Toerist in je eigen waanbeelden

Eens in de zoveel tijd krijg ik de behoefte om Silent Hill weer eens te spelen. Dit speelt mij vaak parten als Konami net weer eens een slechte sequel heeft uitgebracht. Soms vraag ik me af hoe Silent Hill Origins, Homecoming en Shattered Memories in mijn collectie zijn beland. Is het een teken van zwakte, of waren de eerste drie games zo goed dat ik tevergeefs hoop dat de serie het oude niveau weer weet te halen?

Die vraag is natuurlijk het beste te beantwoorden door de oude games opnieuw te spelen. Gelukkig heeft Konami jaren geleden de PS2 games naar de PC gepoort en tot mijn genoegen kan mijn laptop ze goed aan. Silent Hill 2 wordt door veel mensen beschouwd als een van de meest volwassen games van deze tijd. In het mistige stadje Silent Hill gaat James Sunderland op zoek naar zijn vrouw Mary, die al 3 jaar dood is. James meent een brief van haar te hebben gekregen, maar is dat echt zo of is er meer aan de hand?

Wie deel 1 heeft gespeeld weet natuurlijk dat er veel meer aan de hand is. Silent Hill 2 begint als James net in Silent Hill is gearriveerd. De tunnel naar de stad is afgesloten, dus hij moet te voet verder door het bos. Op een kerkhof komt hij nog iemand tegen die hem waarschuwt dat er iets vreemd aan de hand is in de stad. James neemt het voor kennisgeving aan, hij moet en zal Mary ontmoeten.

Eenmaal in Silent Hill aangekomen trekt James al snel de conclusie dat het er toch niet helemaal pluis is. De straten zijn bezaaid met bloedige remsporen en het duurt niet lang voordat hij een monster ziet dat vaag op een persoon in een dwangbuis lijkt. Maar ja, zijn dode vrouw wacht ergens op hem, dus hij gaat zo goed en kwaad als het kan door met zoeken. James slaat alle logica in de wind en wandelt net zo vrolijk een appartementencomplex binnen als een ondergrondse gevangenis.

Hoewel Silent Hill bekend staat als een toeristenstad zijn er verdacht weinig levende personen aanwezig. Tijdens zijn horror avontuur komt James nog twee lotgenoten – depressieve Angela en dikke Eddie – tegen die beiden hun eigen lijdensweg aan het bewandelen zijn. Angela is op zoek naar haar moeder en Eddie beweert dat hij onschuldig is, hetgeen doet vermoeden dat hij iets ergs heeft gedaan. Ook komt hij Laura tegen, een meisje dat daadwerkelijk onschuldig is en Silent Hill door hele andere ogen als James ziet.

Maar het spel draait natuurlijk echt om de interactie met Maria. Deze vrouw lijkt wel heel erg op Mary, maar dan wel de versie uit James’ dromen. Tijdens hun eerste ontmoeting drijft ze nog de spot met James, maar gaandeweg toont ze zich steeds afhankelijker van hem. Als Maria op wrede wijze van James wordt afgepakt lijkt hij zich te realiseren dat Mary misschien toch niet leeft en dat hij alleen maar in Silent Hill is om gestraft te worden voor zijn eigen vreselijke daden.

Silent Hill in het originele spel was een weerspiegeling van de gekwelde geest van een klein meisje. De stad was letterlijk aangetast door dood en verderf en protagonist Harry Mason leefde de nachtmerrie van zijn eigen dochter. In Silent Hill 2 weerspiegelt de stad de psyche van James, die vooral worstelt met de dood van zijn vrouw en eenzaamheid. Silent Hill is uitgestorven en in verval, en wordt bewoond door vreemde creaturen die zijn schuldgevoel jegens Mary moeten uitbeelden.

Het duurt niet lang voordat James een beul genaamd Pyramid Head tegen komt. Dit figuur kenmerkt zich door zijn bizarre stalen helm en mishandeld alles dat met Mary te maken heeft. Mannequins, Bubble Head Nurses, Lying Figures en natuurlijk Maria hebben allemaal goede reden om dit monster te vrezen. James ook trouwens, want Pyramid Head is niet te verslaan met conventionele wapens.

Het contrast tussen de monsters uit Silent Hill en Silent Hill 2 is zowel functioneel gezien als thematisch vrij interessant. De monsters uit Silent Hill kwamen allemaal voort uit de kinderlijke angst van een klein meisje. In Silent Hill 2 zijn de monsters een projectie van James’ schuldgevoelens. Uitzondering hierop is het monster Abstract Daddy, die de relatie tussen Angela en haar vader wel heel grafisch uitbeeld en alles behalve abstract is.

Lieten de monsters in het originele Silent Hill je nauwelijks met rust, in Silent Hill 2 is het kinderlijk eenvoudig om je tegenstanders gewoon voorbij te rennen. De Lying Figures en Mannequins zijn lang niet zo snel als de honden uit Silent Hill en gevleugelde monsters die je eindeloos achterna vliegen zijn (gelukkig) helemaal absent. De bazen zien er altijd memorabel uit, maar zijn in de praktijk geen geduchte tegenstanders. Dit, en het feit dat de stad letterlijk bezaaid is met ammunitie en energie drankjes, geeft je het gevoel dat je – ondanks de intimiderende sfeer – altijd veilig bent.

Muzikaal wonderkind Akira Yamaoka stond ook in het vervolg op Silent Hill aan het roer van het geluid. Het sound design van Silent Hill was ongekend in zijn tijd en Silent Hill 2 geeft hier goed vervolg aan. Muziek wordt bewaard voor tussenfilmpjes en sfeervolle locaties en de rest van het spel kenmerkt zich door stilte en vreemde geluiden. Als geheel is het niet zo avant-garde als in Silent Hill, maar het is niettemin superieur sound design. Wie het spel met koptelefoon op speelt zal tal van extra details oppikken en het geluid des te meer waarderen.

