God is een volleybal

Wat niemand weet is dat Castlevania – Curse of Darkness een tweelingbroertje heeft. Terwijl IGA en zijn mannen zich in een donker kamertje bezig hielden met het plannen van Castlevania – Portrait of Ruin en het afmaken van Curse of Darkness was een deel van datzelfde team ook bezig met een ander project. De geschiedenis lijkt vergeten te zijn dat we in februari 2006 niet alleen getrakteerd werden op een nieuwe Castlevania, maar ook op The Sword of Etheria.

Nou is getrakteerd natuurlijk niet het meest ideale woord, aangezien The Sword of Etheria van hetzelfde laken gesneden is als Lament of Innocence en Curse of Darkness. Eerdergenoemde werd destijds nog geprezen om zijn mooie graphics en goede soundtrack, maar eigenlijk was het een vrij hersenloze beat’em up: de mooie tussenfilmpjes konden niet verbloemen dat je constant door dezelfde kamers dezelfde monsters op dezelfde manier aan het doden was. Curse of Darkness bleek meer van hetzelfde te zijn.

Voordat ik over het spel zelf ga zeuren is het wellicht goed om even bij het scenario van The Sword of Etheria stil te staan. De Japanse titel, OZ, doet vermoeden dat dit spel geïnspireerd is door The Wizard of Oz. Dit is tot op zekere hoogte waar, aangezien personages namen hebben als Dorothy, Toto en Almira. Leon is (in naam) ook een duidelijke verwijzing naar de laffe leeuw. De invloed van het sprookje reikt echter niet veel verder dan een verwijzing hier en daar.

Het echte verhaal is helaas–ook in de Engelstalige versie–moeilijk te volgen. De personages bedelven je onder dialogen, maar je wordt er niet veel wijzer van. Het komt er uiteindelijk op neer dat jij en je makkers in een elite unit zaten genaamd Oz. Dit is een groep uitverkorenen die smerige klusjes voor de goden opknappen. Net zoals onze aardse goden zijn ook deze wezens eigenlijk hufters en als de Oz leden erachter komen dat ze gebruikt worden besluiten ze dat de goden dood moeten. Een niet alledaags plot wellicht, maar voor de gemiddelde Japanner is het tamelijk cliché.

De Japanse titel is een afkorting voor Over Zenith, hetgeen zoiets als over je grens heen gaan betekent als ik Wikipedia mag geloven. Rechts in beeld staat je Over Zenith meter en het is aan Fiel, Almira en Leon om deze door middel van juggle combo’s zo vol mogelijk te krijgen. Combat lijkt in eerste instantie op combat uit broertje Curse of Darkness: je kan springen, dodgen en eentonige combo’s doen. Al spelende wordt snel duidelijk dat je met deze basics alleen het niet zal gaan redden. Centraal in The Sword of Etheria staat het onderlinge teamwork tussen de drie personages. Zodra je een vijand de lucht in slaat zal één van je partners erop af gaan om er verder op in te beuken en dan is het de beurt aan je andere partner. Hoe langer je je vijand in de lucht kan houden hoe voller je OZ meter zal vullen.

Je hebt directe controle over één van de drie personages en de andere twee kan je besturen via beperkte commando’s. Vreemd genoeg is het spel uitsluitend door één speler te spelen, dus je bent gedurende het hele spel afhankelijk van de AI. Ik kan je verzekeren dat de ontwikkelingen in de AI wereld niet ver gevorderd zijn sinds de release van Secret of Mana op de Super NES–een ander voorbeeld van een spel waar je een groep met drie personages kon besturen–en de computer zal je regelmatig in de steek laten als je niet bovenop je partners zit.

Ook al ben je met je z’n drieën dan ben je nog steeds vrijwel altijd in de minderheid. Vijanden komen altijd in een groep en het is de kunst om het zwakste broertje als eerste de lucht in te slaan. Zodra je een juggle chain begint zal je OZ meter al snel vullen en door super aanvallen te doen kan je, mits goed getimed, je meter nog verder vullen. Bij veel bazen is deze tactiek zelfs een vereiste om ‘m überhaupt schade te kunnen doen. Zodra je dit trucje gemeesterd hebt wordt het spel wel een stuk eenvoudiger om te spelen. Eenvoudiger en eentoniger.

