Maandelijks archief: augustus 2011

Met z’n allen de boot in

Regisseur Christopher Coppola moet gedacht hebben dat zijn familie dé oplossing was om het slechte script van Deadfall (1993) te doen verbloemen. Broers Nicolas Cage en Marc Coppola en tante Talia Shire kregen allemaal een rolletje, maar dat mocht niet baten: Deadfall is een vreemde parodie van het noir genre, dat het vooral moet hebben van bizar acteerwerk. Lees verder

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

Moederfiguur zoekt vaderfiguur

Metroid – Other M is een van de meest memorabele games die Nintendo in jaren heeft uitgebracht. Meester ontwikkelaar Yoshio Sakamoto gooide zijn gezond verstand het raam uit en liet zijn onverwerkte moedercomplex helemaal gaan. Dit resulteerde in een game die enigszins speelde als een Metroid game, maar tegelijkertijd totale karaktermoord pleegde op hoofdpersonage Samus Aran. Lees verder

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

Escapisme in de grote stad

Ah, het prostitutiegenre. Hoewel het een spannend exploitatie genre lijkt, gaan deze films vooral over het leed dat de dames van lichte zeden dagelijks meemaken. De TV film Boulevard (1994) is niet anders. Toch onderscheid deze Canadese productie zich van haar genregenoten: Lou Diamond Phillips speelt een gemene pooier en Lance Henriksen laat zijn gezicht zien als narcotica agent! Lees verder

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Vier sterren voor de prijs van een

Soms vraag je je af hoe het kan dat een bedrijf haar eigen feestje zo erg weet te verpesten. Nintendo kwam op het briljante idee om de 25ste verjaardag van Super Mario Bros. (in Japan) te vieren door een gelimiteerde oplage van Super Mario All-Stars opnieuw uit te geven op de Wii. Ze kunnen er nog zoveel prullaria bijstoppen als ze willen, de PAL versie is alleen in 50hz te spelen en komt zodoende niet mijn huis in. Lees verder

6 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

Kusje kusje

Wie aan een Nicolas Cage film begint moet hem ook helemaal uitzitten. Cage geeft graag net dat beetje extra tijdens zijn optreden, maar je weet als kijker nooit wanneer hij zich laat gaan. De zwarte komedie Vampire’s Kiss (1988) is een van zijn eerdere films en tevens een van zijn minst subtiele optredens. Het is een heus spektakel. Lees verder

3 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

Wie een kuil graaft voor een ander…

Waarom moet het zo zijn? Ik heb zojuist The Pit and the Pendulum (1991) van regisseur Stuart Gordon gezien en ik ben er niet vrolijk van geworden. Deze losse verfilming van het verhaal van Edgar Allan Poe kenmerkt zich door dubieus acteerwerk, goedkope muziek en een vreselijk script. En Lance Henriksen in de rol van Groot Inquisiteur Torquemada. Lees verder

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Gezellig onderweg

Lance Henriksen is het soort acteur dat ook in slechte films vaak een goede performance neerzet. Hij verdiept zich graag in zijn personage en acteert vervolgens ook vanuit zijn gedachten. Meestal resulteert dit in een overdreven performance, zodat hij ver boven zijn medespelers uitsteekt. In The Nature of the Beast (1995) is het echter zijn tegenspeler die de meeste aandacht opeist met zijn optreden. Lees verder

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!