Moederfiguur zoekt vaderfiguur

Metroid – Other M is een van de meest memorabele games die Nintendo in jaren heeft uitgebracht. Meester ontwikkelaar Yoshio Sakamoto gooide zijn gezond verstand het raam uit en liet zijn onverwerkte moedercomplex helemaal gaan. Dit resulteerde in een game die enigszins speelde als een Metroid game, maar tegelijkertijd totale karaktermoord pleegde op hoofdpersonage Samus Aran.

Nintendo had duidelijk grote plannen met Other M. Voor de gelegenheid werd Project M in het leven geblazen. Dit was een ontwikkelteam dat bestond uit het Metroid team, Team Ninja, computer animatie studio D-Rockets en componist Kuniaki Haishima. Onder leiding van Sakamoto was het aan deze mannen en vrouwen om zijn ideale visie van Samus Aran en Metroid vorm te geven.

Metroid is een van de oudste game series die nog steeds loopt. In 1986 bracht Nintendo een actie adventure uit waarin de speler grotendeels vrij was om zijn of haar eigen weg te kiezen. De grotten van Zebes zaten vol met geheime gangen en wie niet zijn eigen map bijhield liep het gevaar hopeloos verdwaald te raken. Het vervolg op de GameBoy, Return of Samus, bracht wat meer structuur aan in het spel en het was aan Samus Aran, hoofdrolspeelster uit het origineel, om alle Metroids op hun thuisplaneet SR388 uit te roeien.

In Super Metroid op de Super NES wordt de Metroid larve die Samus redde aan het einde van Return of Samus gestolen door de Space Pirates en moest ze terug naar planeet Zebes uit het origineel om een einde te maken aan Mother Brain. Wederom had je als speler de vrijheid om een groot deel van je eigen pad te kiezen, ditmaal ondersteund door een ingame map.

8 jaar na Super Metroid bracht Nintendo het langverwachte Metroid Fusion uit op de GameBoy Advance. Deze game speelde zich af op een ruimte station en kenmerkte zich door een veel lineairdere structuur en grotere focus op actie. In Metroid Zero Mission werd het verhaal uit Metroid opnieuw verteld, terwijl tegelijkertijd het personage van Samus zowel in het verhaal als in het spel meer diepgang kreeg.

Tussendoor verschenen er op de Gamecube en later de Wii ook drie Metroid Prime games. Deze first person adventures werden geprezen omdat ze de meeste kenmerken uit de 2D games feilloos wisten te integreren in een drie dimensionale omgeving. Met zo’n indrukwekkende erfenis is het niet vreemd dat men hoge verwachtingen had van het nieuwe Wii avontuur gemaakt door Project M.

In tegenstelling tot de Prime reeks is Other M is een third person actiegame, dat zich vooral spiegelt aan de twee GameBoy Advance games. Met name fans van Fusion zullen zich snel thuis voelen op het zogeheten Bottle Ship, want Samus bezoekt wederom een artificiële broedplaats van exotische wezens in de ruimte. Nieuw is dat je nou ook de diepte in kunt bewegen, hoewel de onflexibele camera ervoor zorgt dat het spel meer aanvoelt als een verloren actiegame uit de beginjaren van het Playstation tijdperk dan een modern ruimte-epos.

Ook de Prime fans zijn tegemoet gekomen. Door de Wiimote op je TV te richten switcht het beeld naar een first person perspectief en kan je richten op objecten en vijanden. Nadeel hierbij is wel dat Samus stationair is tijdens first person view, dus je zal als speler altijd goed op je tellen moeten passen wanneer je hier gebruik van maakt.

Net zoals in de Prime spellen is het de ontwikkelaars gelukt om de traditionele kenmerken van de Metroid reeks over te zetten naar een drie dimensionale wereld. Wanneer je nieuwe vaardigheden bemachtigd zullen voorheen onbereikbare delen van het station bereikbaar worden en stukje bij beetje raak je bekend met alle hoeken en gaten van het Bottle Ship. Energy tanks en raket uprades liggen ook ditmaal over het hele station bezaaid en sommige zijn nog verassend goed verstopt.

Bij de jacht naar een complete collectie hebbedingetjes komt de first person view ook goed van pas, want veel deuren, luikjes en andere obstakels zal je eerst moeten scannen voordat je weet met welk wapen je ze open kunt maken. Je zal je echter nooit te lang wanen in de wereld van Metroid Prime, want wie daadwerkelijk naar de power-up toe wilt gaan zal weer terug moeten switchen naar third person perspectief om te kunnen bewegen.

