Gele tinten

Het woestijnstalker subgenre is een van mijn favoriete soort thrillers. De hoofdpersoon wordt altijd achterna gezeten door een gek in een auto en zijn situatie is vaak net zo uitzichtloos als de woestijn zelf. Zo zagen we in The Hitcher (1986) een gestoorde Rutger Hauer een jonge man terroriseren door hem eindeloos te stalken. In The Nature of the Beast (1995) laat Eric Roberts Lance Henriksen maar niet met rust en de film komt tot een climax als het geheim van beide heren naar boven komt. Henriksen moet dit een fijne film gevonden hebben, want in 2007 dook hij andermaal op in een woestijn.

In Bone Dry (2007) zien we hoe Jimmy (Lance Henriksen) het leven van Eddie (Luke Goss) tot een hel maakt. Eddie reist voor zaken door de Mojavewoestijn, maar komt al snel in aanraking met Jimmy. Jimmy heeft een hele andere route voor hem gepland–eentje die hem naar zijn dood zal leiden. Eddie moet te voet in noordelijke richting blijven lopen, maar wordt constant op sadistische wijze door Jimmy gehinderd.

Het dubieuze creatieve hoogtepunt van de film vind al vroeg in de eerste helft plaats als Eddie naakt aan een gigantische cactus geboeid ontwaakt. Dit is duidelijk geen benijdenswaardige situatie en de uitzichtloosheid van Eddies situatie komt helder over. Later in de film komt Eddie nog in contact met een drietal drugsdealers. Deze lieden stellen zich in eerste instantie sympathiek op tegen Eddie, maar als hij besluit met ze in gevecht te gaan wordt duidelijk dat hij meer is dan alleen onschuldig slachtoffer.

Wanneer Eddie het eindpunt van zijn mars richting het noorden bereikt weet je als kijker waar het verhaal naar toe gaat: Jimmy en Eddie kennen elkaar nog uit het verleden. Jimmy’s motieven stammen voort uit liefde en eerdere sympathie die je als kijker hebt voor Eddie blijkt misplaatst. Het is jammer dat Bone Dry voor een voorspelbaar einde gaat, want je krijgt het idee dat de schrijvers wel degelijk over, zij het sadistische, fantasie beschikten.

De lijdensweg van Eddie is vrij indrukwekkend. Gedurende de film zien we hem niet alleen aan een cactus vastgeketend, maar ook nog tot aan zijn nek begraven in het zand, vastgebonden op Jimmy’s auto, door zijn oor geschoten worden en gebeten door een slang. De eerste helft van de film wordt visueel overheerst door een gouden / gele tint en het is bijna toepasselijk dat Jimmy Eddie trakteert op een golden shower voordat hij hem bewusteloos trapt. Het einde van de film heeft ook nog een bitterzoet randje voor Jimmy en het is maar de vraag of hij levend de woestijn zal verlaten.

Helaas weet Bone Dry de aandacht van de kijker gedurende zijn 100 minuten niet altijd even goed vast te houden. De film begint intrigerend, maar met name het midden van de film zit vol met onnodige scènes. Je kan maar zoveel martelingen zien voordat het gaat vervelen en het helpt niet dat de meest creatieve scène al in het begin van de film is geplaatst. De dialogen tussen Eddie en Jimmy zijn niet van hoog niveau en dienen zelden als expositie. Het is gewoon geklets tussen twee boze mannen. De aanwezigheid van de drugsdealers breekt de sleur nog een beetje op en biedt ook het broodnodige perspectief voor Eddie om aan zijn noodlot te ontsnappen.

Bone Dry is zeker niet van dezelfde klasse als The Hitcher en The Nature of the Beast. Fans van woestijnstalkers zijn dan ook beter af met die twee films, hoewel Bone Dry zeker zijn momenten heeft. De eerste helft is visueel geïnspireerd en de martelscènes zijn lekker sadistisch. Luke Goss’ vertolking van Eddie wordt steeds gekker naarmate de film vordert, hetgeen logisch is aangezien Eddie niet alleen constant gemarteld wordt maar ook blootstaat aan de helse zon. Lance Henriksen heeft wel eens betere rollen gehad, maar aan de andere kant is het moeilijk hem te bekritiseren als hij voor een groot deel van de film in of nabij zijn auto zit. Tegen het einde van de film giet hij nog water over zijn hoofd en je houdt je hart vast als zijn haarverf er net niet uit spoelt.

Bone Dry is in Nederland uitgegeven door Indies Film Distribution, wat ik maar een pretentieuze naam vind. Groot punt van kritiek is dat de ondertiteling niet uitgezet kan worden. Gelukkig valt het met de beeldkwaliteit reuze mee, wat altijd maar de vraag is bij DVD releases van obscure uitgevers. Net zoals Last Assassins liep ik de winkel uit met Bone Dry voor slechts 1 euro, hetgeen geen slechte deal is voor deze monotone, doch bij vlagen geïnspireerde film.

[Bone Dry | DVD | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s