Drie dimensionale chaos

Met de release van Metal Gear Solid leek Hideo Kojima zijn eigen creatieve doodsvonnis getekend te hebben. Deze game viel zo goed bij zowel critici als gamers dat Konami besloot om de beste man geen strobreed in de weg te leggen bij het ontwikkelen van nieuwe episodes. Het oeuvre van Kojima bestaat ondertussen uit een paar kult hits als Snatcher en Policenauts en voor het overgrote deel uit Metal Gear games. Dat is spijtig, want met de release van Zone of the Enders – The 2nd Runner bewijst hij dat hij zijn reputatie als geniale ontwikkelaar niet aan een toevalstreffer heeft te danken.

The 2nd Runner is het vervolg op Zone of the Enders uit 2001, een sciencefiction actiegame voor de Playstation 2 dat ondanks de associatie met Kojima niet echt wist te overtuigen. The 2nd Runner overtuigd echter wel en is een heftig ruimte epos geworden!

Het verhaal van The 2nd Runner is van begin tot eind moeilijk te volgen. Als Dingo een Orbital Frame genaamd Jehuty vind op een maan van Jupiter is het nog overzichtelijk, maar al snel wordt onze held vermoord en bevindt hij zich tegen wil en dank op Mars als een vrijheidsstrijder. Saillant detail is dat hij in leven word gehouden door het life support systeem aan boord van Jehuty en de robot dus nooit kan verlaten. Tijdens je opmerkelijk korte avontuur kom je veel andere personages tegen en de speler wordt overspoeld met dialogen die vaak kant nog wal slaan.

Gelukkig heeft je Orbital Frame zelfbewuste AI en zal zij je vaak verrassend heldere uitleg geven over je volgende missie. De missies stellen meestal niets meer voor dan “vernietig X” of “escorteer Y” en het enige waar je je zorgen over hoeft te maken is de vraag of je lang genoeg leeft om bij de baas te geraken. Combat in The 2nd Runner is op zich niet complex, maar omdat je letterlijk drie dimensionaal kan bewegen, en dus ook aangevallen kan worden, is de actie op je scherm vaak chaotisch en moeilijk te volgen. Kojima probeerde dit te verhelpen door een cirkel om Jehuty aan te laten geven van waar het gevaar komt, maar deze is vaak niet eens zichtbaar als de hel echt losbreekt op je beeldscherm.

Gelukkig kan je tijdens het spel verscheidene upgrades bemachtigen voor je Orbital Frame en tegen het einde van het spel verpulver je zelfs de meest intimiderende vijanden. Wanneer Jehuty op zijn sterkst is toont het spel zijn ware kleuren en veranderd de doelstelling van oriënteren en overleven in opzoeken en vernietigen. Opeens hoef je niet meer bang te zijn dat je uit je rug word neergeschoten door een Mummyhead, zodra je iets ziet bewegen op het scherm is het slechts een kwestie van knipperen met je ogen en Jehuty teleporteert zichzelf naar je belager terwijl het al het overige gevaar achter zich laat liggen. De ene na de andere robot zal in rappe successie sneuvelen en je speakers zullen kraken door alle explosies die je veroorzaakt. Dit gevoel van overmacht staat sterk in contrast met het begin van het spel, wanneer je wel degelijk op je tellen moet letten.

Het doet terug denken aan games van vroeger die ook moeilijk begonnen, maar zich graag lieten meesteren zolang de speler bereid was om te leren van zijn fouten. The 2nd Runner lijkt wat dit betreft ook op games als P.N.03, alleen is de actie vele malen spectaculairder. Deze hoge kwaliteit zie je niet alleen terug in de flitsende snelheid van de actie, maar ook in de hoogstaande presentatie van het spel. Jehuty en de andere Orbital Frames die je tegen komt zijn goed geanimeerd en de omgevingen waarin je je begeeft zijn vaak monotoon gekleurd, hetgeen een mooi contrast biedt voor de vele explosies en lasers die op je beeldscherm zijn waar te nemen.

