welkom op het laadscherm! De vallende kersenbloesem – je kan zelf de richting van de wind bepalen – ziet er even leuk uit, maar je gaat je er al snel aan ergeren, want laadtijden in Tenkaichi zijn veel te lang.

Dit is niet het enige punt van kritiek, want het kenmerkende element van de Samurai Shodown serie schittert namelijk door afwezigheid: zowel het bloed als de fatality-achtige finishers zijn uit Tenkaichi gecensureerd. Spoten de personages vroeger nog uit elkaar in een fontein van melk op thuissystemen, nou doen ze dat niet eens meer en vallen ze direct tegen de grond. Het is gissen naar de achterliggende gedachte om een Samurai Spirits game uit te brengen in Japanse speelhallen zonder bloed en het betere hakwerk, maar ik vermoed dat dezelfde beweging die games als Ninja Gaiden tam maakt ook tot SNK Playmore is doorgedrongen.

Laat je echter vooral niet afschrikken door de zelfcensuur. Het gaat me te ver om te zeggen dat Tenkaichi de ultieme Samurai Shodown game is, maar het komt met haar gigantische cast zeker in de buurt. De personages zijn aan tal van veranderingen onderhevig geweest, dus wellicht dat je favoriete personage niet meer helemaal speelt zoals je gewend bent, maar in zo’n grote cast is er natuurlijk voor ieder wat wils.

Tenkaichi was lange tijd alleen speelbaar in de Japanse speelhal en op de Japanse Playstation 2, maar het is tegenwoordig ook als Samurai Shodown VI te spelen in Samurai Shodown Anthology. Deze verzameling is uitgebracht op de Playstation 2, Playstation Portable en Wii en zal je waarschijnlijk bijna niks kosten als je het tweedehands van het internet af plukt. De PAL console versies van Anthology zijn in 60hz speelbaar, dus je hoeft niet bang te zijn voor een slechte PAL conversie.

Wel moet je vrezen voor wat de boeken in gaat als een van de meest afzichtelijke filters die ooit een spel verkracht heeft, maar deze zie je (gelukkig?) alleen in Samurai Shodown I t/m V. Nadeel is wel dat Samurai Shodown Anthology geen composiet signaal ondersteunt, terwijl de Japanse release van Tenkaichi dat wel doet. In alle versies is overigens een Versus, Training, Gallery en Color Edit modus aanwezig. Tegenwoordig moet je blijkbaar al blij zijn als je tegen betaling nieuwe kleuren kan bemachtigen, maar SNK Playmore was duidelijk guller van aard.

Tenkaichi is voorlopig het laatste deel uit de Samurai Shodown reeks. Oké, SNK Playmore stelde nog menig gamer teleur door ook Samurai Shodown Sen op de X-Box 360 uit te brengen, maar hoe minder daarover gezegd hoe beter. Wie op zoek is naar een geweldige twee dimensionale hakpartij doet er goed aan om Tenkaichi dan wel Samurai Shodown Anthology op te speuren.

[Samurai Spirits Tenkaichi Kenkakuden | Playstation 2 | Regio: Japan]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Gerecycled hakwerk

  1. Pingback: Prutsers en hun werk | patraversus

  2. Pingback: Hofnar onder de vechters | patraversus

  3. Pingback: Oude, doch lekkere koek | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s