Huilen met Princess Peach

Het succes van Dr. Kawashima’s Brain Training en Nintendogs was ongetwijfeld ook voor Nintendo een verassing. Dankzij de enorme populariteit van deze “casual games” kon Nintendo eindelijk rechtvaardigen dat ze de GameBoy merknaam levend hadden begraven, ook al probeerden ze ons ten tijde van de Nintendo DS lancering nog iets heel anders wijs te maken. Waar Nintendo de GameBoy Advance nog schaamteloos misbruikte door de ene na de andere Super Nintendo poort uit te brengen zodat ze de Gamecube divisie draaiende konden houden, brachten ze op de DS opeens grotendeels originele software uit. Nieuwe games ontwikkelen gaat blijkbaar toch een stuk makkelijker als je de wind in de zeilen hebt. (Of als er niks meer te poorten is.)

Virtuele puppies en denkspelletjes alleen zijn natuurlijk niet genoeg om je gamers voor een langere periode geboeid te houden: de andere helft van het succes van de DS staat op naam van superhits als Mario Kart DS en natuurlijk New Super Mario Bros. Maar voordat ze die bommen dropte had men in Japan eerst nog flink geëxperimenteerd. Grote namen van weleer werden nieuw leven ingeblazen en opeens lagen er nieuwe Kirby, Wario en Yoshi games in de schappen. Tussen de experimentjes door verscheen er ook nieuwe Mario game die zich kenmerkte door de afwezigheid van een speelbare Mario. Is het dan nog wel een Mario game? Ik zeg van wel.

In mei 2006 kwam in Europa Super Princess Peach uit, een platform game waarin je met Peach – in mijn tijd heette ze nog gewoon Princess Paddenstoel – Mario moet redden van Bowser. Niet alleen dat, Peach moet het vooral hebben van haar heftige mood swings om de vele “puzzels” op te lossen. Dat is weer eens wat anders. Dit vrouwvriendelijke (?) concept is vermoedelijk tijdens een vergadering van wijze mannen uit de hoge hoed getoverd zodat Nintendo een poging kon wagen om de fans van Nintendogs en Brain Age een proefje van de traditionele Nintendo games te geven. Weet je wat, ik vind het niet eens zo’n slecht idee! Ik heb niet het idee dat de vele miljoenen exemplaren van New Super Mario Bros. over de toonbank zijn gegaan dankzij de introductie van Super Princess Peach, maar het kon vast geen kwaad dat Nintendo ook een game uitbracht in de stijl van The Legendary Starfy, die gericht was op je kleine zusje van 4 jaar. En trouwens, dat was in 2006. Nou is het 2011 en heb ik uit nieuwsgierigheid op Marktplaats een exemplaar voor mezelf weten te bemachtigen. Gewoon om te kijken wat ik gemist heb.

Het verhaal in Super Princess Peach is flinterdun: Mario en Luigi worden eindelijk gevangen door Bowser en het is aan Peach om ze bevrijden in Bowsers villa op Vibe Island. Het spel kenmerkt zich bovenal door een gebrek aan moeilijkheid. De eerste paar levels zien er dan wel uit als een prachtige pastelwereld, maar wie zijn zonnebril opzet zal weinig leven bespeuren. Latere levels zitten gelukkig wel vol met vijanden, maar Peach is vreemd genoeg een heuse powerhouse. Het is moeilijk te geloven dat deze dame keer op keer gekidnapt wordt, want Mario kan nog het een en ander van d’r leren. Qua vaardigheden lijkt Peach nog het meest op een mix tussen Wario en Yoshi. Ze kan uit de lucht naar beneden buttstompen, korte stukjes door de lucht zweven en haar paraplu (waar ze ook mee kan slaan) kan in een lugubere twist vijanden opeten. Deze vaardigheden zijn op zich al genoeg om het spel zonder problemen mee door te komen, maar via het touchscreen kan je ook nog met Peach’ emoties spelen.