De actie op je beeldscherm wordt regelmatig onderbroken door korte geanimeerde filmpjes waarin het verhaal verteld word. Het verhaal zelf is moeilijk te volgen anime nonsens, maar de kwaliteit van de animatie is gewoon goed. Ook valt op dat de acteurs die de stemmen inspreken zich ervan bewust lijken te zijn dat ze eigenlijk onzin aan het inspreken zijn. Dingo kan je regelmatig betrappen op een sarcastische ondertoon en zijn opgedrongen partner Ken laat zich vaak laagdunkend over hem uit. Zelfs het besturingsprogramma van Jehuty praat tegen Dingo in een bijdehante toon alsof hij een kind is. De overige personages leveren zo’n over-the-top performance dat het af en toe gênant is om aan te horen. Je moet er van houden natuurlijk, maar het past prima bij een game als deze.

En over horen gesproken, met al die harde explosies zou je bijna vergeten er ook nog achtergrondmuziek is. In een game die draait om robots in de ruimte te vernietigen kan het natuurlijk niet ontbreken aan een harde soundtrack. The 2nd Runner nodigt met zijn audiovisuele spektakel uit om het volume lekker hard op te draaien en op het puntje van je stoel te gaan zitten.

De engine waar het spel op loopt heeft slechts zelden moeite om de heftige actie tijdens het spel zelf goed draaiende te houden. Mars is niet de lege zandvlakte die je misschien zou verwachten, maar staat aardig volgebouwd en veel gebouwen in de achtergrond kan je ook gewoon vernietigen. Je bent immers een mecha van enkele meters hoog. Zwaarwegend punt van kritiek is wel dat het The 2nd Runner aan een 60hz optie ontbeerd. Hoewel de PAL conversie zeker niet slecht genoemd mag worden is het natuurlijk een doodszonde dat het alleen maar in 50hz speelbaar is. Dit is extra jammer aangezien de Amerikaanse versie een paar extra’s mist die wel in de PAL versie zitten. De Japanse special edition heeft deze extra’s wel, maar is uiteraard alleen in het Japans speelbaar. Voor Europese gamers is er dus geen overduidelijke beste versie.

Als je Mars hebt bevrijd dan wil je nog maar één ding: het spel nog een keer uitspelen! Eenmaal uitgespeeld dan unlock je verscheidene extra’s, de meest interessante daarvan Zoradius. Tijdens het spel kom je geregeld de hoofdpersoon uit het voorgaande deel tegen en hij is tegenwoordig piloot van Orbital Frame Vic Viper. Inderdaad, Konami’s iconische Vic Viper keert in The 2nd Runner terug als een gigantische robot. Nadat je het spel hebt uitgespeeld kan je in eerdergenoemde Zoradius modus Vic Viper besturen in een drie dimensionale hommage aan Gradius! Als daar geen liefde uit spreekt dan weet ik het ook niet.

Een game van het kaliber van The 2nd Runner komt maar eens in de zoveel tijd langs. De verbeteringen ten opzichte van de originele Zone of the Enders zijn zo omvangrijk dat het origineel moeilijk nog serieus kan worden genomen. Kojima’s liefde voor grote robots werpt nog meer dan in Metal Gear zijn vruchten af en The 2nd Runner prikkelt al je zintuigen en stimuleert je geest op een manier die terug doet denken aan oude actiegames op je Mega Drive.

Het is tekenend voor de onkunde van het moderne Konami dat ze de talenten van Kojima niet beter benutten, want iemand die zo’n feest van een spel kan ontwikkelen heeft heel veel in zijn mars. Zone of the Enders – The 2nd Runner is in 2009 nog opnieuw uitgegeven en zal dus niet moeilijk te vinden zijn voor de gamer met betere smaak. Voor wie zijn PS2 al op zolder heeft staan heeft Konami ook een oplossing: dit jaar zal er een speciale HD versie uitgebracht worden. Wellicht dat we dan wel kunnen spreken van de ultieme versie.

[Zone of the Enders 2 – The 2nd Runner | Playstation 2 | Regio: PAL]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s