Om het spel zo toegankelijk mogelijk te maken is besloten dat het alleen met een Wiimote gespeeld moest kunnen worden. Super Metroid, Fusion en Zero Mission waren allemaal met meer actieknoppen in het achterhoofd ontworpen, maar verassend genoeg kan Samus de meeste dingen uit deze games ook met een Wiimote – zonder dat hier waggle aan te pas komt zelfs!

De enige concessie die aan het gebrek aan inputmogelijkheden is gedaan is de aanwezigheid van een auto-aim. Doordat de Wiimote geen schouderknoppen heeft kan je niet omhoog of omlaag richten, dus is – zeker ook gezien de drie dimensionale aard van de spelwereld – auto-aim een noodzakelijk kwaad.

Samus beschikt nou ook over close combat moves. Met precieze timing kan ze aanvallen van haar vijanden ontwijken en van dichtbij een tegenaanval doen. Ook zijn er finishing moves waarmee je vijanden direct kan doden. Deze moves zijn in de praktijk makkelijk te meesteren en doen samen met de auto-aim wonderen voor de dynamiek van combat. Je kan hierin duidelijk de invloed van Team Ninja terug zien, dat vooral bekend staat om haar brute Ninja Gaiden games.

Kwa structuur hebben de makers vooral gekeken naar Metroid Fusion. Het Bottle Ship is een zeer gestroomlijnd complex en Samus wordt telkens van save station naar save station geleid. Net zoals in Fusion zijn deze stations niet optioneel en soms wordt je zelfs gedwongen om te stoppen en je voortgang te saven, zodat de computer je een nieuwe route naar het volgende save station kan berekenen. Dit maakt je avontuur wel heel erg lineair, hetgeen van mij niet had gehoeven.

Grafisch gezien is Other M geen hoogvlieger, hoewel de omgevingen op het Bottle Ship thematisch gezien wel constant worden weergegeven. Doordat het station verschillende omgevingen simuleert zijn de achtergronden vrij gevarieerd. De artificiële omgevingen waar je doorheen trekt tonen genoeg tekenen dat je ook echt op een ruimte station zit, maar de buitenaardse wezens lijken zich er toch thuis te voelen.

De muziek is vaak ambiance, wat voor een geïsoleerde sfeer zorgt, ondanks de aanwezigheid van andere mensen. Wel vraag ik me af wat nou precies de meerwaarde van Haishima is geweest, aangezien Nintendo met Kenji Yamamoto en Minako Hamano al zeer ervaren en getalenteerde componisten in huis heeft. Maar dat terzijde.

In een creatieve twist begint Samus haar avontuur met haar hele arsenaal uit Super Metroid intact. Je kan hier als speler echter pas gebruik van maken als je hiervoor geautoriseerd wordt. Dit systeem is even origineel als onzinnig, aangezien Samus in eerdere games eigenhandig de hele populatie Metroids op planeet SR388 had uitgeroeid en later planeet Zebes had opgeblazen en dus heel goed zelf kan bepalen wat nodig is en wat niet. Het is dan ook een van de vele symptomen van wat er ernstig mis is met Other M.

Sakamoto en zijn team gingen verder dan alleen de controls simplificeren in Other M. Ogenschijnlijk geïnspireerd door Westerse successen als Mass Effect wilt Other M niet alleen het personage van Samus Aran herdefiniëren, maar ook een sfeervol ruimte avontuur neerzetten. Waar Nintendo er al decennia wijselijk voor kiest om iconen als Mario en Link stilzwijgende getuigen te laten zijn in hun games, koos Sakamoto ervoor om Samus zowaar persoonlijkheid en een achtergrondverhaal te geven, met alle gevolgen van dien.

Het verhaal van Other M speelt zich af tussen Super Metroid en Metroid Fusion. Als het spel start worden in een mooie CGI montage de gebeurtenissen uit Super Metroid samengevat. Dit filmpje loopt naadloos over in een tutorial van de controls en voordat je het weet begeeft Samus zich op weg naar het Bottle Ship dat een noodsignaal uitzend.

Een team van Galactic Federation soldaten onder leiding van Adam Malkovich – die tevens ook Samus’ oude baas is – was haar echter te snel af en is al ter plaatse als Samus arriveert. Samus mag van Malkovich aan boord blijven, onder de voorwaarde dat ze haar gevaarlijke arsenaal offline houdt. Malkovich trekt zich vervolgens terug naar een controlepost, terwijl Samus en de soldaten op zoek gaan naar de enige overlevende: Dr. Madeline Bergman.

