Alweer bestolen!

Medio 2007 bracht Nintendo in Europa Wario – Master of Disguise uit. Eindelijk was er een nieuwe Wario platformer, maar de recensies waren verdeeld. Ik liet de game destijds links liggen, maar dankzij Marktplaats kon ik eerder dit jaar alsnog goedkoop toegeven aan mijn nieuwsgierigheid. Zou het meer van Warioland 4 zijn of toch meer gemeen hebben met flops als Yoshi’s Island DS?

Wario begon zijn leven destijds nog als eindbaas in Super Mario Land 2. Sindsdien zijn zijn avonturen grotendeels beperkt tot handheld games, vaak met groot succes. Warioland vermomde zich nog als Super Mario Land 3, maar vanaf Warioland 2 was het duidelijk merkbaar dat Wario games hun eigen weg waren ingeslagen. Er werd flink geëxperimenteerd met concepten als onsterfelijkheid en metamorfose, wat uiteindelijk culmineerde tot Warioland 4 op de GameBoy Advance, een van de beste platformers van zijn tijd. Mijn verwachtingen voor Master of Disguise waren dan ook hoog gespannen.

Bij het opstarten wordt meteen al duidelijk dat Nintendo niet van zijn fouten heeft geleerd. Master of Disguise is namelijk geen Nintendo product, maar gemaakt door Suzak, een B developer die je misschien nog kent van de ongeïnspireerde F-Zero GP Legend en Climax op de GameBoy Advance. Net zoals het niet verstandig was om Artoon met Yoshi’s Island te laten rotzooien hadden ze Master of Disguise ook maar beter zelf kunnen maken.

Master of Disguise wordt namelijk geplaagd door een ziekelijk drang om van het touch screen gebruik te maken. Het spel pretendeert een sidescroller te zijn, maar de besturing verpest alle goede bedoelingen. Je bestuurt Wario met de vierpuntsdruktoets of de a, b, x, y knoppen, afhankelijk of je links- of rechtshandig bent. Springen doe je door naar boven te drukken. Dit mechanisme werkte in 1985 in Rush’n Attack niet goed en ook in 2007 had het niks in een sidescroller te zoeken.

Voor alle andere acties ben je afhankelijk van het touch screen en dat is inderdaad net zo omslachtig als het klinkt. Wario vind tijdens zijn avontuur 7 vermommingen en allemaal kunnen ze natuurlijk iets anders. Cosmic Wario kan bijvoorbeeld lazers schieten en Artist Wario kan objecten op het beeld laten verschijnen door ze te tekenen. Het probleem zit hem niet zozeer in deze vermommingen zelf, maar in het feit dat je het touch screen moet gebruiken om er gebruik van te maken. Vrijwel alles was ook mogelijk geweest met traditionele besturing en je vraagt je af waarom dit niet mogelijk is.

Het spel telt 10 levels en deze zijn ontworpen in dezelfde stijl als levels in Metroid. Wario heeft al zijn vaardigheden nodig om door de doolhofachtige levels te komen en als je nieuwe vermommingen vindt kan je terug gaan naar oude levels om daar nieuwe gebieden te bereiken. Het doet een beetje denken aan de individuele levels in Castlevania – Order of Ecclesia, maar dan met daadwerkelijk level design. Wat jammer dan dat het spel eigenlijk helemaal niet leuk is om te spelen.

De levels liggen bezaaid met schatkisten en Wario zou Wario niet zijn als hij deze links liet liggen. Helaas is snel de buit pakken en ermee vandoor gaan er niet bij. Voordat Wario een kist kan openen moet hij eerst een minigame spelen. Deze games zijn van het niveau Wario Ware, maar worden gaandeweg steeds moeilijker. Kakkerlakken doodslaan, een tekening inkleuren en schuifpuzzels: dit soort ongein heeft net zo weinig plaats in een sidescroller als touch screen besturing. Helaas kan je de schatkisten niet negeren, want in sommige vind je nieuwe vermommingen of opwaarderingen van je huidige garderobe.

Het is doodzonde dat de besturing zo’n stempel op het spel drukt, maar dat is niet het enige probleem. De levels zijn qua design bij vlagen geïnspireerd, maar grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. Vooral de eerdere levels hebben een duidelijke gerenderde Europese look. Dit komt niet alleen terug in de achtergronden, maar ook in de vijanden. Vreemd genoeg verrast de visuele stijl wel af en toe met bizarre schepsels op een manier die alleen maar als Japans is te omschrijven. Ze doen bij vlagen denken aan games als Parodius en Cho Aniki. Zo zal je bijvoorbeeld een levende sfinx en een dolfijnprins tegenkomen. De eindbaas gooit er nog een schepje bovenop en is een dikke versie van Princess Peach.

Ook het geluid voldoet niet aan de verwachtingen. Warioland 4 had een uitstekende, zij het soms experimentele soundtrack. Master of Disguise klinkt alsof het achtergrondmuziek moet voorstellen van een Duitse soap uit de jaren 80. Dit kan op zich nog verklaard worden doordat het spel zich afspeelt in Wario’s televisie, maar dat maakt de muziek er niet memorabeler op. Ook stelt het mij erg teleur dat Wario’s stem bijna niet gebruikt wordt. In Warioland 4 hoorden we Nintendo’s antiheld nog veelvuldig, maar hier horen we hem hooguit lachen tijdens cutscenes.

Wario is trouwens de enige die zal lachen om de cutscenes, want ze zitten allemaal vol met banale poep- en windgrapjes. Aangezien Artist Wario keutels tot leven kan laten komen ga ik er maar van uit dat deze infantiele stijl van humor ook al in de Japanse versie aanwezig was en niet het gevolg is van verveelde vertalers, zoals vroeger vaak het geval was bij handleidingen van Konami games. Elke keer als Wario ‘smell it!’ zei ging ik een beetje dood van binnen.

Het is moeilijk voor te stellen dat Nintendo willens en wetens Master in Disguise in de huidige vorm op de markt heeft gebracht. Let wel, deze game kwam een jaar na New Super Mario Bros. uit, dus er was geen enkele reden om een sidescroller met touch screen controls te maken. Ik geef graag af op Yoshi’s Island DS, maar die game was tenminste nog gewoon speelbaar zoals het hoort. Met normale controls was het spel een stuk leuker geweest, hoewel het ook dan niet het niveau van Warioland 4 zou halen.

Zou Suzak hebben willen bewijzen dat je ook met het touch screen een sidescroller kan maken? Of was het gewoon mandaat van Nintendo? Hoe dan ook, de keuze was funest en Master of Disguise is ongelofelijk frustrerend om te spelen. Helaas moet ik dezelfde conclusie trekken als bij Yoshi’s Island DS en constateer ik dat ik alweer mijn geld heb verspild. Wario’s meesters in Japan – de echte dieven – zullen weer blij zijn.

[Wario – Master of Disguise | Nintendo DS | Regio: Europa]

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Alweer bestolen!

  1. Pingback: Huilen met Princess Peach | patraversus

  2. Pingback: Pufloos doorvliegen | patraversus

  3. Pingback: Naar nieuwe hoogtes zuigen | patraversus

  4. Pingback: Blijf van de aarde af! | patraversus

  5. Pingback: Schudden met die centen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s