Het kan ook anders

Het gras was nog nooit zo groen, de lucht nog nooit zo blauw en de woestijn nog nooit zo droog als die uit Zelda II – The Adventure of Link op de NES eind jaren 80. Zoals verrassend vaak het geval was in het NES tijdperk leek The Adventure of Link totaal niet op zijn voorganger, The Legend of Zelda. Link was niet langer een klein koddig mannetje, maar een volwassen zwaardvechter die graag bij de vrouwen over de vloer kwam.

Als je het spel begint bevind Link zich in een tempel met een slapende prinses Zelda op de achtergrond. Zijn queeste om Zelda te redden lijkt voor niks te zijn geweest en tot overmaat van ramp staat Ganon op het punt weer tot leven gewekt te worden. Link heeft dan ook geen alternatief dan Zelda achter te laten en het land van Hyrule af te struinen naar de derde Triforce, zodat de prinses gewekt kan worden.

Deze opdracht is in de praktijk een stuk moeilijker dan het lijkt. Door heel Hyrule staan zes paleizen die Link eerst moet vernietigen. Deze paleizen kunnen echter alleen maar bereikt worden door eerst nieuwe magische spreuken en voorwerpen te vinden. Link zal hiervoor menig dorp, grot en moeras moeten bezoeken.

De overworld zie je nog steeds in vogelvluchtperspectief, maar is vele malen uitgezoomd ten opzichte van The Legend of Zelda. Het is slechts een verbindmiddel waar Link van de ene plek naar de andere reist. Bestond Hyrule eerder nog uit vooral uit kerkers en grotten, deze keer komt Link ook veelvuldig in dorpen, moerassen, woestijnen, bossen en andere locaties die tot de verbeelding spreken. Maar je ziet Hyrule niet alleen van bovenaf, het is nou ook van de zijkant te zien. Sterker nog, het grootste deel van de actie zal je van de zijkant zien, want The Adventure of Link is in eerste instantie een sidescroller.

Het leek destijds hip om een vervolg uit te brengen dat ver van zijn voorganger stond. Zo zagen we in het Westen al dat Super Mario Bros. 2 een heel andere game was als Super Mario Bros. Castlevania II speelde zich af in een open wereld, terwijl men in Castlevania nog level voor level dichterbij Dracula trachtte te komen. Toch was geen enkel vervolg zo anders als The Adventure of Link, aangezien het hele perspectief van het spel veranderd was.

Link kan opeens bukken, springen en diverse spreuken gebruiken. Ook kan hij nou dorpen in gaan om daar met de bevolking te praten en te leren van de lokale krijgsheren en wijze mannen. Kortom, het is een actie-avontuur in de stijl van Faxanadu, The Battle of Olympus en het eerdergenoemde Castlevania II. Ook zijn er diverse elementen uit RPGs overgenomen. Zo kan je Links stamina, kracht en magie levelen door middel van experience points, en wie op de overworld teveel tijd doorbrengt buiten het gele pad wordt aangevallen door willekeurige monsters.

Link heeft zijn nieuwe repertoire aan aanvallen ook hard nodig, want zijn tegenstanders zijn eveneens niet meer de simpele – doch charmante – wezens die ze in The Legend of Zelda waren. In het begin kom je nog vaak bekende gezichten als Octoroks, Moblins en Goriya’s tegen, maar gaandeweg wordt Link blootgesteld aan gevaarlijke ridders, hagedismannen en vliegende hoofden die je eerder verwacht in een Castlevania game dan in Zelda.

De subwapens die nog zo kenmerkend waren in The Legend of Zelda en alle delen na The Adventure of Link zijn geheel absent. Link moet het in eerste instantie hebben van zijn verbeterde zwaard- en blokkeerkunsten. Hij kan hoog en laag slaan, en ook tijdens een sprong naar boven of beneden steken. Link heeft z’n schild ten alle tijden stevig in zijn handen en kan aanvallen als simpele projectielen en zwaardsteken van vijanden makkelijk blokkeren. In het eerste paleis wordt al snel duidelijk dat Link zowel zal moeten aanvallen als verdedigen, als een oranje Iron Knuckle hem hoog en laag steekt terwijl het monster zelf met zijn eigen schild Links aanval zal blokkeren.

Deze dynamiek zal je door het hele spel nog regelmatig tegenkomen, maar Link zal tijdens zijn avontuur ook vaak magie moeten gebruiken. Zo zijn er onder andere spreuken waarmee je hoger kan springen, een vuur- of bliksemaanval kan doen, je levens kan genezen en gevaarlijke projectielen mee kan weerkaatsen. Link kan zelfs in een elfje veranderen!

Veel van de items uit The Legend of Zelda zijn geherinterpreteerd. Zo gebruik je de kaars niet langer om bosjes mee te verbranden, maar om duistere grotten mee te verlichten. De fluit doet je niet langer naar een andere locatie in de wereld transporteren, maar wordt gebruikt om een duivels monster te vernietigen. De Power Glove wordt nou gebruikt om stenen in de paleizen mee kapot te slaan. Eigenlijk functioneert alleen het vlot nog als voorheen, waarmee Link naar een eiland ten oosten van Hyrule kan reizen.

Net zoals Super Mario Bros. 2 een grote stap vooruit was qua visuele presentatie is The Adventure of Link dat ook. De inwoners en monster in The Legend of Zelda waren op uiterst karakteristieke wijze getekend, maar tegelijkertijd zijn ze ook het product van een simpelere tijd. De wezens in The Adventure of Link zijn groter, kleurrijker en simpelweg indrukwekkender getekend. De dorpen worden bewoond door zeer gevarieerde mensen en ze zijn ook allemaal aanspreekbaar voor Link. Net zoals in Castlevania II heeft niet iedereen iets zinnigs te melden (I am Error), maar dat geeft deze mensen juist extra karakter.