Wie Fusion gespeeld heeft zal het personage van Malkovich bekend in de oren doen klinken. Was hij in Fusion slechts een computerprogramma, in Other M is hij nog levend en wel. Vanuit zijn controlepost houdt hij Samus in de gaten en autoriseert hij haar haar wapens te gebruiken als de situatie daar om vraagt. Zoals al eerder vermeld is het zeer ongeloofwaardig dat Samus zich door wie dan ook de les laat lezen, maar in Other M heeft ze een heus vadercomplex.

Het spel bombardeert de speler met moederlijk symbolisme, maar het is uitgerekend Samus die hunkert naar een vaderfiguur. Samus heeft als kind haar menselijke ouders verloren en ziet in haar oude baas Malkovich de ideale vader. Zodra Malkovich meent de situatie beter in te schatten gooit Samus haar eigen inzichten overboord en doet ze precies wat hij van haar verlangt. Dat dit niet nodig is blijkt in het laatste deel van het spel, als Malkovich er niet meer is en Samus toch Dr. Bergman weet te redden.

Samus leek in de voorgaande delen ook prima zonder vaderfiguur te kunnen functioneren, dus je vraagt je af waarom het nou anders is. Wellicht dat de makers tegenwicht wilden bieden aan de altijd aanwezige moederlijke symboliek. Samus herinnert de speler er maar al te graag aan tijdens haar innerlijke monologen dat de Metroid larve uit Return of Samus haar als zijn eigen moeder zag.

Ook de naam van het spel zelf – MOM – is een verwijzing naar mamalief, terwijl de term Bottle Ship op zijn minst doet vermoeden dat er een moeder in het spel is. Verder speelt de Queen Metroid een moederrol voor de Metroids in het spel en is Mother Brain er om van de Space Pirates te houden. Huh, Mother Brain? Die zagen we toch dood gaan in het intro? Moet je horen wat ze hebben gedaan!

De Galactic Federation was van plan op het Bottle Ship een nieuw ras Metroids en Space Pirates te kweken. Gelukkig zat er nog wat baby Metroid prut op het armor van Samus toen ze terug kwam van Zebus en hiermee konden nieuwe Metroids gekweekt worden. Om controle over deze wezens te houden hadden ze ook een nieuwe Mother Brain nodig. Blijkbaar zaten er niet genoeg Mother Brain restjes onder Samus’ schoenen om een nieuwe van te maken, dus werd ze opnieuw uitgevonden in de vorm van een AI programma.

In een tenenkrommende, doch zeer Japanse zet werd de Mother Brain AI onder leiding van Dr. Bergman geplaatst in het lichaam van een androïde vrouw. Net zoals Dracula uit de Castlevania reeks jaren geleden opnieuw was uitgevonden als de Japanse tiener Soma Cruz, heeft ook Mother Brain eindelijk dergelijke metamorfose ondergaan. (Zullen de tiener versies van Dracula en Mother Brain ooit gaan daten?)

Dr. Bergman koestert uiteraard moederlijke gevoelens voor haar gevaarlijke robot en noemt haar Melissa Bergman. Melissa lijkt de enige overlever te zijn van de gebeurtenissen op het Bottle Ship, maar er gaan bij Samus geen lampjes branden als iemand met de initialen MB ongedeerd door het station kan wandelen. Als Samus uiteindelijk Dr. Bergman vindt komt de aap uit de mouw en laat de onschuldig ogende Melissa haar ware aard zien.

De gebeurtenissen in Other M gaan gepaard met de nodige expositie. Waar Super Metroid haar verhaal nog vertelde met het uiterste minimum aan woorden, presenteert Other M haar verhaal in een overdaad aan cutscenes, innerlijke monologen en pijnlijke dialogen. Vanaf het begin deelt Samus haar gevoelens jegens Malkovich met de speler en blikt ze ook regelmatig terug op de gebeurtenissen uit haar jeugd en Super Metroid.

Tegen het einde van het spel nemen de cutscenes Metal Gear Solid achtige proporties aan. Stond Metroid ooit bekend om haar minimalisme, nu heeft Sakamoto voor het extravagante gekozen. De voice acting is van bedroevend niveau en met name Jessica Martin doet met haar slaapverwerkende optreden als Samus Aran meer kwaad dan goed. Haar monologen voegen niks toe aan de sfeer en het stuurt de ontwikkeling van het personage van Samus ook niet een bijster interessante kant op.

