Helse actie

Actraiser 2 is meer dan alleen een harde actiegame. Het is ook een waarschuwing gericht aan de moderne maatschappij. Actraiser 2 vertelt het verhaal van een wereld die dankzij een lange periode van vrede en vooruitgang goddeloos is geworden en waarin leiders voor de zeven hoofdzonden vallen. Deze zonden roepen op hun beurt negatieve gevoelens op bij de bevolking en het zijn precies deze gevoelens die Satan de kracht geven om te herijzen. Waar is God als je hem nodig hebt?

In het intro zien we God nog in zijn gloriedagen. Zodra de Super NES aangaat zie je een woeste man over het beeld zweven terwijl hij diverse rode duivels en een gevleugelde centaur met speels gemak afslacht. Even later splijt hij een grotesk figuur—niemand minder dan Satan—in tweeën en komt de man tot rust. Dat was blijkbaar meerdere millennia geleden. Het is niet duidelijk wat God sinds die tijd heeft gedaan, maar de planeet is er niet beter op geworden.

Wat wel duidelijk is, is dat we in Actraiser 2 niet met dezelfde god als in deel 1 spelen. De tengere ridderachtige god die in Actraiser nog een heilige oorlog tegen Satan voerde ziet er nou meer uit als Conan the Barbarian met vleugels. Een flamboyante über engel zeg maar, die blaft als een hond en huilt als een beest. Een ongebruikelijke afbeelding van de Almachtige, maar wel eentje die geloofwaardig overkomt in de wereld zoals geschept door de mannen en vrouwen van Quintet en Ancient.

Actraiser 2 werd ten tijde van release in 1993 al fel bekritiseert, in het algemeen om twee zaken: het ontbreken van het sim gedeelte uit zijnvoorganger en de hoge moeilijkheidsgraad. Om het eerste punt kan ik niet rouwig zijn: door zich toe te leggen op het actie gedeelte hebben de ontwikkelaars een gefocuste actiegame kunnen maken. De voorspelbare constructie van een actielevel afgewisseld met simlevel maakte het originele Actraiser voor mijn smaak te langzaam. Het zorgde er ook voor dat de actielevels nooit al te moeilijk gemaakt konden worden, want er moest immers balans zijn tussen de tijd die de speler doorbracht in de actielevels en de simlevels.

Het tweede punt van kritiek stamt waarschijnlijk voort uit het feit dat Actraiser eigenlijk een te makkelijke game is. Daarmee wil ik niet zeggen dat Actraiser 2 ook een makkelijke game is—voor de gemiddelde speler is het waarschijnlijk ongelofelijk frustrerend—maar juist omdat Actraiser zo gemakkelijk was lijkt alles met een beetje uitdaging al snel op iets dat nodeloos moeilijk is. Net zoals in deel 1 voer je een heilige oorlog, maar deze god is beduidend beter voorbereid op de helse uitdaging die hem staat te wachten.

Ondanks het ontbreken van het sim element zijn er genoeg overeenkomsten met het origineel. God brengt nog steeds zijn tijd door in een Sky Palace hoog boven de wolken, waar hij advies krijgt van zijn engelen. Zodra Actie Engel hem van de noodzaak doordringt om naar de aarde af te dalen om daar orde op zaken te stellen dan doet hij dat op dezelfde manier zoals in het origineel en je Super NES draait de wereldkaart lekker rond in een mode7 special effect, bijgestaan door dezelfde muziek als in het origineel. Zoals voorheen zal de ziel van God afdalen naar een standbeeld in zijn gelijkenis en hij mag nog van geluk spreken dat de verlichte heidenen in deze onrustige wereld niet al zijn standbeelden kapot hebben gemaakt.

Eenmaal tot leven gewekt bemerk je al snel dat deze God er niet alleen anders uit ziet, maar ook dat hij totaal anders speelt. Je zwaard heeft minder bereik dan voorheen, maar je kan nou wel omhoog slaan. Ook heb je een schild om vuurballen mee te blokkeren en kan je je vleugels gebruiken om mee te zweven. Verder zijn de magische aanvallen uitgebreid in aantal en heb je altijd beschikking over ze allemaal zolang er scrolls op voorraad zijn. Het level design is helemaal op deze uitgebreide vaardigheden afgestemd en God uit deel 1 zou het niet lang uithouden in deze wereld. Er is alleen één klein probleem… de besturing laat God geregeld in de steek.

