Spons voor de ziel

Castlevania – Aria of Sorrow toonde aan dat Koji Igarashi (IGA voor vrienden) wel degelijk de kwaliteiten bezat om op het succes van Symphony of the Night voort te borduren. Het deelde technologie met zijn voorganger Harmony of Dissonance, maar qua design was het vele malen superieur. Net zoals Harmony een stap in de richting naar Aria bleek te zijn, is ook Aria een stap in de richting naar Dawn of Sorrow geweest.

Het verhaal van Dawn of Sorrow speelt zich een jaar na Aria af en Soma is gedwongen weer terug te keren naar het demonische kasteel van Dracula. Soma’s meest kenmerkende eigenschap–het absorberen van de zielen van zijn vijanden–staat ook nu weer centraal en je mist de oude vertrouwde subwapens uit eerdere Castlevania games eigenlijk helemaal niet. De zielen die je verzamelt kunnen immers alles wat je in vroegere games kon, en meer.

Met Soma keren ook een aantal andere bekende figuren terug, en samen strijden ze tegen sekte leidster Celia en haar aanhangers. Zo zullen Mina en Arikado weer voor de nodige expositie zorgen, keert Hammer terug als shopkeeper en heeft Yoko nou een winkeltje waar ze haar diensten aanbied. Bij Hammer kan je wapens, armor en potions kopen, terwijl Yoko je de mogelijkheid biedt om bepaalde zielen op te offeren in ruil voor een beter wapen. Ook kan je bij Yoko zielen vrij laten, hoewel het nut daarvan twijfelachtig is.

Het Soul System is nog een beetje verbeterd ten opzichte van Aria of Sorrow: het effect van sommige zielen wordt sterker naarmate je meer van die specifieke ziel hebt bemachtigd. Neem de Witch ziel bijvoorbeeld, een hittezoekende energie bal. Als je er één hebt is ie nog Level 1, heb je er 5 dan is ie Level 2, en heb je er 9 (max) dan is ie Level 3. Elke keer dat die ziel een level omhoog gaat wordt ie sneller, verbeterd de curve waarmee ie op vijanden afgaat en doet ie meer schade. Zo hebben verschillende zielen verschillende effecten naarmate je er meer hebt.

Er zijn twee extra knoppen beschikbaar op de DS vergeleken met Aria en die hebben beide ook nieuwe functies. Met A activeer je een magische aanval met je wapen. Deze aanval verschilt van wapen tot wapen, maar meestal is het niets meer dan dat Soma een paar keer snel achter elkaar slaat of dat ie vooruit dasht en dan slaat. De X knop heeft een interessantere functie, want met X kan je namelijk switchen van je huidige set wapens en zielen naar een alternatieve. Dit zal je vooral later in het spel veel handmatig switch-werk besparen als je verschillende zielen nodig hebt. (In de derde Castlevania game voor de DS, Order of Ecclesia, heeft Konami deze functie nog verder uitgewerkt door je te laten switchen tussen drie sets met wapens.)

Wederom worden alle hoeken van Castlevania verkend en wederom zal je een aantal bekende locaties tegenkomen. De beruchte Clock Tower zit er natuurlijk weer in, en er is ook weer een ondergrondse grot. Maar je komt ook in nieuwe plaatsen zoals een besneeuwd dorpje en een tuin midden in het kasteel zelf. Diverse locaties uit Aria zijn opnieuw van de partij, maar natuurlijk wel in een nieuwe lay-out. Van mij hadden al die oude locaties niet alweer gehoeven, maar ik kan me voorstellen dat voor een heleboel fans Castlevania niet Castlevania zou zijn zonder bijvoorbeeld een Clock Tower. Ook zitten er naar mijn mening een paar verticale schachten te veel verwerkt in de lay-out van het kasteel, hetgeen het level design weinig goed doet.

Net zoals met de locaties zal je ook weer enkele muziekjes herkennen. Er zijn 5 klassieke nummers geremixed en ook nog eens eentje uit Aria. De meeste van deze remixes kom je echter pas in Julius Mode tegen, hetgeen deze nieuwe modus wel extra leuk maakt om te spelen. De nieuwe deuntjes zijn nogal van wisselende kwaliteit. Zo vind ik het muziekje dat in Yoko’s kamer afspeelt erg geslaagd, maar de muziek van bijvoorbeeld de Top Floor vind ik weer niks–en dat terwijl juist dat nummer door Michiru Yamane is gedaan! Eén van mijn favoriete nieuwe nummers is het tweede muziekje voor de bazen (“Into the Dark Night”). Dat is naar mijn mening veruit de beste Castlevania baas muziek sinds “Dark Desires” uit Rondo of Blood en Castlevania 64.