Als je niet van direct contact met je touchscreen houdt dan is Super Princess Peach bij voorbaat al geen spel voor jou. Op het touchscreen staan vier gekleurde harten waarmee je Peach kan laten huilen, uitbarsten in woede, zweven van geluk of simpelweg in een soort zen trance kan brengen. Dat klinkt wellicht bizar, maar zie het maar als een alternatief voor elementen gebruiken als power-up (respectievelijk water, vuur, wind en, ehm, zen). Even snel je stylus uit je DS trekken om een lekker potje te janken is geen optie, aangezien je vaak geen tijd daarvoor zal hebben. Dus mag je je duimafdruk op je scherm achterlaten. Na games als Elite Beat Agents en Ninja Gaiden Dragon Sword met veel plezier uitgespeeld te hebben maken een paar extra duimafdrukken op m’n touchscreen mij weinig uit, maar ik kan me voorstellen dat je het rustig aan wilt doen als je Princess Peach in je nieuwe 3DS stopt.

Peach’ mood swings zal je veelvuldig nodig hebben om bij (slecht) verborgen puzzelstukken of ontvoerde Toads te komen. Ook zijn sommige vijanden immuun voor Peach’ standaard aanvallen en zal je ze omver moeten lopen terwijl je in brand staat van woede. Vibe Island is duidelijk geen ideale plaats om op vakantie te gaan, want veel van je vijanden hebben zelf ook hun emoties niet onder controle. Ooit een huilende Goomba willen zien? In Super Princess Peach kan je ze niet alleen zien huilen, je kan ze ook aan je paraplu voeren! Die tranen voegen een fijne zoute smaak toe aan deze bijzondere paddenstoelen, een heuse delicatesse.

Een positieve kanttekening wil ik trouwens toch wel even plaatsen bij de vijanden in het algemeen. Als er één ding is wat de makers van dit spel hadden dan is het wel een nostalgisch besef van wie er ontbraken uit de oude Mario games in recente games. Vijanden die je niet meer had gezien sinds Super Mario Bros. 3, Super Mario World en Yoshi’s Island kom je allemaal tegen in Super Princess Peach. Hackers hebben in de ROM zelfs ongebruikte sprites van de Koopa Kids gevonden, die tot recentelijk ook een hele tijd missing in action waren. De sprites zelf zijn ook mooi getekend in een stijl die ergens tussen Super Mario World en Yoshi’s Island ligt. Tot voorheen unieke vijanden uit eerdergenoemde games lijken erg op hun sprites uit die games, maar wie ze even naast elkaar legt ziet wel degelijk dat ze opnieuw getekend zijn op een manier waar enige liefde uit spreekt. Peach zelf is ook op een hele karakteristieke wijze geanimeerd en zou zo in nog een paar games gerecycled kunnen worden.

De levels zitten ook vol met nostalgische verwijzingen naar vrijwel alle oude Mario games. Rioolpijpen staan overal (zelfs in de wolken!), één wereld bestaat uit spookhuizen, Peach kan zweven zoals in Super Mario Bros. 2, de onderzeeboot uit Super Mario Land maakt een comeback, ijsblokjes uit Donkey Kong staan je geregeld in de weg en zo kan ik er nog wel een paar verzinnen. Nee, gebrek aan liefde voor de klassiekers kun je de makers niet verwijten. Wel vind ik het ironisch dat het spel zich niet in het Mushroom Kingdom afspeelt, maar op het nieuwe Vibe Island waar alles precies hetzelfde lijkt als in het Mushroom Kingdom. De nostalgie zal totaal verloren zijn op de doelgroep, dus het is een beetje vreemd om allerlei oude elementen op een nieuwe locatie te dumpen.

Helaas kunnen we ze wel verwijten dat ze niks bijzonders met die nieuwe sprites en oude game elementen hebben gedaan. Elk level is opgedeeld in kleinere secties, verbonden door pijpen en deuren. Eigenlijk is de opzet vrijwel hetzelfde als in The Legendary Starfy. En de vrolijke pastelkleuren doen ook al aan die game denken. Het zal toch niet waar zijn… Jawel! TOSE – die in het geheim zeker 3 van je favoriete games heeft ontwikkeld – heeft Super Princess Peach gemaakt zonder dat iemand je dat van tevoren zei. Dat is op zich niet erg – Artoon je nieuwe Yoshi’s Island laten maken, dat is erg – sterker nog, het is een logische keuze als je een game voor meisjes van 4 jaar wilt laten maken. Het probleem is alleen dat het spel af en toe toch potentieel laat zien, wat erg jammer is aangezien er nooit iets mee wordt gedaan.