Het spel eist met enige regelmaat dat je sprongen tot op de pixel precies maakt, maar de heilige double jump is allerminst intuïtief. God kan in de lucht namelijk op twee manieren zweven, zich laten vallen, aanvallen en op twee manieren neerwaarts steken. Het is maar al te makkelijk om iets fout te doen tijdens je afdaling en je zal er genadeloos voor worden gestraft. Ook moet je geregeld meerdere schermen naar beneden springen en het is het veiligst om dat blindelings met een downthrust te doen, maar vaak beland je dan in de stekels. Doe je dat niet dan zal je zien dat je door allerlei vijanden geraakt wordt tijdens je val. De magische aanvallen zijn in Actraiser 2 context gevoelig en vooral tijdens het springen wil het uitvoeren van de juiste aanval nog wel eens fout gaan. Het is juist de combinatie van frustrerende controls en genadeloos level design dat Actraiser 2 tot een beruchte game maakt.

Gelukkig maakt de besturing het spel niet onspeelbaar. Wie de tijd neemt om de controls te meesteren wordt beloond met een actiegame die qua stijl meer op de Mega Drive thuis hoort dan op de Super NES. God neemt het in 14 levels niet alleen op tegen Satan, maar ook tegen de personificaties van de 7 hoofdzonden. Tijdens zijn kruistocht reist God over de hele wereld en komt hij op de vreemdste plaatsen. Industen lijkt op een kabouterbos, terwijl Tortoise Island aan een Duits dorp doet denken, maar dan onder water met een versteende populatie. In Demon’s Cave neem je het op tegen demonische insecten en op Death Field vecht je tegen goddeloze soldaten. De meest uitzonderlijke locatie is nog de ziel van een koning, waar God bewijst dat hij mensen ook van binnen kan raken.

De sim elementen uit Actraiser hebben trouwens wel degelijk hun sporen nagelaten op het vervolg. Door levels uit te spelen veranderd er geregeld iets onder de bevolking, hetgeen de wereld letterlijk zal doen veranderen en nieuwe locaties zal openen. Voor een actiegame is Actraiser 2 nog behoorlijk gevuld met tekst en Expositie Engel doet graag verslag van de aardse gebeurtenissen. Wat ook is veranderd ten opzichte van het origineel is dat je zelf de volgorde van de levels kan bepalen, hetgeen voor nodige afwisseling zorgt als je het opnieuw speelt.

De levels zelf worden bewoond door een bonte mix van vijanden, variërend van demonen tot insecten tot menselijke strijders. Elk level word opgebroken door een subbaas, die meestal niet al te hard terug zal vechten. Net zoals God standbeelden in zijn gelijkenis heeft, staan er in de wereld van Actraiser 2 ook stenen verwijzingen naar Satan en de gemeenste subbaas is een stenen duivel die net zoals God tot leven wordt gebracht en ook precies dezelfde aanvallen heeft. Het is een geduchte tegenstander, vooral tijdens de satanische boss rush die je in de Tower of Babel voor je kiezen krijgt.

De echte bazen staan in sterk contrast met de originele Actraiser. Waar je in het origineel na een simpel level werd opgewacht door een harde eindbaas is het nou precies andersom. Hoewel de demonen aan het einde van een level er toepasselijk gruwelijk en demonisch uitzien zullen ze in het algemeen niet veel tegenstand bieden. In Altheria word je door een afgehakt hoofd gestalkt, maar tijdens de echte confrontatie biedt ze weinig weerstand. De waterval in Benefic wordt bewaakt door een demonische slak, een even absurde als makkelijke baas. Almetha is een frustrerende vulkaan, maar de naakte demoon die je opwacht is lachwekkend makkelijk. En wanneer je de droomdemon in de ziel van de koning verslaat veranderd hij van slapende tiran in devoot voor het leven.