Ten tijde van de release waren er nog mensen die Dawn of Sorrow grafisch vergeleken met een GBA game. Dat was natuurlijk complete onzin, want de meeste locaties zijn technisch gezien net zo mooi als die in Symphony of the Night en sommige zelfs mooier. Qua stijl vind ik het kasteel niet zo mooi vormgegeven als dat van Symphony, maar dat is een persoonlijke voorkeur. Soma zelf is ook heel goed geanimeerd en hij beweegt lekker vloeiend. Niet zo extravagant als Alucard in Symphony, maar Soma heeft dan ook noch een cape, noch lang haar. De vijanden zien er in het algemeen ook goed uit. Heel veel zijn direct geript uit Rondo of Blood en Symphony (zo rond de 30!), dus met hun zit het sowieso wel goed. De nieuw-getekende vijanden zien er doorgaands ook goed uit en maken vaak gebruik van speciale technieken als rotatie om ze dat extra beetje flair te geven. Wel zitten er een paar vijanden bij die qua tekenstijl niet echt tussen de rest passen.

Een speciale voetnoot wil ik graag bij de bazen zetten, want er zit toch wel een behoorlijk aantal brute heersers tussen deze keer. In de GBA Castlevanias was het toch altijd een beetje hit & miss wat de bazen betrof. Er zaten wel een paar leuke tussen (Adramalech, Carmilla en Dracula in Circle of the Moon; Pazuzu in Harmony; Headhunter, Balore en Death in Aria), maar in het algemeen waren het toch vaak grote objecten waarbij de enige vereiste tactiek die nodig was om ze te verslaan gewoon door beuken was. Dat soort types zitten natuurlijk ook in Dawn, maar ik heb me persoonlijk erg vermaakt met bazen als Puppet Master, Paranoia, Death, Gergoth, de eindbaas en zeker de “extra” eindbaas.

Het meest bekritiseerde punt van Dawn of Sorrow is dat je een seal moet tekenen op het beeldscherm als de baas dood is om ‘m echt dood te maken. Doe je dit fout dan komt ie weer terug tot leven met een beetje HP. Hier zit echter een behoorlijke marge van slecht tekenen in. Mocht je toch niet al te zeker zijn van je tekenkunsten dan kan je altijd nog even oefenen in het optie menu. De andere bekende touchscreen ondersteuning komt in de vorm van ijsblokjes kapot maken door ze op het touchscreen aan te raken. Er zijn maar weinig kamers met deze blokjes, en maar één met vijanden, dus het is een vrij onbelangrijke feature van het spel. Ik zit er niet zo mee; het voegt weinig toe, maar het spel wordt er zeker niet slechter van.

De leukste touchscreen functionaliteit vind ik het feit dat als je een nieuwe game begint je je eigen naam (of totaal iets anders) kan tekenen i.p.v. hem op de standaardmanier te selecteren. Waarom deze functie niet standaard in andere DS games zit is mij een raadsel, want het voegt zeker een beetje persoonlijkheid toe aan het spel. Er is trouwens wel nog één praktische functie van het touchscreen: als je in een warp kamer bent kan je gewoon op het scherm klikken naar welke andere warp kamer je toe wilt warpen. Erg gemakkelijk!

De extras zijn ook aardig. Behalve de bekende Boss Rush Mode is er een Enemy Set Mode. Hierin kan je je eigen Boss Rush-achtige mode samenstellen door in 5 kamers vijanden neer te zetten. De kamers zijn altijd hetzelfde, maar via het touchscreen kan je zelf bepalen waar (en welke) vijanden moeten komen te staan. Deze kamers kan je saven en dan zelf spelen voor de beste tijd, of tegen iemand anders met de wireless functie. Er is uiteraard ook een Hard Mode, waarin vijanden meer schade doen en sommige vijanden vervangen zijn door sterkere varianten. Je kan het jezelf natuurlijk ook makkelijk maken in Hard Mode door van de New Game + functie gebruik te maken, zodat je de meeste souls en items uit je eerste savegame behoud.

Veruit de beste extra die je vrij kan spelen is de vernieuwde Julius Mode. Net zoals in Aria kan je weer met Julius Belmont spelen, maar nou wordt hij bijgestaan door Yoko en Alucard. Alucard speelt vrijwel hetzelfde als in Symphony of the Night, terwijl Yoko een beetje doet denken aan Sypha uit Castlevania III. Deze modus is een game op zich en zal voor sommige fans leuker zijn dat het echte spel. Diverse achtergrondmuziekjes zijn vervangen door klassieke Castlevania nummers en er is zelfs een speciale eindbaas.

Castlevania – Dawn of Sorrow is verplichte kost voor elke fan van 2D actiegames. Laat je niet misleiden door de kinderachtige anime art op het doosje of door het feit dat het een handheld game is. De mensen die dit spel gemaakt hebben hadden duidelijk hart voor het genre en de Castlevania serie in het algemeen. Dawn of Sorrow combineert het beste van Aria of Sorrow met de extravagante vormgeving van Symphony of the Night en kent als moderne 2D actiegame weinig gelijken.

[Akumajou Dracula – Sougetsu no Jyuujika | Nintendo DS | Regio: Japan]

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Spons voor de ziel

  1. Pingback: Een slordig schilderij | patraversus

  2. Pingback: Duitse vleermuizen | patraversus

  3. Pingback: Medisch Terrorisme | patraversus

  4. Pingback: Absorberend vermogen | patraversus

  5. Pingback: Blijf van de aarde af! | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s