In latere levels (er zijn er 64 in totaal, opgedeeld over 8 werelden) zal je zowaar af en toe een afgrond in donderen of je door vijanden omringt vinden, maar het mag niet baten. Zelfs al koop je geen enkele power-up, dan kan je nog steeds je hartjes healen door je kalmte te activeren. En je kan toch zo vaak dood gaan als je wilt, want Peach heeft oneindig veel levens. Dit zou allemaal niet erg zijn als er ook een hard mode was voor normale gamers. Het aller ergste is nog dat wanneer je een moeilijk stuk in een level tegenkomt een hulpbox je precies vertelt wat je moet doen om het obstakel te overkomen! Wat Nintendo blijkbaar niet onder ogen wilt zien is dat ook de Nintendogs generatie tot meer in staat is dan dit spel van ze vereist.

Zoals wel vaker het geval is met DS spellen is de DS functionaliteit eigenlijk overbodig. Het veranderen van Peach’ gemoedstoestand had net zo gemakkelijk gedaan kunnen worden met de standaard knoppen. Als Peach in d’r onderzeeboot zit kan je haar alleen maar laten schieten door in de microfoon te blazen. Het slaat natuurlijk nergens op. Om de DS functionaliteit te rechtvaardigen zijn er enkele minigames te spelen. Helaas zijn de minder leuke daarvan een verplicht nummertje voordat je tegen een baas kan vechten. Ze zijn niet bijzonder moeilijk (natuurlijk niet), maar het is wel irritant dat je wordt gedwongen om een touchscreen minigame te spelen voordat je tegen een baas kan vechten. Je kan ook 3 extra minigames vrijspelen en ze zijn warempel zo vervelend nog niet. Echter, zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad hoef je je niet bovengemiddeld in te spannen om een goed resultaat neer te zetten.

Ik vraag me af of ik iets gemist heb in al die tijd dat ik dit spel links liet liggen. Ik geloof van niet. Het ziet er uit als een game voor kleine kinderen, klinkt als een game voor kleine kinderen en speelt helaas ook als een game voor kleine kinderen. Feit is dat Nintendo’s periode van experimenteren met platform games op de DS niet echt een succesverhaal was tot de release van New Super Mario Bros.. Super Princess Peach is niet zo hatelijk ongeïnspireerd als Yoshi’s Island DS of lastig te spelen als Wario – Master of Disguise, maar echt een meerwaarde heeft het ook niet. Ik zal je een raad geven! Blijf van al die games af en ga voor New Super Mario Bros. en Kirby Super Star Ultra als je perse een kwaliteit platformer op de DS wilt spelen.

[Super Princess Peach | Nintendo DS | Regio: Europa]

10 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

10 Reacties op “Huilen met Princess Peach

  1. KingMiniMoni

    Haha, goede review! Misschien dat ik dit spel ook maar eens moet kopen, aangezien deze nog ontbreekt in mijn collectie. Ik ben het wel met je eens wat betreft Wario: Master of Disguise. De slechte controls verpestte ook voor mij de hele ervaring! Ik kijk uit naar je volgende review. :)))

    • Bedankt voor je reactie! Wel frappant dat een koning op een stukje over een princes reageert. De appel valt nooit ver van de boom, dat blijkt maar weer. Ik vind het erg jammer wat Nintendo met Master of Disguise heeft gedaan, aangezien Warioland 4 op de GBA één van de beste platformers op het systeem is. Het had makkelijk een puike game kunnen zijn, maar die touchscreen shortcuts he. Totaal overbodig en veel te hinderlijk. Gelukkig dropte ik die shit alsof het heet was en ging ik vrolijk door met Picross meesteren.

  2. Pingback: Groene omeletten | patraversus

  3. Pingback: Alweer bestolen! | patraversus

  4. Pingback: Vier sterren voor de prijs van een | patraversus

  5. Pingback: Pufloos doorvliegen | patraversus

  6. Pingback: Naar nieuwe hoogtes zuigen | patraversus

  7. Pingback: Nu nog moeilijker! | patraversus

  8. Pingback: De lange weg naar succes | patraversus

  9. Pingback: Nieuwe kleren voor oude man | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s