Niet alle bazen zijn even gemakkelijk, maar het getuigt van een zekere onverdiende beruchtheid dat het spel in het laatste level de speler een boss rush van echte bazen presenteert gevolgd door Satan zelf. Dit laatste level wordt vooraf gegaan door hemels beraad tussen God en zijn engelen. Omdat Death Heim een dikke muur boven de hel vormt besluit God zijn Sky Palace er doorheen te rammen. De engelen waarderen zijn moed en tonen zich opofferingsgezind. Nadat je met Sky Palace en al door het dak van de hel bent gestormd ligt de hele omgeving bezaait met engeltjes die wel heel erg lijken op het dikkerdje uit de sim levels van Actraiser. Ook je eigen Kwik, Kwek en Kwak overleven de zelfmoord aanslag niet, hoewel Paswoord Engel nog even filosofisch wordt voordat hij zijn krachten aan God doorsluist. Paswoord Engel stelt dat mensen naar de hemel gaan als ze sterven, maar vraagt zich hardop af wat er met engelen gebeurt.

Satan, die uiteraard voor de helft bevroren is in het ijs, gaat natuurlijk niet zonder enige slag of stoot dood, maar wie goed oplet ziet al snel een simpel patroon in zijn aanvallen. Als ook Satan het loodje legt laat het spel ons zien dat alles eigenlijk voor niks was, want God luistert een nieuwe periode van vrede in en wordt opnieuw vergeten door de mensheid. Ach ja. Voor wie Satan eenmaal vernietigen niet genoeg is kan je via een paswoord ook met Satan uit deel 1 en de Satan uit het intro de strijd aangaan. Mocht de dag des oordeels ooit aanbreken dan zijn Actraiser 2 veteranen in een groot voordeel lijkt mij.

Actraiser 2 staat zelf ook symbool voor de strijd tussen goed en kwaad. De speler is constant in gevecht met de onbetrouwbare besturing terwijl de levels vol zitten met slecht geplaatste obstakels en vijanden. Maar tegelijkertijd is het heerlijk om te spelen. Het is een donker actiespel ala Super Castlevania, Hagane, Super Metroid en natuurlijk de originele Actraiser. Hoewel dergelijke games in overvloed aanwezig zijn op de Mega Drive, zijn ze een zeldzaamheid op de console die gedomineerd wordt door mascotte platformers en dertien in een dozijn RPGs.

Ook de soundtrack van Yuzo Koshiro, iemand vooral geassocieerd met Sega, is zoals altijd van hoge kwaliteit. De soundtrack van Actraiser was een symfonisch genot voor het oor dat duidelijk geïnspireerd was door George Lucas films. In Actraiser 2 laat Koshiro zich door andere zaken inspireren, wat resulteert in een diverse soundtrack met muziek variërend van ambiance muziek tot marsmuziek. De geluidseffecten komen wederom uit andere Quintet games, waaronder Actraiser en Illusion of Time. Net zoals Actraiser geluiden en interface deelde met Soul Blazer, delen ook de respectieve vervolgen Actraiser 2 en Illusion of Time deze zaken met elkaar. Qua thema liggen beide games ook niet ver uit elkaar en het is makkelijk om ze als één homogene serie te beschouwen.

Men vraagt zich vaak af waarom er nooit een derde Actraiser is gemaakt. De voor de hand liggende verklaring is dat Actraiser 2 de serie de das heeft omgedaan. Wat mij betreft had dat niet gehoeven, want een harde actiegame als deze gaat er altijd wel in. Het is niet iets dat je elke dag even speelt—Enix had in haar wijsheid besloten dat batterij back-up te duur was en zadelde ons daarom op met Paswoord Engel—maar eens in de zoveel tijd wil je Satan even met harde hand onderdrukken. Dat die hand niet altijd even stabiel is geeft niet, zolang je blijft geloven komt het altijd goed.

[Actraiser 2 – Chinmoku he no Seisen | Super Famicom | Regio: Japan]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Helse actie

  1. Pingback: Medisch Terrorisme | patraversus

  2. Pingback: Extra kleurrijke mannen | patraversus

  3. Pingback: Zware kost in een luchtige game | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s