De monsters zijn allemaal ook zeer karakteristiek getekend. De oude monsters uit The Legend of Zelda zijn meteen herkenbaar, maar lijken wel meer op hun tegenhangers van het officiële artwork dan de sprites uit The Legend of Zelda. De tekenstijl is consistent door het hele spel en bevat enkele van mijn favoriete monsters uit het 8-bit tijdperk.

De achtergronden in The Adventure of Link komen erg goed uit de verf dankzij het slimme gebruik van primaire kleuren. Bossen zijn donker, maar toch groen. Vlaktes zijn bezaaid met groen gras tegen een strakke blauwe lucht en in woestijnachtige gebieden is de lucht wederom blauw, maar dan met een zachte oranjeachtige grond. Minder zacht van kleur zijn de grotten, die vooral rood en bruin zijn. De paleizen hebben hun eigen individuele kleurenschema’s, zodat ze makkelijk van elkaar te onderscheiden zijn.

De kleurenschema’s zijn trouwens het enige wat de paleizen van elkaar onderscheid. Net zoals in The Legend of Zelda zijn dit grote levels met meerdere doodlopende eindes. Link was in deel 1 nog zo verstandig om een kaart bij te houden, maar daar is hij in dit spel mee opgehouden. Wie The Adventure of Link voor het eerst speelt zal dan ook menig uur kwijt zijn met het uitkammen van de vele hallen in de paleizen van Hyrule. Hoewel de opzet altijd hetzelfde blijft – vind een sleutel, versla monsters en pak speciaal item – zal de weerstand die geboden wordt telkens aan kracht toenemen. In het laatste paleis worden nog een aantal nieuwe monsters geïntroduceerd en deze zijn allen een stuk gevaarlijker dan wat Link tot dan was tegengekomen.

The Adventure of Link is dan ook geen spel voor mietjes. Reken op een uitdaging die zich goed laat vergelijken met Castlevania, maar dan met een semi-open wereld zoals in Castlevania II. Monsters zullen in latere levels goed op je levensbalk inhakken en ze zijn maar al te bereid om je in een put met water of lava te laten vallen. De overworld afstruinen naar hart containers en magische drankjes is dan ook een must, net zoals het levelen van Link door middel van experience points.

De toon van het spel is opvallend meer volwassen dan in het origineel: Zelda zal voor altijd in coma blijven als je de derde Triforce niet vind, Ganon komt terug tot leven als je game over gaat en Link gaat zelfs met willekeurige jonge vrouwen hun huis in om ‘genezen’ te worden. Deze serieuzere toon komt ook naar voren in het officiële (niet promotionele) artwork, dat minder manga in stijl is en meer Westers.

Dankzij de relatieve hoge moeilijkheidsgraad had ik Zelda II nooit in mijn jeugd uit gespeeld. Ondanks dat ik het vele malen in de videotheek had gehuurd was het me nooit gelukt om überhaupt in de buurt van eindbaas Thunderbird in het laatste paleis te komen. The Adventure of Link is sinds de jaren tachtig nog enkele malen opnieuw uitgebracht. Zo was het onderdeel van The Legend of Zelda – Collector’s Edition op de GameCube, werd het op de GameBoy Advance uitgebracht als een van de NES Classics en is het opnieuw uitgebracht op de Wii Virtual Console. Het is zelfs op de 3DS uitgebracht als onderdeel van het ambassadeurs programma. Aan populariteit dus geen gebrek.

Pas recentelijk heb ik The Adventure of Link weten uit te spelen. Op mijn GameBoy Micro vond ik de weg naar Thunderbird en versloeg daarna Links schaduw. Eind goed al goed. En een New Game +, waarmee ik binnen de kortste keren het spel nogmaals had uitgespeeld. Het is een spel dat ook vele jaren na zijn release blijft intrigeren. De wereld van Hyrule is goed uitgewerkt en mooi vormgegeven, zeker gezien de mogelijkheden toentertijd. Wie er met een New Game + nogmaals aan de slag mee gaat heeft al zijn opgewaardeerde statistieken uit de originele savegame, plus alle spreuken. Je kan dus onbezorgd Hyrule verkennen en de oude vijanden en bazen lekker domineren.

De NES Classics versie is een van de weinige games uit deze reeks die zijn geld waard was. Games als Super Mario Bros. en The Legend of Zelda zijn natuurlijk klassiekers, maar andere games uit de NES Classics reeks als Xevious, Pac-Man, Ice Climbers en Bomberman zijn op zijn minst overbodig te noemen. The Adventure of Link onderscheid zich van de rest uit de reeks omdat er simpelweg heel weinig spellen zijn die op dezelfde manier spelen.

Ongeacht het platform waarop je The Adventure of Link speelt zal je op een uitdagend en groots avontuur getrakteerd worden. Fans van het avontuur genre worden op hun wenken bediend met de grote wereld van Hyrule en fans van de Zelda reeks zullen veel unieke elementen in deze klassieker vinden. Ik weet niet waarom ik in een week tijd twee keer het spel uit kon spelen dat me in mijn jeugd zoveel problemen bezorgde, maar ik ben maar al te blij dat ik dat hoofdstuk af heb kunnen sluiten.

[NES Classics: Zelda II – The Adventure of Link | GameBoy Advance | Regio: Europa]

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Het kan ook anders

  1. Pingback: Worstelen tussen leven en dood | patraversus

  2. Pingback: Paniek in dromenland | patraversus

  3. Pingback: Problemen uit de oudheid | patraversus

  4. Pingback: Opscheppen en afrekenen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s