Vreemd genoeg zijn de engste momenten die waarop er helemaal niks gebeurd en je jezelf afvraagt wat er nou weer achter een deur zal zitten. De kracht van horror zit hem juist in de stille momenten, die het gevoel van eenzaamheid alleen maar versterken. Zodra er een monster in de buurt is zal je zakradiootje veel geluid maken en heb je even afleiding van de donkere wereld waarin James zich begeeft.

Het gaat niet te ver om te stellen dat het geluid voor een groot deel verantwoordelijk is voor de benauwende sfeer in Silent Hill 2. Gebouwen in Silent Hill zijn vaak slecht of gewoon helemaal niet belicht en de bizarre geluiden en kreunen creëren een onaangename sfeer. Ook de voice actors doen hun best om de tekst zo serieus mogelijk over te brengen, maar zij slagen hier helaas niet altijd in.

Angela en Eddie hebben elk hun eigen problemen en lijken weinig geïnteresseerd om deze met James te delen. Laura en vooral Maria hebben wel een band met James en tonen subtiel dan wel onsubtiel hun ongeloof als James ze teleurstelt. Het is dan ook jammer dat eigenlijk alleen de persoon die Maria inspreekt echt een goede indruk achter laat. De voice acting is nooit zo slecht als in Silent Hill, maar het had zeker beter gekund.

Ach ja, de rest van het spel is van zo’n hoge kwaliteit dat de voice acting wel vergeven kan worden. Vanaf het begin af aan is Silent Hill 2 ontzettend sfeervol en het verhaal is ook tegenwoordig nog uniek in een zee van domme actiegames en clichématige role-playing games. De besturing wordt vaak bekritiseerd als archaïsch, maar dat moet door mensen zijn die nog nooit in het optiemenu de besturing van 2D naar 3D hebben veranderd.

Grafisch gezien is het spel wel degelijk verouderd. De personages leken in 2001 nog levensecht, maar nou valt vooral op hoe gelimiteerd hun bewegingen zijn. Wel kan je goed zien dat de technologie achter de character models in Silent Hill 2 is hergebruikt in Silent Hill 3, waarvan de personages ook in 2011 nog erg indrukwekkend uit zien. De stad Silent Hill is erg gedetailleerd en is een personage op zich. Elke keer als je het opnieuw speelt ontdek je wel ergens een nieuw winkeltje of reclamebord.

De stad is kleiner dan in het origineel en komt vaak meer over als een droomwereld dan een nachtmerrie. Wel komt James in een stuk gevarieerdere locaties dan Harry in het origineel. Beide mannen bezoeken een ziekenhuis, maar James’ zoektocht brengt hem ook nog naar onder andere een ondergrondse gevangenis en luxe hotel. Prachtig is ook hoe het spel de wereld weergeeft zoals het werkelijk is wanneer James zich eindelijk realiseert dat hij zichzelf al die tijd voor de gek heeft gehouden.

De PC versie is in 2002 gemaakt door Creature Labs en maakt gebruik van texturen in hogere resolutie en andere grafische foefjes om het nog een beetje modern uit te laten zien. Op zich lukt dat aardig, alhoewel je het natuurlijk niet moet vergelijken met moderne games. De PC versie is gebaseerd op de Director’s Cut op de PS2 en bevat zodoende ook het ‘Born From a Wish’ scenario en een extra einde. Het is compatibel met gamepads, maar ik had persoonlijk geen enkel probleem om het op mijn toetsenbord te spelen. Wel ondervond ik nog grote ellende om het spel aan de praat te krijgen op Windows 7, maar ook dat is uiteindelijk gelukt.

De tand des tijds is verassend aardig voor Silent Hill 2 geweest. Grafisch gezien is het al lang achterhaald, maar het verhaal is nog steeds uniek. Ook de muziek en geluidseffecten van Yamaoka zijn nog steeds van heel hoog niveau en helpen bij het creëren van een duistere sfeer. Het spel zelf stelt eigenlijk heel weinig voor, aangezien James gewoon langs al het gevaar kan rennen. Dat geeft je als speler natuurlijk wel de gelegenheid om alle hoeken en gaten van de stad goed te onderzoeken. Toerist in je eigen waanbeelden, dat is weer eens wat anders.

Technisch gezien is Silent Hill 3 op alle fronten beter dan Silent Hill 2, terwijl het originele Silent Hill de geschiedenis in zal gaan als een geslaagd experiment met een hoog avant-garde gehalte. Silent Hill 2 moet het dus vooral hebben van haar verhaal en personages. Gelukkig zijn er vijf eindes, dus elke playthrough kan je zelf in een andere richting sturen. Ik ben een fan en zal in de toekomst ongetwijfeld andermaal James’ droevige verhaal herspelen.

[Silent Hill 2 – Director’s Cut | PC | Windows 7]

8 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

8 Reacties op “Toerist in je eigen waanbeelden

  1. Pingback: Sneeuw en bloed doen je goed | patraversus

  2. Pingback: Duistere dagen op een helse achtbaan | patraversus

  3. Pingback: Gluren naar je buren | patraversus

  4. Pingback: Nergens een paraplu te bekennen | patraversus

  5. Pingback: Er zit een man in de kast… | patraversus

  6. Pingback: Noem je dat een film? | patraversus

  7. Pingback: Kom dan maar niet thuis | patraversus

  8. Pingback: Ongewenste intimiteiten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s