De structuur van The Sword of Etheria is ondanks het gebruik van dezelfde engine niet geheel hetzelfde als in Curse of Darkness. Levels zijn bijvoorbeeld niet aan elkaar verbonden, maar moeten lineair achter elkaar gespeeld worden. Bijna altijd moet je gewoon recht vooruit door blijven lopen totdat je bij de baas bent. Eenmaal uitgespeeld kan je ze wel zo vaak opnieuw spelen als je wilt. Dit zal af en toe ook wel moeten om wat geld voor nieuwe power-ups bij elkaar te verdienen.

Zoals bij elke brave Devil May Cry kloon wordt je voortgang in een level stopgezet door tijdelijke barrières zodra je een nieuwe groep vijanden tegenkomt. Erg origineel is het allemaal niet en het totale gebrek aan level design en de repetitieve gevechten gaan al erg snel vervelen. Het hele spel draait om het volleyballen met je vijanden, zonder dat daar enige variatie bij komt kijken. Door het spel uit te spelen kan je extra personages en outfits vrijspelen, maar waarom zou je nog een keer dezelfde ellende willen spelen?

Het is erg jammer dat The Sword of Etheria zich doodstaart op het centrale combat trucje. Audiovisueel gezien is het een van de betere games op de Playstation 2. Gelukkig heeft het een 60hz optie–menigeen game is door het ontbreken hieraan al kapot gegaan in Europa–dus de actie op het scherm verloopt altijd lekker vloeiend. De personages zijn ontworpen door Fumi Ishikawa die je wellicht nog kent van d’r illustraties voor Suikoden 2. Ik erger me vaak aan het stereotype uiterlijk van Japanse game personages, maar daar had ik deze keer geen last van terwijl ze toch zeker lichtelijk flamboyant zijn.

De muziek staat op naam van Michiru Yamane. Het is ongelofelijk dat die vrouw weer een ijzersterke soundtrack heeft afgeleverd als je bedenkt dat ze ten tijde van het componeren van dit spel ook de muziek voor Curse of Darkness en Portrait of Ruin aan het schrijven was. Het gevolg is wel dat de muziek klinkt alsof het net zo goed Castlevania muziek had kunnen zijn, maar dat is natuurlijk geen punt van kritiek. Vreemd genoeg word het intro begeleid door een j-pop interpretatie van Alexander Borodins Polovtsiaanse Dansen, hetgeen misschien ongepast is, doch stijlvol uitgevoerd. De voice acting is helaas stukken minder stijlvol en van bedenkelijk niveau. Slechts een deel van het achterlijke verhaal word uitgesproken, maar de stemmen en manier van overacting maken het er allemaal niet beter op.

The Sword of Etheria toont eens te meer aan hoe lastig het is om een nieuw product te laten slagen. Het was tegelijkertijd ontwikkeld als Curse of Darkness door een deel van dezelfde mensen, maar het was een heuse non-event. Met de presentatie van het spel is het dik in orde, hoewel je natuurlijk kan afvragen hoe slim het was om het spel The Sword of … te noemen. Het flopte keihard en tegenwoordig moet je flink je best doen om nog een exemplaar te vinden. Na wat zoeken vond ik er toch een voor een luttele vijf euro, dus de financiële schade valt mee. Doordat het technologie en crew deelt met Curse of Darkness viel de schade waarschijnlijk ook mee voor Konami, dat toen al het spoor een beetje bijster leek te zijn. Ik kan zeggen dat ik The Sword of Etheria in m’n kast heb staan, maar diep van binnen weet ik dat ik die vijf euro ook beter had kunnen besteden.

[The Sword of Etheria | Playstation 2 | Regio: PAL]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “God is een volleybal

  1. Pingback: Een slordig schilderij | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s