Sterker nog, de manier hoe Samus wordt afgebeeld is regelrechte karaktermoord. Ze komt in Other M over als een bang meisje dat maar al te graag Adams wil voor wet aanneemt. In een bijzonder pijnlijk gevecht met Ridley doet ze het net niet in haar metalen broek als ze realiseert dat dit monster alweer leeft. Ondanks dat ze de leider van de Space Pirates al in minstens 4 voorheengaande games heeft verslagen is ze in Other M verstijft van de angst. Dit soort momenten doen niet alleen afbreuk aan het personage, ze zijn simpelweg onlogisch.

Het is spectaculair hoe hard de plank is misgeslagen tijdens het maken van Other M. Waar Other M een viering van haar voorgangers had kunnen zijn in de stijl van New Super Mario Bros. Wii en Donkey Kong Country Returns is er juist gekozen om het wiel opnieuw uit te vinden. Dat wil overigens niet zeggen dat Other M niet met liefde is gemaakt.

Other M is namelijk een feest van herkenning. De Federation heeft er lekker op los gekweekt en uit alle voorgaande mainline delen is een baas aanwezig. De aanwezigheid van Ridley – in kuiken vorm nog wel! – en Nightmare voorschaduwen hun aanwezigheid in Fusion en komt goed doordacht over. De moderne interpretaties van Phantoon en de Queen Metroid mogen er ook wezen en zijn vooral voor de oudere fans een leuke bonus.

Aan nostalgische setpieces ook geen gebrek. Zo zal er in de Pyrosphere op een gegeven moment lava wegstromen na een baasgevecht, net zoals in Return of Samus. Zero Suit Samus maakt nog haar opwachting, hoewel je deze keer niet een lange stealth end-game hoeft te doen zoals in Zero Mission. Zelfs de aanwezigheid van een levende Adam is op zich niet erg, aangezien hij in Fusion een wel heel vreemde rol had als computer AI.

Wat ook goed doordacht is is het premature einde. Net zoals in Zero Mission lijkt het spel afgelopen te zijn als MB het loodje legt, maar dit is slechts schijn. Na een hele lange credits montage realiseert Samus dat ze iets is vergeten op het Bottle Ship en keert ze terug voordat de Federation het op gaat blazen. Nou kan je als speler nog één laatste stukje van het station verkennen, gevolgd door een heftige eindbaas en zelfdestructie sequence. Wie dan 100% van alle power-ups heeft gevonden mag aan de Hard Mode beginnen.

Wie zich over het verhaal dat Other M op amateuristische wijze probeert te vertellen heen kan zetten zal een dynamische actiegame aantreffen. Alles is gestroomlijnd en op dezelfde manier waarop de open wereld in Zero Mission nep aanvoelde, voelt de gesloten wereld van Other M echt aan. Samus’ vaardigheden uit voorgaande delen komen nog verassend goed uit de verf met de Wiimote en eigenlijk wens je alleen tijdens de first person view dat je met een Classic Controller of Nunchuck zat te spelen.

De vele tussenfilmpjes en andere vormen van expositie zijn storend en eigenlijk totaal overbodig. Laat mij gewoon dat ruimte station verkennen en dan red ik vanzelf wel de mensen aan boord. Nadat je het spel hebt uitgespeeld ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt en kan je in alle rust op zoek gaan naar power-ups. Dit was voor mij het beste en meest authentieke deel van Other M en het zou mooi zijn als de volgende Metroid game meer van dat is.

Hopelijk heeft Other M de serie niet de das om gedaan. De credits waren dusdanig lang dat ik het idee kreeg dat dit niet zomaar een vanity project was van producer Yoshio Sakamoto. Je kan je afvragen of de expertise van Team Ninja en de CGI vaardigheden van D-Rockets daadwerkelijk nodig waren. Hun bijdrage verklaart in ieder geval niet waarom Samus als een bange en naar een vaderfiguur hunkerende jonge vrouw is neergezet. Noch verklaart het waarom de verhaallijn uit Fusion niet is voortgezet. En het verklaart al helemaal niet de vreselijke box-art.

Tja, Metroid – Other M. Een slecht idee, maar een goede game.

[Metroid – Other M | Wii | Regio: PAL]

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Moederfiguur zoekt vaderfiguur

  1. Pingback: Duitse vleermuizen | patraversus

  2. Pingback: Te veel van het goede | patraversus

  3. Pingback: Denk aan je trommelvliezen | patraversus

  4. Pingback: Terug naar het nulpunt | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s